Rob Oostenrijk Uitvaartbegeleiding

11/03/2026

Vorige week schreef Rudy Brouwer dit mooie artikel over mij naar aanleiding van een interview.
Ik ben er blij mee 🙂

——————-

𝘙𝘰𝘣 𝘖𝘰𝘴𝘵𝘦𝘯𝘳𝘪𝘫𝘬, 𝘶𝘪𝘵𝘷𝘢𝘢𝘳𝘵𝘣𝘦𝘨𝘦𝘭𝘦𝘪𝘥𝘦𝘳:
‘𝗜𝗸 𝗯𝗿𝗲𝗻𝗴 𝗺𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗺𝗲𝗲 𝗮𝗹𝘀 𝗺𝗲𝗻𝘀’

Veel nabestaanden zien het regelen van een uitvaart als een draaiboek van praktische taken. Voor uitvaartbegeleider Rob Oostenrijk zijn de dagen na een overlijden veel meer een week van emoties, intimiteit, vertrouwen en menselijkheid, waarin hij families begeleidt en ontzorgt juist zónder die druk van het moeten. ‘Daarbij breng ik mezelf mee als mens.’

𝘋𝘰𝘰𝘳 𝘙𝘶𝘥𝘺 𝘉𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘳 | 𝘏𝘦𝘵 𝘋𝘦𝘷𝘦𝘯𝘵𝘦𝘳 𝘕𝘪𝘦𝘶𝘸𝘴

DEVENTER – ‘Regelen kan iedereen’, meent Rob. ‘Een rouwauto bestellen, een kist en kaart uitzoeken, een datum plannen bij het crematorium; dát is het probleem niet. Waar het écht om gaat, is het begeleiden. Nabestaanden zijn vaak gefocust op die laatste dag: de uitvaart. Maar het gaat voor mij eigenlijk vooral om de dagen daarvoor. In die week tussen overlijden en uitvaart brengen wij houvast, rust en vertrouwen. De rest komt dan vanzelf wel. Echt.’

Die woorden ‘het komt wel’ spreekt hij tegen nabestaanden geregeld uit. Eénmaal aan tafel bij familie van de overledene is hij geen ondernemer, maar mens. ‘Als ik op de eerste dag gelijk zeg: je moet nú over alles beslissen, dan lukt het niet. Je dwingt kwetsbare mensen te gaan denken en handelen, terwijl ze dan juist dicht bij de dood én zichzelf moeten zijn. De tijd staat stil. Alles voelt trager. Maar als er ruimte is, ontstaat vanzelf het gevoel over wat goed is.”

𝗚𝗿𝗮𝗳𝘀𝘁𝗲𝗺𝗺𝗶𝗻𝗴
Rob ziet dat ‘wondertje’ telkens gebeuren: mooie teksten voor de kaart en advertentie die vanzelf ontstaan, kinderen die uiteindelijk tóch willen spreken; families die stap voor stap vorm geven aan een afscheid dat bij hen én de overledene past. ‘Ik hoef het verdriet niet te brengen’, vindt hij. ‘Dat is er al. Daar hoef ik niet nog eens met mijn grafstemming overheen. Ik breng lucht, ruimte, vertrouwen en soms humor. We lachen ook vaak. Juist dat maakt het intiem.’

Samen met zijn collega Mariëtte vormt de sympathieke Deventenaar een hecht team. Families ervaren hen vaak als onderdeel van het gezin, die week voor de uitvaart. ‘Als zus, als broer aan tafel’, zegt Rob. ‘Dat is bijzonder en waardevol. Maar op de dag van de uitvaart trekken we een grens. Dan zijn wij netjes in pak, herkenbaar, aanwezig en is onze professionele rol duidelijk. We brengen de rust om de uitvaart te beleven en daarna laten we het overlijden weer bij de familie: dit is van jullie.’

