17/12/2025
𝐄𝐞𝐧 𝐌𝐚𝐚𝐭𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩𝐩𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐕𝐞𝐫𝐚𝐧𝐭𝐰𝐨𝐨𝐫𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐡𝐞𝐢𝐝
𝐌𝐞𝐧𝐬𝐭𝐫𝐮𝐚𝐭𝐢𝐞: 𝐃𝐞 𝐆𝐫𝐨𝐨𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐂𝐨𝐥𝐥𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞𝐯𝐞 𝐅𝐚𝐢𝐥 𝐕𝐚𝐧 𝐎𝐧𝐳𝐞 𝐓𝐢𝐣𝐝
𝗜𝗻𝗹𝗲𝗶𝗱𝗶𝗻𝗴: 𝗚𝗿𝗼𝘂𝗻𝗱𝗵𝗼𝗴 𝗗𝗮𝘆 𝗶𝗻 𝗗𝗲𝗯𝗮𝘁-𝗩𝗼𝗿𝗺
Na 11 jaar onderzoek onder 135.000 vrouwen, 2500 interviews en jarenlang van trial and error, 10.000+ simulaties bij mannen, staat er in ieder geval één ding vast: 94% van de vrouwen verlangt naar rust tijdens de zwaarste dagen van hun menstruatie. Toch had het debat gisteravond een bizarre Groundhog Day-vibe. Dezelfde discussies, dezelfde tegenstellingen, dezelfde gefrustreerde gezichten. Het enige wat ontbrak was Bill Murray.
Het grappige (of eigenlijk: het tragische, maar we gaan voor humor vandaag) is dat iedereen het ergens over eens lijkt te zijn dat er iets moet veranderen, maar niemand lijkt precies te weten wie er nu eigenlijk aan de knoppen moet draaien. Iedereen wijst naar de ander, als een soort professionele versie van "hij begon!"
Wat dit onderwerp zo lastig maakt, is dat het niet gaat om één simpel probleem met één simpele oplossing.
Het is eerder een ingewikkelde kluwen van vervlochten draden, waarbij je aan één touwtje trekt en er ergens anders drie andere losraken.
Laten we eens kijken naar alle spelers in dit toneelstuk en wat hun rol zou kunnen zijn. Met de nadruk op 'zou kunnen', want ik ben verre van alwetend. Ik heb alleen veel vrouwen ondervraagd en een paar rare inzichten opgedaan.
1. Huisartsen: De Poortwachters van "Het Hoort Erbij"
Het Probleem
Ah, de huisarts. Vaak het eerste aanspreekpunt voor vrouwen met menstruatieklachten. En helaas ook vaak het eindpunt, want daar wordt de magische zin uitgesproken: "Het hoort er nu eenmaal bij."
Als er ooit een zin was die een eigen levensverzekeraar zou moeten nemen, dan is het deze wel. Hij is verantwoordelijk voor meer normalisering van pijn dan een gemiddelde actiefilm ("Tis but a scratch!").
Het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG) heeft tot op heden geen duidelijke richtlijnen die onderscheid maken tussen:
• Ja, dit is gewoon vervelend maar normaal
• Hmm, dit is een beetje aan de heftige kant
• Oké, dit is echt niet oké en we gaan hier iets aan doen
Het gevolg? Een enorme grijze zone waarin veel huisartsen standaard naar de gereedschapskist grijpen met daarin: ibuprofen en de anticonceptiepil. Alsof pijn veroorzaakt wordt door een tekort aan ibuprofen. Wat ongeveer net zo logisch is als beweren dat hoofdpijn komt door een aspirine-deficiëntie.
De Big Pharma Factor (of: De Olifant Die We Even Gaan Benoemen)
Nu wordt het spannend. De farmaceutische industrie heeft – laten we eerlijk zijn – een nogal groot financieel belang bij de gedachte dat menstruatieklachten vooral met pillen opgelost moeten worden. Een pil per dag voor jaren, of maandelijkse pijnstillers – da's een mooi stabiel verdienmodel.
