Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 17:00 Dinsdag 09:00 - 17:00 Woensdag 09:00 - 17:00 Donderdag 09:00 - 17:00 Vrijdag 09:00 - 17:00

http://www.takecare-coaching.nl/

Takecare_coaching, Vroonweg 10, Dirksland (2026)

08/03/2026

⛑️Hoe houd jij jezelf ‘veilig’?

Wat doe je daarvoor?
En misschien nog belangrijker: wat laat je?

🛎Wanneer er een disbalans ontstaat tussen energiegevers en energievreters, speelt angst vaak een grotere rol dan we denken.

🫩Angst om iets te missen (fomo).
🙄Angst om tekort te schieten.
😵‍💫Angst om een grens aan te geven.
😵Angst om de ander teleur te stellen, ja ook je partner of kind(eren).
🤠Angst om niet te voldoen aan maatschappelijke verwachtingen.

🌏Wij leven in een vrij land.
En dat betekent niet dat je ook innerlijk de vrijheid voelt om te kiezen.
Onze maatschappelijke druk is hoog.

We 'moeten' steeds meer en duwen onszelf voortdurend vooruit.
🤥Onze innerlijke stemmen zijn vaak hard en streng.

🤗Veel mensen weten precies wat er van hen verwacht wordt,
maar niet meer wat ze zelf nodig hebben.

Ze hebben ooit geleerd:
als ik me aanpas, blijf ik erbij. En als ik erbij hoor, ben ik veilig.

👶Als kind ben je afhankelijk van de mensen om je heen.
Verbinding betekent veiligheid.

Dus leert je systeem:
aanpassen, zorgen, doorgaan, niet te lastig zijn.

😎Als je lange tijd vooral leeft naar wat er van je verwacht wordt, kun je langzaam het contact met je eigen behoeften verliezen.

🥹Je voelt je dan vervreemd van jezelf.

Ik wil je uitnodigen om eens stil te staan en je keuzes te evalueren:

⌚️Waar gaat jouw tijd naartoe?
⏳️Wat brengt en kost dit je, op korte én lange termijn?
⚠️Kloppen deze keuzes/activiteiten nog voor mij?
🤓Moet IK dit echt allemaal doen en van wie moet dat?
🤔Kan ik het ook laten of kan iemand anders het doen?

🤹Regelmatig stilstaan en je keuzes evalueren helpt je om dichtbij jezelf te blijven.
Om te leven naar jouw persoonlijke waarden.
Die kunnen variëren door je leven heen.

Wanneer je een jong gezin hebt wil je misschien meer thuis zijn.

❗️Ook dan zijn momenten van onthaasten geen luxe.
Het is een voorwaarde om fysiek en mentaal gezond te blijven.

Dat is best een uitdaging in onze maatschappij.

Wil je daaraan blijven voldoen, of wil je het anders?

Daar is moed voor nodig.

Moed om tegen de stroom in te gaan.

❓️Een vraag voor jou:

Waar geef jij vooral en klopt dat nog?

04/03/2026

Heb jij zicht op je energiegevers en energievreters?🌱

🔋Waar laad jij van op?
🪫En wat kost je stiekem meer energie dan je wilt toegeven?

⌚️Een dag heeft 24 uur.
Ook als je het (te) druk hebt.
Ook als je agenda uitpuilt.
Daar verandert niets aan.

⏳️Tijd is kostbaar.
Niet omdat het schaars is.
Maar omdat dit jouw enige leven is.
Het leven waarvan je niet weet hoelang het duurt.

🥵Veel mensen leven op de automatische piloot.
Ze rennen van “moet” naar “moet” en worden geleefd.
Werk.
Gezin.
Verplichtingen.
En ergens tussendoor vergeten ze zichzelf.

Voor je het weet is je week gevuld
zonder dat je bewust gekozen hebt.

“Ja maar het is nu eenmaal zo.”

Is dat echt zo?

Of ben je bang om te kiezen?

Bang om nee te zeggen en daarbij anderen teleur te stellen.

Als jij verandert,
mogen je keuzes mee veranderen.

Wat ooit een energiegever was,
kan in een andere levensfase een energievreter worden.

Door ouderschap.
Door verlies.
Door groei.
Door simpelweg eerlijker te worden naar jezelf.

