27/01/2025
De moeilijke waarheid…
Ken je dat gevoel, dat je dagen zo gevuld zijn dat je geen idee hebt wanneer je even rust kunt nemen? Zo voelde voor mij de afgelopen weken… zo druk, zo gevuld, dat ik voel dat mijn glas bijna overstroomt. En soms denk ik wel eens: “Ach, stel je niet aan.”
Maar eerlijk gezegd zijn er zoveel dingen die energie zu**en, letterlijk. En zo weinig waar ik echt energie van krijg. En dat laatste, dat is zó verschrikkelijk belangrijk.
Als ik met de honden naar de bossen ga, voel ik mijn energielevel stijgen. Maar tegelijkertijd zijn mijn ogen zwaar, en moet ik mijn voeten vooruit sleuren. Wanneer is je grens bereikt? Wanneer moet je jezelf een gedwongen pauze toestaan? En hoe ziet die pauze er dan eigenlijk uit?
Ik merk dat ik het heel lastig vind om mezelf die pauze toe te staan. Niet alleen omdat ik echt niet stil kan zitten, maar ook omdat ik vaak denk dat ik mezelf te kort doe. Wat een dubbel gevoel. En eigenlijk is de waarheid precies andersom: ik doe mezelf tekort als ik die pauze níet neem.
Steeds vaker dwing ik mezelf om een stap terug te doen, om mijn tempo bewust te verlagen. Wat ik daarbij leer, is dat het niet egoïstisch is om voor mezelf te kiezen, maar noodzakelijk. Ik laad mezelf weer op en voel me uiteindelijk sterker. Het is alsof ik mezelf toestemming geef om gewoon even te zijn, zonder schuldgevoel, zonder haast, zonder alle dingen op mijn to-do lijstje.
Die pauzes zijn geen luxe, maar pure noodzaak. Ze geven me ruimte om te ademen, om opnieuw energie op te bouwen. Hoe vaker ik dit doe, hoe meer ik besef dat je pas kunt geven aan anderen als je zelf voldoende hebt. En dat besef… dat geeft rust. Het is oké om af en toe stil te staan. Sterker nog: het is de enige manier om écht vooruit te komen.
Stap binnen in de wereld van The Lighthouse Journey. Transformatie en hoop, waar manifestatie en cleansing samenkomen om jouw pad te verlichten. Ontdek samen met mij de kracht van een reading en/of afstemming. Wie ben jij in dit verhaal van groei en ontdekking?