Betekent dit dat alle artsen corrupt zijn en Big Pharma de baas is? Nee, natuurlijk niet. Maar het betekent wel dat het systeem... laten we zeggen 'prikkels kent' die niet altijd in het belang van de patiënt werken.
De Kenniskloof (of: Niemand Heeft Het Ze Geleerd)
Hier wordt het eigenlijk een beetje zielig. Veel huisartsen hebben in hun opleiding minimale scholing gekregen over leefstijlfactoren die menstruatieklachten beïnvloeden. Het is niet zozeer dat ze niet willen helpen, maar meer dat ze vaak simpelweg niet weten hoe.
Dingen als:
• Hoe voeding invloed heeft op hormonale balans
• De relatie tussen stress en cyclus
• Welke vormen van beweging helpen (en welke averechts werken)
• Hoe slaap en circadiaanse ritmes meespelen
Dit zijn onderwerpen die vaak met veel minder aandacht behandeld worden dan, bijvoorbeeld, welke antibiotica je bij welke infectie voorschrijft.
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Duidelijke NHG-richtlijnen – Een soort menstruatie-EHBO waarin staat: dit is groen, dit is oranje, dit is rood. Aha. Die is er al jaren https://hormoon-centrum-your-chatbot-webapp.vercel.app/menstruatie-instituut/test
2. Bijscholing over leefstijlfactoren – Niet als 'zweverig gedoe' maar gewoon als onderdeel van normale geneeskunde
3. Tijd voor diagnostiek – Voordat de receptenblok wordt getrokken, misschien eerst even bloedprikken, doorvragen, begrijpen?
4. Betere doorverwijzing – Weten wanneer je moet zeggen: "Dit is buiten mijn expertise, je gaat naar specialist X"
2. Specialisten en Gynaecologen: Geld, Tijd en Tunnelvisie
Het Probleem
Als vrouwen dan eindelijk doorverwezen worden (vaak na jaren van "het hoort erbij"), komen ze bij de gynaecoloog terecht. Die vaak direct zegt: "We willen je graag helpen, maar we hebben te weinig middelen voor uitgebreid onderzoek."
Wat volgt is vaak een snelle echo, een gesprek van 12 minuten en – surprise! – nog meer medicatie of de suggestie van een operatie.
Is dit omdat gynaecologen gemene mensen zijn? Nee. Is dit omdat het systeem hen in een wurggreep heeft van wachtlijsten, budgetten en tijdsdruk? Vaak wel.
De Medische Tunnel
Gynaecologen zijn opgeleid in een mooie, wetenschappelijke traditie. En die traditie heeft ons veel gebracht, echt waar. Maar het heeft ook een beetje een tunnelvisie gecreëerd waarin oplossingen vaak worden gezocht in:
• Operaties
• Hormonale behandelingen
• Medicatie
Terwijl zaken als voeding, stressmanagement en leefstijlaanpassingen vaak worden gezien als "dat doe je er maar bij" in plaats van "dit is een essentieel onderdeel van de behandeling."
De Onderzoeksparadox (of: Wie Betaalt, Bepaalt)
Iedereen roept dat er meer onderzoek moet komen naar vrouwengezondheid. Helemaal mee eens! Maar... wie financiert dat onderzoek meestal?
Juist. Diezelfde grote olifant.
Dit leidt tot situaties waarin studies zich vooral richten op wat een mooi pilletje kan worden, en veel minder op preventie, leefstijl of – hemel verhoede – dingen die je niet kunt patenteren.
De Muur Tussen Regulier en Complementair
De medische wereld en de complementaire wereld bekijken elkaar vaak met het soort achterdocht dat je normaal alleen ziet bij buurmannen die ruzie hebben over een haag.
Beide kanten hebben waardevol spul te bieden. Beide kanten hebben ook hun beperkingen. Maar in plaats van samen te werken, wordt er vooral vanaf de zijlijn naar elkaar geroepen. Niet heel productief, als je het mij vraagt.