✅️Zelf kies ik heel bewust waar ik mijn tijd aan geef.
Ik ga lekker op overzicht.
Alles wat ‘moet’ plan ik strak in.
En daarnaast bewaak ik mijn speelruimte.
Ruimte voor wat mij voedt.
Voor wat mij energie geeft.
Tijd om alleen te zijn.

Niet omdat het altijd kan.
Maar omdat het nodig is.
Omdat ik mij verantwoordelijk voel richting mijn gezin.
Zonder 'alleen tijd', ben ik emotioneel onvoldoende beschikbaar.

De vraag voor jou is niet: heb je het druk?
❓️De vraag is: kies je bewust?

22/02/2026

❓️Wat gebeurt er van binnen bij pleasen?

Als je snel geneigd bent om te pleasen is dat vaak geen bewuste keuze maar een veiligheidsreactie vanuit je zenuwstelsel.

Dit patroon ontstaat eigenlijk al in je kindertijd en blijft actief in je volwassen leven.
Zelfs als dat niet meer nodig is.

Het is een intelligente beschermingsstrategie.

Het heeft je ooit geholpen om:
• verbonden te blijven
• spanning te verminderen
• veiligheid te behouden

De pleaser is een deel dat probeert veiligheid te bewaren door te voelen wat de ander nodig heeft.

😊Van buiten lijkt het vriendelijk, zorgzaam of bescheiden dat jij je verplaatst in de ander.

Maar heel eerlijk.

😨Het is geen liefde maar angst die hier leidend is.

Want van binnen zit vaak iets anders:

💔De angst om afgewezen of verlaten te worden.
💔De spanning van een mogelijke teleurstelling of ruzie niet kunnen verdragen.
💔De overtuiging dat jouw behoeften minder belangrijk zijn.

Pleasen is niet zwak!

Het is een deel dat ooit heeft geleerd:
zo blijft de verbinding intact.

Misschien herken je dit:

💥 Ja zeggen, terwijl je nee voelt
💥 Opluchting voelen als de ander tevreden is
💥 Schuldgevoel wanneer je voor jezelf kiest
💥 Pas achteraf voelen wat je zelf nodig had

🚫De eerste stap is niet stoppen met pleasen.

✅️De eerste stap is dit patroon leren kennen.

🌱In welke situaties ga ik pleasen?
🌱Welke gedachten hoor ik in mijn hoofd?
🌱Wat probeer ik te voorkomen door te pleasen?
🌱Wat heb ik eigenlijk nodig?

Door dit patroon te leren kennen kan er stap voor stap ruimte komen voor ander gedrag.

Misschien lukt het je opeens om te zeggen 'ik denk er nog even over na' i.p.v. gelijk ja te zeggen.

Alle stapjes zijn helpend om door de tijd meer innerlijke veiligheid te gaan voelen.

Jij mag je grens aangeven.

Het is juist helpend voor je omgeving zodat er rekening gehouden kan worden met jou.

Wat is jouw ervaring met het aangeven van je grens?

20/02/2026

Het is niet dat ik mezelf nu als een perfect mens zie.
Integendeel.
Ik ben mezelf terdege bewust van mijn schaduwkanten.
En ik neem zelf de verantwoordelijkheid voor de mensen en situaties die binnen mijn cirkel vallen.
Hoe graag ik ook wil, ik kan niet de hele wereld op mijn nek nemen.

Ik begrijp niet meer waarom ik op mijn knieën vergeving moest vragen bij Jezus over mijn zonden.
Waarom ik enkel kon leven door genade.

Volgens mij kan ik prima zelf voelen of ik iemand pijn heb gedaan en anderen mogen mij zeggen als ik (onbedoeld) kwetsend heb gedaan.

Dan ben ik in staat om verbinding te herstellen wanneer ik weer gereguleerd ben.
Daar hoeft niet nog een derde tussen te komen.

Soms duurt het even voordat ik over mijn ego heen kan stappen en zit ik vast in mijn eigen gelijk.
Maar juist door ruimte te nemen voor het voelen van mijn eigen gevoelens ontstaat er genade en liefde richting de ander.

Ik bied mijn doorvoelde en welgemeende excuses aan en herstel de verbinding.
Het is aan de ander of dat hij/zij dit aan kan nemen.
Dat is niet aan mij.

