12/03/2026
Vandaag kreeg ik weer een brief.Een brief van een meisje van 8.Het is de 17e brief.Ik noem haar Eva want ik mag van haar niet zeggen hoe ze echt heet maar ze vindt Eva ook een mooie naam.Eva heeft vorig jaar haar pappa verloren en ook haar zusje die achterin de auto zat toen het ongeluk gebeurde.Het vreselijke ongeluk waarbij ze zelf ook in de auto aanwezig was.Eva had als enige het ongeluk overleefd.Ze kwam een jaar geleden voor het eerst met haar mamma bij mij.Ze was toen boos en vooral heel verdrietig want ze begreep niet waarom ze ook niet dood was en waarom zij juist dit mee moest maken.Ze wou het liefst bij haar pappa en zusje zijn maar wel met mamma dan ook erbij. De eerste keer dat ze bij mij was had ze honderdduizend vragen en toen ze wegging zei ze dat er al veel vragen beantwoord waren maar...ze bleef boos.Ik heb haar toen gezegd dat ze mij elke keer een brief mag schrijven als ze weer boos en verdrietig is en haar pappa en zusje te erg mist.En dat deed ze..vandaag de 17e brief.Ontroerend geschreven in voor haar begrijpelijke taal.We hebben ook afgesproken dat ik haar na elke brief zal bellen.Bellen met haar alleen.Ik had uitgelegd dat pappa en haar zusje haar tekens zouden gaan geven en dat zij die gelijk zou begrijpen.Ik had via haar pappa 'die ik zoals alle overledenen levend zie ' duidelijk de tekens verteld aan Eva.Vandaag begreep ze wat ik had gezegd..pappa en haar zusje hadden zich vorige week laten zien in een droom van haar.Pappa had haar vast gehouden in haar droom en haar zusje kriebelde vaak aan haar voetjes en dat herkende ze.We hebben veel gepraat aan de telefoon en ik was blij, intens blij en verwonderd! Want zij en iedereen op zijn/ haar eigen manier is welkom bij mij, voor altijd..per sempre . 🙏Grazie a Dio❣️Louisa
