17/04/2026
Het nog te verkennen gebied.
Het gebied wat nog onbekend is. Wat vaak nog zo spannend is. Waar we niet graag komen. En waar we het niet weten.
Het doet mij denken aan een vakantie of een paar dagen weg. Het verkennen van een nieuwe stad of nieuw gebied.
Er is niks lekkerders dan slenteren door deze straten. Op zoek naar een leuk koffietentje. Waar je toevallig binnenstapt en verrast wordt door wat je vindt. Een geur, een sfeer, een moment dat nergens op je planning stond.
Geen haast, geen doel. Alleen bewegen, kijken, ervaren.
En misschien is dat precies wat het onverkende gebied zo bijzonder maakt. Dat het je uitnodigt om even niets zeker te weten, niets te hoeven en toch verder te gaan.
Stap voor stap, straat na straat, kop koffie na kop koffie.
In de praktijk kom ik dit elke dag weer opnieuw tegen. Het onverkende terrein van innerlijke ervaringen.
Het is spannend. Soms doodeng. Je weet niet wat er komen gaat, hebt er geen controle over. Je moet jezelf overgeven, loslaten, vertrouwen op iets wat je nog niet kent.
En dat is precies waar het schuurt. Waar het lastig wordt.
Wat ik vaak zie, is dat het bekende niet per se prettig hoeft te zijn om toch als veilig te voelen. Het is vertrouwd. Je weet hoe het voelt, hoe je er reageert, wat je ongeveer kunt verwachten in jezelf.
Het onbekende daarentegen is nog niet ingekleurd. Nieuwe gevoelens, andere reacties, iets in jezelf dat je nog niet goed kent of eerder hebt toegelaten.
Wat ik dan vaak zie, is een beweging terug. Niet omdat het oude beter is, maar omdat het bekend terrein is. En bekend terrein geeft houvast, zelfs als het niet goed voelt.
Het onverkende gebied zit precies daar tussenin. Tussen wat je al kent in jezelf en wat zich nog niet heeft laten zien.
En misschien is dat wel waar verandering begint.
Niet in het meteen weten of oplossen, maar in het durven blijven in dat nog-niet-gevormde stuk van jezelf.
Net lang genoeg om iets nieuws te laten ontstaan.
Misschien begint juist daar het echte ontdekken.
Fijne vrijdag! 🧡
