07/01/2026
Jarenlang keek ik in de spiegel en zag ik vooral wat er volgens mij niet goed was.
Niet knap genoeg. Niet sexy. Niet aantrekkelijk.
Ik vond mezelf geen fijn mens. Ik sprak hard over mezelf, vaak zonder het door te hebben.
Ik droeg een masker. Ging altijd door. Niet voelen. Niet stilstaan.
Keihard voor mezelf – en daarmee ook voor de mensen om me heen.
Ik heb mensen weggejaagd, simpelweg omdat ik niet wist hoe ik kwetsbaar moest zijn.
Nu, meer dan tien jaar later, kijk ik terug op een lange weg.
Een weg van bewustzijn, van mijn innerlijke stukken aankijken.
Ermee zitten. Het voelen. Grenzen leren aangeven. Mezelf echt leren kennen.
Stap voor stap. Soms met zevenmijlslaarzen. Soms weer een paar stappen terug.
De weg was pijnlijk. En soms is hij dat nog steeds.
Maar groei doet pijn… en na de pijn ligt overwinning.
Die overwinning zie ik nu in de spiegel.
Ik zie een vrouw met wat grijze haren en beginnende rimpels.
Maar ik zie vooral: liefde, kracht, doorzettingsvermogen, intelligentie.
Nog steeds een grote bek 😉 maar ook een warm hart.
Ik zie mezelf.
En ik ben blij met wie ik zie 🥰