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Meer tijd en budget – Ja, dat kost geld. Maar chronisch zieke vrouwen kosten ook geld
2. Onafhankelijk onderzoeksfonds – Gefinancierd door de overheid, niet door bedrijven met commerciële belangen
3. Integratieve zorgteams – Gynaecologen die samenwerken met diëtisten, psychologen, complementaire behandelaars
4. Leefstijlgeneeskunde in de opleiding – Niet als extraatje maar als kernvak
5. Kwaliteitsregistratie – Gewoon bijhouden: wat werkt nou echt?
3. Vrouwen Zelf: De Paradox van Onvermoeibaar Doorgaan
Het Probleem (en oh jongens, dit wordt even delicaat)
Oké, dit is het punt waar ik als man op glad ijs kom te schaatsen. Maar goed, ik ben al zo ver gekomen, dus laten we erdoorheen gaan.
Veel vrouwen leven en werken alsof ze een mannenlichaam hebben. Ze draaien mee in een 24-uurs ritme in een maatschappij die ontworpen is voor mannelijke biologie. En ze zijn daar vaak verrekte goed in ook.
Maar... (en hier komt ie)... dat is ook een beetje het probleem.
De Sterkte-Val
Vrouwen zijn ongelofelijk sterk. Ze kunnen door pijn heen werken, functioneren op weinig slaap, iedereen verzorgen én een fulltime baan hebben. Het is eigenlijk best indrukwekkend.
Maar ergens is deze kracht ook een overlevingsmechanisme geworden in een maatschappij die geen ruimte biedt voor cycliciteit. En als je continu over je grenzen heen gaat omdat je dat kunt, betekent niet dat het ook goed voor je is.
Het is een beetje alsof je een auto hebt die technisch gezien 200 km/u kan rijden. Kun je dat doen? Ja. Is het verstandig om dat constant te doen? Waarschijnlijk niet, want op een gegeven moment slijten je banden, loopt je motor warm en word je bekeurd.
Het Mannelijke Schild
In veel gevallen hebben vrouwen een soort 'mannelijk schild' ontwikkeld om te overleven:
• Emoties verbergen op de werkvloer
• Niet laten merken dat je pijn hebt
• Altijd beschikbaar en productief zijn
• Vooral niet "zeuren"
En dat is begrijpelijk! Als de hele maatschappij zo werkt, moet je wel meegaan. Maar het gevolg is vaak: uitputting, verstoorde hormonen, en een groeiende stapel aan klachten.
De Slachtofferrol vs. Superwoman
Er lijkt een spanning tussen twee extremen:
Aan de ene kant: Vrouwen die blijven wachten tot de maatschappij verandert, tot artsen hen serieus nemen, tot werkgevers aanpassingen maken. Deze houding voelt veilig maar is vaak verlammend.
Aan de andere kant: Vrouwen die denken dat ze alles zelf moeten oplossen, die geen hulp vragen, die zichzelf kapot optimaliseren. Ook niet ideaal.
De waarheid ligt ergens in het midden: persoonlijke verantwoordelijkheid nemen binnen een collectieve strijd.
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Cyclus-bewust leven leren – Je energie verdelen volgens je cyclus in plaats van ertegen vechten
2. Grenzen stellen zonder schuldgevoel – Klinkt makkelijk, is moeilijk, maar wel essentieel
3. Collectief opstaan – Samen ben je sterker dan alleen (ook al is dat een cliché)
4. Van "sterk zijn" naar "krachtig zijn" – Kracht betekent ook weten wanneer je moet rusten
En ja, ik besef dat dit makkelijker gezegd dan gedaan is. Vooral omdat alle andere partijen in dit verhaal ook hun rol moeten spelen.
4. De Maatschappij: Of Hoe We Collectief Doen Alsof Vrouwen Mannen Zijn
Het Probleem
Onze maatschappij is grotendeels gebouwd op mannelijke normen. Niet omdat er een geheim complot is van mannen in rookkamers (hoewel die kamers wel bestaan hebben), maar gewoon omdat de mensen die de regels maakten meestal mannen waren.
Het resultaat is een maatschappij die verwacht:
• Lineaire productiviteit (elke dag hetzelfde presteren)
• Constante beschikbaarheid (altijd bereikbaar, altijd "on")
• Rationaliteit boven emotie (gevoelens? Die hebben we niet!)