Dat klinkt misschien makkelijk.
En dat is het ook😉.

Ik heb nu een genadige houding richting mezelf.
Dat helpt mij meer dan mijzelf slecht voelen over het overtreden van wetten waar ik als mens toch nooit aan kan voldoen.

Ik heb Gods vergeving niet meer nodig.
Wel die van mezelf.

Hoe is dit voor jou?

20/02/2026

Ken jij je triggers?

Een trigger is een situatie, opmerking, persoon, geur, blik die iets ouds in je raakt.
Niet zozeer door wat er nú gebeurt, maar door wat je zenuwstelsel daarin herkent van eerder.
In een splitsecond word je door je stress-systeem ge(im)mobiliseerd.

Als het gaat om het leren kennen van je beschermingsmechanismen,
gaat het ook juist om het leren kennen van je triggers.

Voor mij was het jarenlang een sterke trigger, de onvrede van anderen.

Ik zei regelmatig ja, terwijl ik duidelijk een nee voelde.
Die nee uitspreken voelde zo onveilig en onrustig dat ik het wel liet.

Niet dat het daarmee klaar was.
Daarna begon het innerlijke conflict en het voelen van frustratie dat ik weer ja had gezegd.
Dat ik mijn grens niet had aangegeven.

Misschien wel herkenbaar voor jou om in fawn (pleasen) te schieten.

Pleasen is qua stressreactie in het zenuwstelsel eigenlijk een combinatie van vluchten en bevriezen.
Een automatische beweging om spanning, afwijzing of conflict te voorkomen.

Afgelopen zondag werd in de kerk afgelezen dat ik niet langer belijdend lid wilde zijn.
Eerder een sterke trigger, want door mijn keuze voelen mensen pijn.
Pijn die ik vroeger geleerd heb weg te nemen door me aan te passen.
Door geen aanstoot te geven.
Pijn die ik nu niet langer uit de weg wil gaan.

En hoewel het bericht vanuit de kerkenraad echt super respectvol geformuleerd was kwamen er toch mensen op de lijn met onbegrip.

Onbegrip wat ik niet hoef op te lossen.
Ik vraag niet om begrip.
Enkel om respect.
Iedereen loopt hier op aarde een bepaald pad.
Vaak weten we niet welke moeiten de ander al heeft moeten doorstaan maar staan we wel snel met een oordeel klaar.
Zo jammer!

Afgelopen jaar ging ik persoonlijk door een intens proces op dit vlak, dwars door de onveiligheid heen.

Ik betaalde er een prijs voor en het bracht mij veel.

Het bracht mij innerlijke bevrijding om te merken dat dit mechanisme mij op de meeste vlakken niet meer in de macht heeft.
Dat ik er nu mee kan zijn als iemand teleurgesteld is of mij zelfs afwijst.
Omdat ik weet en voel:
dit zegt niets over mijn waarde als mens.
Het is simpelweg wat er in de ander wordt geraakt.

Hoe is dit voor jou?

13/02/2026

Wanneer iemand vastzit in schuldgevoel en in therapie komt, gaan we samen dit gevoel stap voor stap ontrafelen.

🌿De allereerste stap is om het schuldgevoel te ontmengen.

👀Want wanneer jij je snel/altijd schuldig voelt is jouw systeem je aan het beschermen.

👶 De oorsprong van schuldgevoelen ligt al in de vroege kindertijd en ontstaat wanneer er onvoldoende afstemming is tussen jouw (emotionele) behoeften en je verzorgers.

🫆Wanneer jij je schuldig voelt, suggereer je dat als jij iets anders doet of deed, de situatie anders was geweest.

✊️Het is een vorm van controle houden.

Het systeem denkt: 'als het mijn schuld is kan ik iets anders doen'.

Terwijl de rauwe realiteit is, dat dit vaak niet het geval is/was.

😵‍💫Schuldgevoel beschermt tegen jou tegen het voelen van machteloosheid, boosheid, onrecht, diep verdriet, verlatings,- en doodsangst.

Om schuldgevoel stap voor stap te ontmantelen en te doorvoelen hebben we afstand te creëren tot het gevoel.

🔆Want schuldgevoel is geen vaststaand feit maar een persoonlijke beleving.

❗️Dat jij je schuldig voelt, betekent niet automatisch dat je ook schuldig bent.

