29/03/2026
Tijdens de opstelling merkte ik hoe haar lichaam subtiel, maar krachtig, haar innerlijke wereld liet zien. Haar tranen, die hoog kwamen wanneer het gesprek intiem werd, waren niet louter een uiting van verdriet, maar ook een stille uitnodiging om te luisteren naar wat er werkelijk binnenin haar speelde.
In plaats van de kans te grijpen om haar eigen emoties volledig te ervaren, koos ze – misschien onbewust – ervoor om te vluchten. Ze dook in de rol van helper, bood anderen steun, terwijl zijzelf de ruimte ontging om haar eigen gevoelens te voelen. Deze observatie deed me beseffen hoe vaak we in de reflex de pijn van anderen proberen te verlichten, terwijl we onze eigen pijn liever ontwijken.
Maar stel je eens voor: wat als ze dat vertrouwen in zichzelf had gevonden en haar eigen verdriet had omarmd? Wat als ze de moed had gehad om de intensiteit van haar emoties te voelen, zonder te vluchten? Die vraag bleef als een zachte echo hangen in de stilte na de sessie – een stille oproep om te durven luisteren naar het fluisteren van het eigen lichaam en zo een stap te zetten naar echte heling.
Liefs Elly