• Doorwerken als deugd (rust is voor zwakkelingen)
Het Begint Al Vroeg
Vanaf de eerste menstruatie leren meisjes dat hun lichaam niet zo belangrijk is:
• "Klachten horen erbij, doei!"
• "Gewoon naar school, hup hup"
• "Iedereen heeft dit, niet zo zeuren"
• "Sporten is goed voor je" (zelfs als je het gevoel hebt dat je ingewanden worden uitgewrongen)
De onderliggende boodschap: Jouw lichamelijke ervaring doet er niet toe. Voldoen aan de verwachtingen is belangrijker.
Onderzoek onder 19.000 jonge meiden laat in veel gevallen zien dat ze zich niet serieus genomen voelen en regelmatig school missen door klachten. Maar ja, "het hoort erbij" dus we doen er maar niks aan.
De Loonkloof (Omdat We Toch Bezig Zijn)
Dat vrouwen gemiddeld 13% minder verdienen voor hetzelfde werk is niet alleen onrechtvaardig, het is ook symptomatisch. Als we vrouwen letterlijk minder waarderen voor hun arbeid, waarom zouden we dan hun lichamelijke behoeften wél serieus nemen?
Spoiler: doen we dus ook niet.
Gelijkheid vs. Gelijkwaardigheid (Het Verschil Doet Ertoe)
Het streven naar gelijkheid heeft in veel gevallen geleid tot de verwachting dat vrouwen precies hetzelfde moeten zijn als mannen. Wat natuurlijk onzin is.
Mannen en vrouwen zijn niet hetzelfde. Biologisch gezien hebben ze andere ritmes, andere hormonale cycli, andere fysieke behoeften. En dat is oké! Verschillen erkennen is niet seksistisch. Verschillen negeren en toch gelijkheid verwachten, dat is pas problematisch.
Gelijkwaardigheid betekent: beide geslachten dezelfde waarde toekennen, ook al functioneren ze verschillend.
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Onderwijs hervormen – Menstruatie lesjes vanaf groep 7, voor iedereen
2. Arbeidsmarkt flexibiliseren – Niet iedereen hoeft elke dag 8 uur op kantoor te zitten
3. Experimenteren met menstruatieverlof – Kijken wat werkt en wat niet
4. Publieke voorzieningen – Gratis menstruatieproducten, rustplekken
5. Culturele verschuiving – Openheid in media, geen eufemismen meer
6. Wet- en regelgeving – Anti-discriminatie, faciliteiten verplichten
5. De Complementaire Zorg: Goede Bedoelingen, Wisselende Uitvoering
Het Probleem
De complementaire zorg heeft vaak waardevolle inzichten. Maar... (en hier komt het kritische stukje)... er is soms een neiging om te denken dat yoga, meditatie en kurkuma alle problemen oplossen.
Dat is net zo eenzijdig als het medische model dat alleen in pillen gelooft.
Overschatting van het Eigen Domein
Sommige complementaire behandelaars lijken te denken dat als je maar genoeg supplementen neemt en mindful genoeg bent, endometriose vanzelf verdwijnt. Dat is niet alleen onjuist, het kan ook gevaarlijk zijn als mensen daardoor noodzakelijke medische zorg mijden.
"Big Pharma is Het Kwaad" Retoriek
Ja, de farmaceutische industrie heeft problemen. Maar het continu uitkafferen van "Big Pharma" en reguliere artsen helpt niet bepaald bij het bouwen van bruggen. Het creëert een wij-tegen-zij mentaliteit waarin niemand wint.
Gebrek aan Wetenschappelijke Onderbouwing
Veel claims zijn gebaseerd op anekdotes of hele kleine studies. Dat ondermijnt de geloofwaardigheid en maakt samenwerking lastig. "Het werkte voor mijn nicht" is geen evidence base.