𝗔𝗿𝘁𝗶𝘀𝘁𝗶𝗲𝗸𝗲 𝗯𝗹𝗶𝗸
Rob Oostenrijk is geboren in Zaltbommel, opgegroeid in Utrecht en is inmiddels al 24 jaar woonachtig in Deventer. Hij heeft een achtergrond aan de kunstacademie. Zijn artistieke blik neemt hij mee in zijn uitvaartwerk. ‘Vormgeving zit overal in: in een kaart, in hoe een kist staat, zelfs in de volgorde van sprekers. Ik begeleid, maar voor mij is het belangrijk dat mensen het zélf doen. Ik sta erbij en zeg: zo kán het en het komt wel. En dan doen ze het uiteindelijk zelf.’

Zijn eigen ervaring met verlies bracht hem niet in het vak, maar liet hem wel zien hoe waardevol goede begeleiding is. ‘Ik heb zelf een overleden kind en een dode zus en heb toen ervaren hoe het is als iemand op de achtergrond precies doet wat nodig is. Dat heeft me geraakt. Het lijkt al gauw alsof er in korte tijd heel veel moet’, herhaalt hij nog maar eens. ‘Maar het komt áltijd goed. Als er maar ruimte is.’ En die ruimte is wat Rob Oostenrijk nabestaanden geeft. Met zichzelf, als mens, aan tafel.

28/08/2025

Mijn column van augustus:

De as van zijn vrouw

Het was zijn grote wens dat de as van zijn jaren eerder overleden vrouw met hem mee in de kist zou gaan. De wet op de lijkbezorging staat alleen niet toe dat er twee stoffelijke resten in één kist begraven of gecremeerd worden. We kwamen tot een oplossing die eigenlijk veel mooier was: haar urn zou los bovenop zijn kist mee begraven worden.

Tijdens het afscheid op de natuurbegraafplaats stond haar urn vooraan bij de katheder, samen met haar foto en een kaars. Zo was de liefde van zijn leven zichtbaar aanwezig. Bij het graf, op een weidse open vlakte omringd door bos, plaatsten de zoons en kleinkinderen de kist op de balkjes. Een kleindochter zette de urn van oma op de kist van opa en we maakten met alle aanwezigen een grote kring om hen heen.

Ooit hadden de middelste zoon en zijn vader in Thailand in een tempel een ritueel meegemaakt dat grote indruk had gemaakt. Touwtjes uit het plafond werden als een haarband om de hoofden van de bezoekers gedraaid om hen zo symbolisch te verbinden met het hogere. Iets soortgelijks deden we nu. De zoon bond een touwtje aan een handvat van de kist, wikkelde het een paar slagen om de urn van zijn moeder en liep naar achteren de kring in, waar iedereen elkaar ondertussen vasthield. Zo waren ze allemaal met elkaar en met hen verbonden. Een vriend speelde op zijn duduk terwijl ze de kist en urn met touwen in het graf lieten dalen. Een magisch en verstild moment. De gasten namen afscheid. En toen, als laatste ‘loslaten’, gooide hij het touwtje - dat hij al die tijd vast had gehouden - bij zijn ouders in het graf.

16/03/2025

Een van de grotere dilemma’s van ons vak:

https://www.facebook.com/share/v/1LBH6pgd9M/?mibextid=wwXIfr

04/03/2025

En een paar foto’s van museum op de Nieuwe Oosterbegraafplaats

04/03/2025

Mijn column van Februari.

Een troostrijke column van mijn collega Rob. Wat een leuk stukje weer.

27/02/2025

Een troostrijke column van mijn collega Rob. Wat een leuk stukje weer.

05/02/2025

Op deze prachtige Steinway vleugel speelde pianiste Eke Simons tijdens een heel bijzonder afscheid. Wat was het hierdoor een mooie, waardevolle en persoonlijke uitvaart.

Door mijn achtergrond als zangeres denk ik graag mee in het huren van een instrument of om musici te benaderen.

Mariëtte

29/10/2024

Mijn column van oktober.

