29/03/2026
Gisteren gaf ik mijn eerste retraite sinds het verlies dat ik met me meedraag. Een verlies dat mij voor alles heeft veranderd.. een verlies dat ik niet achterlaat, maar dat ik meedraag in alles wat ik doe.
Ik wist dat ik sterk was en ik wist dat ik het kon dragen, maar ik vroeg me af of ik dit kon dragen en tegelijk mijn hart open kon houden. Of ik er echt kon zijn voor de vrouwen, terwijl ik zelf ook rouw draag.
En ja, dat kon..ik hoef niet perfect te zijn..ik hoefde niet sterk te doen..ik hoefde alleen maar mezelf te zijn.
En misschien is dat wel echte kracht..niet doen alsof het goed gaat..niet je verdriet wegstoppen..
maar jezelf dragen terwijl het leven pijn doet..
je hart openhouden terwijl het gebroken is..
blijven geven, blijven liefhebben, blijven vertrouwen.
Mijn paarden waren terughoudend. Ze voelden dat er veel speelde vanbinnen bij de vrouwen. Verdriet, verlangen, controle, willen, zoeken. Sommigen wilden zo graag vooruit, zo graag een antwoord, zo graag een doorbraak.
Maar de paarden kwamen pas wanneer de vrouwen stopten met zoeken en begonnen met voelen. En dat is precies wat het leven ook met ons doet.
Hoe harder we duwen, hoe verder het soms weg lijkt. Hoe zachter we worden, hoe dichter we bij onszelf komen. Wat ik gisteren weer zo diep voelde: We zijn hier niet om alles alleen te dragen.. niet ons verdriet..niet onze pijn..niet onze groei..niet ons leven.
We zijn hier om elkaar te dragen. Om elkaars verhalen te horen.
Om samen te huilen..
samen te lachen..
samen te helen.
En ergens, tijdens een moment gisteren, stond ik daar en keek ik naar de vrouwen, naar mijn paarden, naar de plekโฆ en voelde ik zoveel dankbaarheid.
Verdriet en dankbaarheid tegelijk, het kan blijkbaar naast elkaar bestaan. Het leven kan je breken en je tegelijkertijd openen. Het kan pijn doen en toch prachtig zijn. Je kunt iemand missen en toch liefde voelen stromen. Je kunt rouwen en toch andere vrouwen dragen.
Misschien is dat wat ik gisteren echt heb geleerd: Dat we zoveel sterker zijn dan we denken. En dat we, juist wanneer het leven het zwaarst voelt, elkaar het hardst nodig hebben.