De Toegevoegde Waarde (Want Die Is Er Wel)
Tegelijk heeft de complementaire zorg belangrijke dingen te bieden:
1. Tijd en aandacht – Consultaties duren vaak langer dan 10 minuten
2. Holistische benadering – Kijken naar het hele plaatje
3. Preventie – Focus op wat je kunt doen voordat problemen ontstaan
4. Empowerment – Mensen leren zelf regie te voeren
5. Individualisering – Erkennen dat niet iedereen hetzelfde is
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Professionalisering – Duidelijke standaarden en registratie
2. Meer onderzoek – En dan goed opgezet, niet alleen anekdotes
3. Samenwerking zoeken – Bruggen bouwen in plaats van muren
4. Realistische verwachtingen scheppen – Eerlijk zijn over wat wel en niet kan
5. Doorverwijzen wanneer nodig – Erkennen wanneer iets buiten je expertise valt
6. Mannen: Van Buitenspel naar Medespeler
Het Probleem
Menstruatie wordt vaak gezien als een "vrouwending" waar mannen zich verre van moeten houden. Als het onderwerp ter sprake komt, zie je vaak een panische blik in mannelijke ogen, gevolgd door een snel excuus om... eh... ergens anders te zijn.
Dit is problematisch omdat:
Thuis: Als vaders niet met hun dochters praten over menstruatie, leren meisjes dat het een taboe-onderwerp is.
Op het werk: Als mannelijke managers ongemakkelijk worden, creëren ze een cultuur waarin vrouwen hun behoeften niet durven te uiten.
In de politiek: Beslissingen over beleid worden vaak nog steeds gemaakt door mannen die weinig begrip hebben van cyclische behoeften.
Het Rare Gegeven (en dit is echt waar)
Het meest opmerkelijke is: wanneer mannen daadwerkelijk ervaren wat menstruatie betekent (bijvoorbeeld via een simulator), denken ze vaak direct in oplossingen.
Geen ongemak, geen ontkenning, gewoon: "Oké dit is dus echt vervelend, wat kunnen we hieraan doen?"
Het probleem is niet dat mannen geen empathie kunnen hebben, het probleem is dat ze vaak simpelweg geen idee hebben wat er speelt.
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Educatie voor iedereen – Menstruatie-onderwijs op scholen voor alle leerlingen
2. Vaders als rolmodellen – Openlijk praten met dochters, gewoon tampons kopen
3. Partners als steun – Actief vragen hoe het gaat, helpen waar nodig
4. Leiders als voorvechters – Mannen in leidinggevende posities die het onderwerp bespreekbaar maken
5. Menstruatie-simulaties – Verplicht voor managers en beleidsmakers (klinkt gek, werkt verrassend goed)
7. De Overheid: Van Toeschouwer naar Speler
Het Probleem
De overheid heeft een verantwoordelijkheid voor volksgezondheid. Bij menstruatie lijkt die verantwoordelijkheid vaak te bestaan uit... eh... niet zoveel eigenlijk.
Gebrek aan Onderzoek
Vrouwengezondheid is historisch onderbelicht in medisch onderzoek. Niet per se uit kwaadwilligheid, maar gewoon omdat het nooit een prioriteit was. En als iets geen prioriteit is, gebeurt er weinig.
Geen Beleid
Er zijn in veel gevallen geen landelijke richtlijnen of regelgeving rond menstruatie-gerelateerde zaken. Alles wordt overgelaten aan individuele werkgevers, scholen en zorgverleners.
Belangenverstrengeling
Door gebrek aan overheidsinvestering is onderzoek vaak afhankelijk van de farmaceutische industrie. En we kennen inmiddels die olifant.
Voorbeelden uit het Buitenland (Ja, Andere Landen Doen Wel Dingen)
Spanje: Heeft in 2023 menstruatieverlof ingevoerd (tot 3 dagen per maand betaald) Japan: Menstruatieverlof sinds 1947 (al wordt het weinig gebruikt door stigma) Schotland: Gratis menstruatieproducten op openbare plekken sinds 2020 Nieuw-Zeeland: Betaald menstruatieverlof voor alle werknemers sinds 2021
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Nationaal Kenniscentrum voor vrouwengezondheid opzetten
2. Onafhankelijk onderzoeksfonds zonder commerciële invloed
3. Experimenteren met menstruatieverlof in de publieke sector
4. Subsidies voor gratis menstruatieproducten
5. Nationale campagnes tegen stigma
6. Monitoring en data verzamelen over wat werkt
8. Big Pharma: Het Olifant-in-de-Kamer Moment
Het Probleem
Oké, we moeten even over die olifant praten. De farmaceutische industrie is een commerciële sector die geld moet verdienen voor aandeelhouders. Dat is op zich niet immoreel, zo werkt kapitalisme nu eenmaal.
