19/12/2025
Een dankbare gast schreef een ontroerend mooi gedicht over haar verblijf en ervaring in ons hospice. Mooier kunnen wij deze week niet afsluiten 💚 en de Kerstvakantie laten beginnen.
"Vrijwilligers"
Met veel verdriet kwam ik hier binnen,
Oh hemel toch wat moet ik nu beginnen.
Maar als een warme deken werd ik omgeven,
en wat een fijne lieve tijd mocht ik hier beleven.
Rust en ruimte voor al ons verdriet,
zo lief en begripvol dat verwachte ik niet.
Ik dacht dat de in de wereld van nu er geen warmte meer kon zijn, maar jullie allemaal die verzachten onze pijn.
Want mijn tranen stopten niet werden zelfs een zee, jaren van onverwerkt verdriet kwamen mee.
En hoé jullie dáár ook mee om wisten te gaan,
een gebaar of een knuffel troosten door er te staan!
Hier in deze wereld die zo koud is en zo kil,
daar zijn jullie dán en voor even ben ik stil.
Het bestaat dus tóch nog liefde en begrijpen,
dus dank zij jullie stevig mijn handen dicht knijpen.
En een klein wondertje is er geschied,
want mijn eindpunt blijkt de hospice nog niet .
Maar een klein stukje van mezelf dat zal hier toch altijd zijn, omdat jullie me koesterden en jullie deelden mijn pijn.
Dank jullie voor de ruimte voor al mijn verdriet,
die armen om me heen die vergeet ik echt niet!
Mede dankzij jullie ga ik opnieuw weer op pad,
dankjewel voor jullie vriendschap die ik hier kreeg en bezat.
En op mijn verdere pad zal er altijd een plekje zijn,
voor jullie, voor herinnering want die was toch zó fijn.
Één grote familie werden jullie voor mij,
het maakte me rijk en gelukkig alleen maar dankzij….jullie.!
