Frieda's Ranch Horsemanship

17/04/2026

Ponyclub Coldenhove (nu Veluwezoom) rond 1990.

14/04/2026

Met Milan ben ik het werk aan de hand weer rustig aan het oppakken.

Na een uitglijder deze winter zat hij niet lekker in zijn lijf. Dat zag je niet alleen fysiek terug, maar ook in hoe hij reageerde; hij liep bijvoorbeeld weg als ik met het hoofdstel aankwam.

Wat voor mij interessant is in zo’n situatie, is dat gedrag zelden op zichzelf staat.

Rechtsom was al langer een ding. In liberty wilde hij mij daar niet hebben. Hij verplaatste zichzelf dan dusdanig, dat ik weer aan zijn linkerkant kwam te staan.

In plaats van dat te “trainen”, ben ik het anders gaan benaderen: linksom beweging stimuleren (vlotte stap/draf), rechtsom juist vertragen, belonen en vooral ontspanning terugbrengen.
Met steeds de keuze bij hem.

Op het moment dat het lichaam en de spanning veranderen, verandert de keuze ook.

En precies dat gebeurde: hij koos zelf voor rechts.

Inmiddels loopt hij rechtsom zelfs makkelijker dan links, en aanspringen in galop gaat daar duidelijk beter (lees; vorig jaar om deze tijd kon hij dat nog niet).

Voor mij weer een bevestiging dat wat vaak als trainingsprobleem wordt gezien, ergens anders begint. Ik hou van puzzelen :)

12/04/2026

10/04/2026

Overgrootopa

06/04/2026

Miauw! Vrolijk Pasen 🥚

24/03/2026

Lenthe update!

Poeh, waar zal ik eens beginnen. Ik begin vast bij het eind; het gaat goed met haar. Alleen dat ging niet zonder slag of stoot.

Rond oktober had ze een wond die maar moeilijk wilde genezen, zeer ws door een trap. Ze heeft er 1 dag kreupel op gelopen en daarna niet meer.

Net toen het samen eten beter ging (alle 3 de paarden uit 1 bak), stond Lenthe ineens mega kreupel. Nu was het haar linker achterbeen. Geen wond te zien dit keer.

Het was tevens erg nat en we gunden haar een goede nachtrust, dus, 's nachts op stal. Echter kwamen we erachter dat ze regelmatig tegen de stalmuur trapte als Milan ook maar naar haar hooinet kéék. Dit kwam de genezing natuurlijk niet ten goede. Uiteindelijk hebben we een andere stal voor haar in orde gemaakt en dat bracht een hele positieve verandering. Ze herstelde goed en ook werd ze minder bijterig.

Haar achterbenen optillen bleef een probleem en ik moest haar nodig bekappen. Ze bleef echter trappen en ik vertrouwde het niet. Uit de foto's bleek dat haar beide griffelbeentjes achter gebroken waren. Een was weer aan elkaar gegroeid, de ander (nog) niet. Dat verklaarde een hoop.

We zagen dat ze er nog wel pijn aan had; ze ging erg vaak om en om op rust staan. Ook voelde ik bij mezelf haar pijn; mijn rechter enkel deed zeer en mijn linker kuit.

Om haar toch vertrouwen te geven in haar lichaam, ondanks de pijn, hebben we haar Metacam gegeven voorafgaad aan het bekappen. Dat leek te werken, ze kon haar voeten steeds iets langer geven.

Tot de 3e keer oefenen; helemaal drama; trappen, bijten, van alles.
Ik zag het even niet meer zitten. Wat als dit blijvend is?
En meteen daarna; Ohja! Het is een merrie, hengstig! Dat gaf meteen weer hoop.

Ik besloot het wel anders aan te pakken en haar te leren haar voeten op een verhoging te zetten, zodat ik haar van onderaf zou kunnen bekappen.

Die verhoging werden de balanskussens en dat bleek een goede zet. Deze gaven haar enorm veel ontspanning en vertrouwen in haar lijf.

Inmiddels oefenen we zonder Metacam en dat gaat telkens een beetje beter.

Hoe diep ze dan knippert met haar grote ronde ogen is niet in woorden te bevatten. Zó lief, zó dankbaar, echt vertederend ❤️

18/03/2026

Vorige week heb je kunnen lezen over de Paarse Dovenetel.
Deze week, het Sneeuwklokje, oftewel de Galanthus Nivalis. Normaal zit ik niet zo in de Latijnse termijn, echter heb ik op een kwekerij gewoond waar men een voorliefde had voor sneeuwklokjes. Zodoende weet ik ook dat er minstens 700 soorten zijn, echt ongelooflijk!

