11/12/2025
Er wordt mij weleens gevraagd: “Freddy, welke uitvaart is jou nou het meest bijgebleven?”
En eerlijk is eerlijk: eigenlijk voelt het altijd een beetje dubbel om daar antwoord op te geven. Elk afscheid is bijzonder, elk verhaal is uniek. Maar er is één uitvaart die me, na al die jaren, nog steeds direct raakt als ik eraan terugdenk.
Dat is het afscheid in het jaar 2018 van twee vrienden, jonge jongens van begin 20, die samen door een noodlottig ongeval om het leven kwamen. Twee levens die nog maar net begonnen waren. Twee gezinnen, twee vriendengroepen, één groot, ingrijpend gemis.
Op de dag van de uitvaart kwamen er zo’n 500 mensen. Vrienden, familie, kennissen, teamgenoten, collega’s… Het was duidelijk hoeveel deze twee jongens voor anderen hadden betekend.
We hadden een groot bedrijfspand – de werkplek van één van hen – helemaal ingericht als afscheidslocatie. Een plek die normaal draait om werken, geluid, dagelijkse drukte… die ineens veranderde in een ruimte vol stilte, bloemen, foto’s en herinneringen. Juist dat maakte het zo bijzonder: het was hún plek, hún wereld, waarin nu afscheid werd genomen.
Buiten stonden twee rouwauto’s achter elkaar. Twee kisten. Een beeld dat je niet snel meer van je netvlies krijgt.
Twee volledige voetbalelftallen, waar de jongens in speelden, begeleidden de rouwauto’s. In tenue, als één blok, als één team. Ze vormden een erehaag, ze liepen mee, schouder aan schouder. De teamgenoten tilden de kisten uit de rouwauto’s en later weer terug. Kracht en breekbaarheid tegelijk.
Binnen werd er gelachen om mooie herinneringen, maar vooral ook veel gehuild. Er waren toespraken, foto’s, muziek die bij hen paste. Je voelde in alles: dit zijn twee jongens die zó geliefd waren. Het gemis was groot, maar de liefde misschien nog wel groter.
Het was, hoe vreemd dat misschien ook klinkt bij zo’n verdrietige gebeurtenis, een prachtig afscheid. Warm, persoonlijk, intens.
Een dag waarop ik vooral heb gevoeld hoe sterk mensen kunnen zijn als ze samen dragen. En hoe dankbaar ik ben dat ik in zulke momenten even naast families en vrienden mag meelopen.
Ik kan en wil nooit één afscheid als “mooiste” of “belangrijkste” kiezen. Maar dit afscheid… dat draag ik voor altijd met me mee. 💛