🔄We hebben schuldgevoel dus te ontmengen om uit die loep te komen.

Het als 'een gevoel' te zien en niet als 'staat van zijn'.

💡Voel maar eens het verschil in lading:

'Ik voel me schuldig'
versus
'Iets in mij voelt zich schuldig'.

🔎 Door afstand te creëren komt er ruimte om het schuldgevoel te observeren en te bevragen.

☆Hoe voelt schuldgevoel voor mij?
☆In welke huidige situaties komt dit gevoel vooral?
☆Wat gebeurt er in mijn lichaam/zenuwstelsel?
☆Herken ik dit gevoel van eerder in mijn leven?
☆Welke gedachten merk ik op?
☆ Zijn deze gedachten van mij of heb ik deze overgenomen?

Door schuldgevoel in het licht te zetten creër je bewustwording op dit patroon.

❤️Onderzoek voor jezelf eens deze vraag:

Als het niet jouw schuld is, wat zou je dan voelen?

12/02/2026

'Misschien is jouw schuldgevoel veel ouder dan deze ervaring'.

Ik val stil en voel dat deze opmerking mij raakt.
Achter mijn ogen branden onbedwingbare tranen.

Ik knik en kijk haar vragend aan.

'Soms is het iets systemisch'

Pats!

Ik voel hoe mijn lichaam in elkaar krimpt.
Mijn keel wordt dichtgeknepen.
Ik hap naar lucht.

Maanden had ik uitgekeken naar de module die ging over 'toxische schaamte'.

Want dat ging over mij....

Ik zit in de auto.
Ik kan alleen maar huilen.
Huilen.
En nog meer huilen.

Hoe is dit eigenlijk voor mij?
Hoelang voel ik me al schuldig?

Voor zover ik mij kan herinneren mijn hele leven lang.
Ik ben zelfs gemarineerd in schuld.

'Ik werd in zonde ontvangen en geboren en de toorn van God rust(te) op mij'.

Dat belijden mijn ouders bij mijn doop toen ik zes weekjes oud was.
Een kleine baby.
Van de wereld geen weet.

Zij geloofden in erfzonde.
Zonde die overgaat van ouder op kind.
Besmet.
Slecht.
Tot niets goeds in staat.

Dat heb ik altijd gehoord.
Gevoeld.
En was ik gaan geloven.
Gaan overnemen.

Ik voelde me altijd schuldig om wie ik ben, wat ik deed en wat ik dacht.
En daarnaast schaamde ik me diep voor mezelf.
Heel diep.
Zodat ik in heel veel situaties wilde verdwijnen.
Wenste onzichtbaar te zijn.

Altijd was ik (onbewust) bezig om God niet boos of teleurgesteld te maken.
Om mijn ouders tevreden te houden.
Het was een hele weg om uit deze interne gevangenis, die mijn lichaam heet, te ontsnappen.

Stukje bij beetje bouwde ik aan meer veiligheid in mezelf.
Aan stukjes bestaansrecht.
En bouw ik nog steeds.
Maar nu samen met een zachte interne bemoedigende stem.
'Ga maar, het is veilig om je te laten zien en horen'.

25/01/2026

Je kunt je triggers herkennen.
Je kunt leren vertragen, ademen en gronden.
En tóch kan een moment je nog volledig grijpen.

Het is heel normaal dat je je vooral achteraf realiseert: ik wilde dit niet én het gebeurde toch.

Wanneer je zelf onveilig gehecht bent is het vaak onrealistisch om van jezelf te verwachten
dat je in één generatie
én bewustwording krijgt
én meteen het ‘juiste’ gedrag integreert.

Met het juiste gedrag bedoel ik niet perfect ouderschap leven
maar aandacht hebben voor wat een (jong) kind biologisch gezien nodig heeft:
liefde, geduld, aandacht, grenzen en ruimte krijgen voor emoties en eigenheid.

Een kind kan iets ouds raken.
Iets wat jij ooit alleen moest dragen.
Dan reageert je zenuwstelsel sneller
dan je intentie.

Het is niet dat jij faalt.
Het is een overlevingsreactie van jouw zenuwstelsel.