Groeit het sneeuwklokje veelvuldig rond je huis of op een andere plek? Grote kans dat een of meerdere bewoners een gebroken hart hebben.
Het sneeuwklokje helpt dan ook met het loslaten van diepe pijn, tranen en oude trauma's, die al lang vastzitten. Speciaal wanneer deze zijn ontstaan door het inleveren van je eigen hart en je niet achter jezelf en je gevoel bent gaan staan.

Wanneer je alles gedaan hebt voor de ander en je jezelf bent vergeten. Alles doen wat de ander zegt, terwijl je weet dat het anders moet. Je eigen schoonheid en belangrijkheid terug vinden. Blijde nieuwe energie na de emotionele winter.

Herken je dit, en wil je daar ondersteuning bij? Dan zou je het Sneeuwklokje als bloesemremedie kunnen innemen. Ik heb deze op voorraad, dus bericht me even als je dat zou willen. Dan kijk ik meteen welke remedie wellicht nog meer zinvol is. Kan voor mens en dier.

17/03/2026

De afgelopen tijd heb ik de ruimte genomen om te bedenken; 'past de huidige Frieda's Ranch opzet nog bij mij'?
Het antwoord van zowel mijn hoofd als mijn gevoel (heerlijk, geen innerlijke conflict!) zeiden allebei NEE.

Frieda's Ranch is geen trainingsstal. Frieda's Ranch is ook geen pension. Ik, Frieda, ben ook geen lesgeefjuf.

Frieda's Ranch is een plek voor paarden die op adem moeten komen. Voor paarden die te vaak verhuisd zijn, te snel ingereden, waar nooit naar geluisterd is.

Frieda's Ranch is er om paarden te laten landen, voordat ze aan hun volgende avontuur beginnen.

Op een 'gewone' pensionstal is dat vaak niet mogelijk; te vol, teveel mensen, teveel gedoe.

Op Frieda's Ranch vinden paarden rust. Hier kunnen paarden opladen, zichzelf weer terugvinden.

En de weg naar zichzelf terugvinden is voor ieder paard anders. De een heeft rust nodig. De andere een speelse en een wijze vriend. En weer een ander wil gewoon uitvinden wat hij nou leuk vindt, misschien is het wel liberty work en stijgeren op commando in plaats van schouder binnenwaarts onder het zadel.

En ik? In plaats van juf ben ik observeerder. Wat gebeurt er, wat mist er, wat is er teveel en wat is er nodig? Geen standaard les dus!

Uiteraard heb ik ook mijn website aangepast voor zover mogelijk. Want de transitie is nog niet klaar; Frieda's Ranch zal ook een rustoord worden voor mensen die terug naar de natuur willen.
Koken op vuur, koken met planten uit de tuin, je bord versieren met eetbare bloemen.

Wordt vervolgd en neem een kijkje op www.friedasranch.nl

25/12/2025

Ik hou van kerst.
Op 1e kerstdag stap ik uit mijn bed, en dan voel ik 'het is rustig in de wereld'.
Op een enkeling na (bijvoorbeeld mensen in de zorg), hoeft niemand te werken. Er is rust. De stress in de wereld om het wel of niet lukken van een kerstgerecht lijk ik niet te voelen of hij is lang niet zo sterk als de werkstress.

En die rust brengt me weer dichter bij mezelf. Wat vond ik ook alweer nog meer leuk, naast het omgaan met paarden?

En dat is koken. De tijd nemen om een gerecht te maken wat lekker is. Met pure smaken en ingrediënten en zonder poespas.

En er is meer wat ik leuk vind buiten mijn paardenwereld om; hardlopen. Ik ben hier heel bewust weer mee begonnen, na 6 jaar gestopt te zijn. Ik wilde iets voor mezelf doen, zonder paarden.
Ik wilde iets doen, waarvan het succes enkel van mij afhankelijk is; niet van paarden, niet van klanten.
En ik vind het heerlijk.

En het mooie is, is dat dit ook invloed heeft op hoe ik met mijn paarden omga.
Niet alles hoeft van mij af te hangen. Zij mogen ook moeite doen om onze relatie goed te houden. Ook zij hebben een verantwoordelijkheid. En die verantwoordelijkheid geeft hun ook weer kracht.

De kracht in de ander, welk levend wezen dan ook, mens of dier, kan alleen tot zijn recht komen als je voor je blijdschap en geluk niet afhankelijk bent van degenen om je heen.

Een mooie kerstboodschap dacht ik zo ❤️.

Ik wens je hele mooie en fijne dagen, al of niet in gezelschap.