𝗔𝗹𝗹𝗲𝗿𝘇𝗶𝗲𝗹𝗲𝗻

De zomertijd is net weer geëindigd, het einde van het jaar nadert, de bladeren vallen en het wordt weer eerder donker. In deze stille periode van het jaar herdenken we onze overledenen. In de katholieke traditie is dat op Allerzielen, 2 november. Tijdens een speciale kerkdienst worden de namen van alle overledenen van het afgelopen jaar genoemd. Aansluitend is er een samenzijn bij de graven op de begraafplaats waar kaarsen worden aangestoken. De protestanten doen iets soortgelijks op de laatste zondag van het kerkelijk jaar, die altijd in eind november valt.

Dit gebruik wordt op veel plekken overgenomen. Crematoria organiseren rond deze tijd een gedenkavond met kaarsen, gedichten en muziek. Ook veel uitvaartondernemingen besteden hier aandacht aan. Zelf organiseren wij elk jaar in het Worpplantsoen een bijeenkomst voor de mensen die wij het afgelopen jaar hebben begeleid. We branden dan kaarsen voor de overledenen en noemen hun namen. Mariëtte zingt een lied en ik lees het gedicht ‘De Mensen van Voorbij’ van Hannah Lam. Het is een sobere, intieme bijeenkomst. Er is niet veel nodig om je verbonden te voelen. Samen stilstaan bij de dood, dat is het eigenlijk. Dat is bijzonder en mooi. Het zijn twee dingen die in ons dagelijks leven soms niet zo vanzelfsprekend zijn: Stilstaan en De Dood.

Rudolf Steiner zegt: In het lichtende voel ik de levenskracht. Door het licht voelen we ons verbonden met diegenen die we liefhadden. Een kaarsje aansteken verzacht misschien de pijn van het gemis.

24/09/2024

Mijn column van September:

𝗗𝗿𝗲𝘀𝘀𝗰𝗼𝗱𝗲

Op de uitnodiging voor een uitvaart zie je soms een ‘dresscode’. “Mama hield van kleurrijke kleding” of “Kom gekleed zoals je je prettig voelt”.

In een tijd dat veel dingen steeds persoonlijker en informeler worden is het begrijpelijk dat de donkere kleding als teken van rouw langzaam verdwijnt. Het wordt gebruikelijker je te kleden op een manier die bij jou past. Je kunt vaak beter iets overdressed zijn dan underdressed. Dus in geval van twijfel zou ik eerder iets chiquer gaan. En je kunt natuurlijk altijd even overleggen met vrienden of de familie.

Ik was ooit op een uitvaart van een kennis die in zijn vrije tijd volleybalcoach van jongeren was geweest. Hij ging altijd casual gekleed: spijkerbroek, T-shirt of overhemd. Al zijn vrienden – vijftigers - zaten in soortgelijke kleding in de aula. Maar de jongens en meisjes die hij had gecoacht zagen er keurig uit, de meisjes in donkere jurkjes en de jongens in jasje-dasje. Dat vond ik mooi. Blijkbaar vonden zij het belangrijk om op die manier hun respect voor hem (en misschien ook wel voor de dood…) te tonen.

Soms krijg ik een vraag van de familie die ik begeleid: je komt toch niet in zo’n stijf pak he? Dan kan ik ze altijd geruststellen. Ik héb niet eens een jacquet, laat staan een hoge hoed en grijze handschoenen. Wel ben ik altijd in pak. Eigenlijk is de enige vraag: mét of zonder das. Maar ook als ik privé een uitvaart bijwoon draag ik graag een pak. Daar voel ik me lekker in, dus eigenlijk kleed ik me ook gewoon zoals ik me prettig voel.

Rob Oostenrijk

16/09/2024

Mariette Bastiaansen en ik zijn heel erg blij met de bedrijfsfilm die bureau beeldtaal voor ons maakte.

Het werd hoog tijd dat ook Mariëtte’s stem hoorbaar was op onze site! 🙂

Vol trots laten we het aan jullie zien.

Mariëtte Bastiaansen en Rob Oostenrijk

Rob Oostenrijk uitvaartbegeleiding is een kleine zelfstandige uitvaartonderneming in Deventer. U wordt begeleid door Rob Oostenrijk of Mariëtte Bastiaansen.W...