Misschien lukt het jou om weg te lopen
in plaats van aan te vallen.
Misschien lukt het jou om het huilen van je kindje
iets langer te verdragen
dan jouw ouders dat bij jou konden.
Misschien lukt het jou om terug te komen
en sorry te zeggen.

En misschien lukt het je niet
om liefdevol aanwezig te blijven in het moment
omdat je te sterk getriggerd raakt
in je eigen stuk.

Misschien lukt het jou in dit leven
vooral om bewustwording te krijgen.

Om te voelen: ik wil het anders doen en het lukt niet zoals ik het idealiter zou willen.

Anders doen betekent niet
foutloos doen.
Of je kind traumavrij door het leven loodsen.
Dat bestaat namelijk niet.

Het mooiste wat je een kind kunt meegeven
is dat je als ouder je trots opzij kunt zetten en je gebreken kunt toegeven.

Dat je laat zien:
jij bent liefde waard.

Niet alles hoeft en kan in één generatie geheeld.
Maar ieder stapje dat jij wél zet,
werkt door.

Voor de generaties na jou.

Ieder stapje dat jij wel zet is dus onwijs waardevol!

21/01/2026

Afgelopen weken besteedde ik aandacht aan hechtingsstijlen.

Weten hoe je overwegend gehecht bent kan helpen in het herkennen en doorbreken van je patronen.

In welke hechtingsstijl herken jij jezelf het meeste?

Je vindt ze terug in mijn feed.

14/01/2026

Je ouders waren emotioneel afwezig en overweldigend door hun eigen chaos.
Jij moest te zien overleven.

Dat trekt diepe sporen (in je zenuwstelsel).

Volwassenen met een gedesorganiseerde hechtingsstijl zijn opgegroeid bij ouders die zelf worstelden met innerlijke chaos, depressie, zelfhaat en onverwerkte trauma's.

Je ouders waren niet, tot nauwelijks in staat, om empathie te tonen.
Hun eigen emoties waren te zwaar, te overweldigend of werden weggedrukt.

Je ouders namen geen verantwoordelijkheid voor wat er in henzelf speelde, maar projecteerden dit op jou.

Ze beschermden jou niet.
Ze hielden hun handen boven elkaars hoofd.
En jij werd hun bliksemafleider.

Voor jou als kind voelt dat continue onveilig.

❤️‍🩹Heel soms warmte en aandacht krijgen
😵‍💫Veel vaker plotselinge woede, afwijzing, harde woorden of genegeerd worden.

Als kind leer je dan al vroeg: ik kan niet vertrouwen op de ander.

Die onveiligheid heeft zich vastgezet in je zenuwstelsel.
Je moest (emotioneel) voor jezelf zorgen terwijl je dat als kind nog niet kon.

Je verlangde zo naar nabijheid maar dit voelde tegelijk ook angstig.
Je was (onbewust) constant alert op signalen van afwijzing of chaos.

Je gevoelens waren nóóit veilig.

En je kon je nóóit volledig hieraan overgeven want nabijheid kon ineens heel veel pijn doen.

Omdat het zo intens voelt, heb je geleerd jezelf te verdoven of continue af te leiden.

Wat ooit een overlevingsstrategie was kan je nu belemmeren.

Dit patroon herkennen is de eerste stap in bewustwording.

Erkennen dat er (te) vaak chaos was, emotionele afwezigheid en een onvermogen van je ouders om zichzelf te dragen.

Heling begint bij te durven denken en uiteindelijk ook uitspreken:
Mijn jeugd was onveilig én het lag niet aan mij.

Zonder je ouders te veroordelen maar ook zonder jezelf te vergeten.

13/01/2026

Volwassenen met een gedesorganiseerde hechtingsstijl groeiden zelf op in een omgeving waarin:
🍁 nabijheid en veiligheid onvoorspelbaar waren
🍁 emoties van de ouders regelmatig overweldigend waren
🍁 er sprake was van emotionele verwaarlozing, verbaal, fysiek en/of seksueel geweld of ander grensoverschrijdend gedrag
🍁 trauma of ingrijpende gebeurtenissen terugkeerden, waardoor de veiligheid thuis afhankelijk was van hoe je je voelde of gedroeg.

🔄Zolang er geen bewustwording is op dit patroon, wordt dit vaak onbedoeld van generatie op generatie doorgegeven.

