11/03/2026
Ik deed dit zó vaak.
Uren scrollen in het donker terwijl mijn
lijf op instorten stond.
Niet omdat ik niks beters te doen had,
maar omdat het het enige moment was dat ik even niets hoefde.
En de dag erna?
Wéér over m’n grens gegaan.
Wéér die mist in m’n hoofd.
En ergens dat stemmetje…
dat dacht dat dit het enige moment voor mezelf was.
Maar weet je?
Dat hoeft niet meer zo.
Tegenwoordig kies ik ervoor om op tijd
naar bed te gaan.
Omdat ik nu overdag of eerder op de avond al voor mezelf kies.
Als Matthias slaapt, pak ik mijn moment.
Even niks. Even ademen.
Soms een wandeling.
Soms cuppen onder een warme do**he,
mijn lijf voelen, alles loslaten.
Een boek, een kaars, gewoon even zijn.
Die momenten geven me meer dan die
ene late avond ooit deed.
Zonder over m’n grens te gaan.
Juist door zachtheid, met aandacht.
En hoe beter ik voor mezelf zorg,
hoe fijner ik er voor anderen kan zijn.
Herken je dit?
Wat helpt jou om écht even terug bij jezelf te komen?
Vertel het hieronder, misschien inspireer je er een andere moeder mee.