29/08/2024

Mijn column van augustus

𝗦𝗽𝗿𝗲𝗸𝗲𝗻 𝗯𝗶𝗷 𝗲𝗲𝗻 𝘂𝗶𝘁𝘃𝗮𝗮𝗿𝘁

Tijdens een uitvaart staan we met elkaar stil bij het leven van de overledene. Vaak doen we dat met woorden. Een levensloop kan prettig zijn om te memoreren hoe iemands leven vorm heeft gekregen. Het mag kort, want eigenlijk weten we het allemaal wel, aanstippen is vaak genoeg.

Juist de verhalen die het gemis voelbaar maken of laten zien hoe iemand je heeft beïnvloed zijn indrukwekkend.

De vrouw die vertelde over de laatste dag die ze samen met haar man had gehad. Hij was totaal onverwacht overleden. Die laatste dag was een volkomen normale, ietwat saaie, dag geweest. En juist in dat gewone en normale voelde je de liefde en het enorme gemis van ‘Nooit Meer’.

De kleinkinderen die op een rij stonden en allemaal in één of twee zinnen vertelden wat ze van hun oma hadden geleerd: kersen spugen, een tuinslang oprollen. Levenslessen!

Schoonheid zit vaak in intieme en persoonlijke details. Het vraagt lef om die te vertellen.

Een paar praktische tips: Houd het simpel, probeer niet alles te vertellen, korter is eigenlijk altijd beter. Een grapje kan fijn zijn, het geeft ruimte voor ontlading en zorgt vaak voor een gevoel van herkenning bij de gasten. Oefen je verhaal van tevoren hardop, liefst voor een publiek. Je weet dan waar eventuele haperingen en emoties zitten - emoties tijdens het spreken zijn overigens helemaal niet erg. Houd het bij maximaal 5 minuten (ik zeg altijd 500 woorden), in die tijd kun je een prachtig verhaal vertellen, er is altijd meer te zeggen, maar in de beperking toont zich de meester.

01/08/2024

Mijn column van juli.

𝗕𝗲𝘄𝘂𝘀𝘁 𝗮𝗳𝘀𝗰𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗻𝗲𝗺𝗲𝗻

In het boekje ‘De toekomst van sterven’ van Marli Huijer wordt specialist ouderengeneeskunde Bert Keizer gevraagd hoe hij wil sterven. Zijn antwoord is altijd: “Doe mij maar kanker”. Dat lijkt een ongelofelijke uitspraak. En het kan pijnlijk zijn voor mensen die kanker hebben of iemand aan kanker hebben verloren. Keizer heeft in zijn leven duizenden overlijdens gezien en begint dat geen enkel overlijden fijn is. “Plotseling overlijden is niet prettig omdat het een slechte rouw geeft waar nabestaande lang last van hebben”, schetst hij. Dat is een interessante invalshoek. Vaak denken we dat dat de prettigste manier is om te sterven, rustig in je slaap of aan een hartstilstand. Maar Keizer richt de blik op het bewust afscheid nemen en de positieve effecten daarvan op zowel degene die gaat sterven als de nabestaanden. Dat vind ik bijzonder.

Sterven aan kanker is zeker niet leuk. In tegenstelling tot veel andere ziekten zorgt kanker vaak voor een relatief kort sterfproces waarbij de ergste ziekteverschijnselen palliatief goed zijn op te vangen. Het besef dat je gaat, biedt de gelegenheid om afscheid te nemen en eventueel dingen recht te zetten, je liefde voor elkaar te laten blijken en samen terug te kijken op het geleefde leven. Dat maakt het sterven betekenisvol.

Essentieel - en hier raakt hij voor mij een belangrijke kern - is dat je bereid bent je eigen sterven aan te kijken en in al zijn kwetsbaarheid met anderen te delen. Dat vraagt moed.
In eerste instantie van degene die gaat sterven maar ook van de mensen die zullen achterblijven. Zijn benadering heeft mij aan het denken gezet.