😐Het vraagt heel veel moed om aan de slag te gaan met jezelf als je overwegend deze hechtingsstijl bij jezelf herkent.

Je hebt als kind vooral geleerd dat mensen gevaarlijke wezens zijn.

❗️Je zal dan onbewust ook altijd alert zijn en anderen scannen.
Je bent supergevoelig voor afwijzing.
Reacties van anderen worden vaak verkeerd geïnterpreteerd.

Je zenuwstelsel staat altijd op scherp of bevriest gemakkelijk in situaties van nabijheid, emoties of stress.

In relaties kan zich dat vertalen naar
❤️ je wilt contact maar voelt ook intense angst
❤️ je gedrag is tegenstrijdig en onvoorspelbaar, voor jezelf en anderen
❤️ je vertrouwd anderen niet
❤️ je kind triggert je snel

❗️Je hechtingsstijl staat niet vast.

✅️Het is mogelijk om stap voor stap te leren om uit de onveiligheid te komen.
Wat nodig is zijn mensen die blijven.

⚠️Er zijn mensen die jouw beschadigd hebben.
Er zijn ook weer mensen nodig die jou laten voelen: je mag er zijn, bij mij ben je veilig.

Binnen het klimaat van een veilige relatie of met behulp van therapie is er heling mogelijk.

Binnen Take Care Coaching begeleid ik je graag ook wanneer je dit hechtingspatroon herkent.

Het mag met zachtheid en zoals altijd: stap voor stap.

09/01/2026

Volwassenen met een angstig-vermijdende hechtingsstijl
zijn vaak loyaal op een stille manier:
niet door hun ouders te verdedigen,
maar door te zeggen:
‘Mijn jeugd was prima.’
‘Er was niets mis.’

En vaak voelt dat ook zo.

Tot je merkt dat nabijheid spanning oproept,
dat je jezelf afsluit als iemand iets van je nodig heeft,
of dat je liever zelfstandig bent dan afhankelijk,
zelfs als je wél verlangt naar verbinding.

Misschien waren je ouders er wel fysiek,
maar niet emotioneel.
Er was geen afstemming.
Je gevoelens werden niet opgepikt.
Niet uit kilte, maar omdat ze het zelf nooit geleerd hadden.

Wanneer jij steun zocht, werd je
✨ aangemoedigd om sterk te zijn
✨ praktisch geholpen
✨ of subtiel afgeremd in je emotie

Niet keihard afgewezen,
maar ook niet vastgehouden.

Voor een kind voelt dat als: ik moet het zelf doen.
Zelfstandigheid werd beloond.
Je behoefte afgeremd.
Je werd het makkelijke kind.
En dus sloot je je steeds meer af en leerde je niemand nodig te hebben.

De loyaliteit die je nu voelt,
zit vaak in de ontkenning:
‘Als ik niet benoem wat ik miste, hoef ik ook niet te voelen dat ik iets nodig had.’

Je bagatelliseert en rationaliseert situaties.

Je ziet jezelf als een 'nuchter' persoon en bent je niet bewust dat jouw nuchterheid eigenlijk een beschermingsmechanisme is.

Gevoelens duw je weg door je lichaam aan te spannen, te slikken, veel te praten of je adem in te houden.

Irritaties maak je niet bespreekbaar als behoefte,
ze stapelen zich op of komen eruit als verwijt of ruzie.

Nabijheid van je partner kan benauwend voelen.
Niet omdat je geen verbinding wilt.
Wel omdat het snel voelt alsof er iets van je verwacht wordt.

Afhankelijkheid voelt onveilig: je rekent liever op jezelf
en voelt je snel te veel of kwetsbaar als je hulp vraagt.

Toch verlang je wel naar nabijheid.
Naar iemand die blijft, zonder dat jij alles hoeft te dragen.

Heling begint bij durven zeggen:
‘Ik stond er vaak alleen voor.’

Takecare_coaching

08/03/2026

04/03/2026

22/02/2026

20/02/2026

20/02/2026

13/02/2026

12/02/2026

25/01/2026

21/01/2026

14/01/2026

13/01/2026

09/01/2026

Adres

Openingstijden

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Maandag	09:00 - 17:00
Dinsdag	09:00 - 17:00
Woensdag	09:00 - 17:00
Donderdag	09:00 - 17:00
Vrijdag	09:00 - 17:00