Maar het creëert wel een fundamenteel belangenconflict:
Het Verdienmodel
Chronische medicatie levert meer op dan genezingen. Als mensen hun hele vruchtbare leven een pilletje slikken, is dat financieel aantrekkelijker dan een eenmalige oplossing.
Is dit een boze complottheorie? Nee, het is gewoon... hoe bedrijven werken. Ze volgen de prikkels die het systeem hen geeft.
Het Onderzoeksprobleem
Ongeveer 90% van onderzoek naar menstruatieklachten wordt gefinancierd door pharma. En wie betaalt, bepaalt in veel gevallen wat er onderzocht wordt, hoe het onderzocht wordt, en of de resultaten gepubliceerd worden.
Marketing
Artsen worden beïnvloed door sales representatives, congressen worden gesponsord, mening leaders krijgen vergoedingen. Niet illegaal, maar wel... laten we zeggen: niet ideaal voor onafhankelijke besluitvorming.
De Ethische Vraag
Is het verstandig dat een commerciële sector zoveel invloed heeft op wat als "normale zorg" wordt beschouwd voor een natuurlijk biologisch proces?
Ik durf het antwoord niet te geven, maar de vraag stellen lijkt me wel relevant.
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
Dit is de moeilijkste partij om te veranderen, omdat de fundamentele prikkels verkeerd staan. Maar:
1. Transparantie – Alle financiële banden openbaar maken
2. Onafhankelijke richtlijnen – Ontwikkeld zonder pharma-invloed
3. Alternatieve verdienmodellen – Belonen van gezondheidsuitkomsten, niet alleen medicatieverkoop
4. Maatschappelijke druk – Via consumenten, investeerders, media
5. Zingeving – Bedrijfscultuur veranderen van pure winstmaximalisatie naar maatschappelijke waarde
(Ja, ik weet het, dit klinkt een beetje naïef. Maar we mogen dromen, toch?)
9. De Voedingsindustrie: De Vergeten ‘Schurk’
Deze speler wordt vaak vergeten, maar speelt een behoorlijke rol. Ons lichaam wordt letterlijk gebouwd uit voeding. Als die voeding slecht is, zijn wij dat vaak ook.
Het Probleem
Ultra-Processed Foods (UPF)
De moderne voeding bestaat voor een groot deel uit ultra-processed foods: vol suiker, transvetten en mysterieuze E-nummers, arm aan voedingsstoffen.
Impact op Hormonale Gezondheid
• Suiker en snelle koolhydraten kunnen in veel gevallen leiden tot insulinepieken
• Transvetten kunnen prostaglandine-aanmaak verstoren (dat zijn de dingetjes die menstruatiepijn beïnvloeden)
• Pesticiden kunnen hormoonhuishouding verstoren
• Additieven kunnen het darmmicrobioom ontregelen
Marketing Gericht op Vrouwen
De voedingsindustrie richt zich specifiek op vrouwen met "gezonde" producten die vol zitten met suiker, dieetproducten die honger verhogen, en emotionele marketing ("je verdient het!").
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Eerlijke etikettering – Duidelijke waarschuwingen op UPF
2. Fiscale maatregelen – BTW-vrijstelling op gezonde producten, extra heffing op junkfood
3. Marketingrestricties – Minder reclame voor ongezonde producten
4. Educatie – Kookonderwijs op scholen, voorlichting over voeding en hormonen
5. Toegankelijkheid – Gezond eten goedkoper en makkelijker maken
10. Onderwijs: Waar Het Eigenlijk Zou Moeten Beginnen
Het Probleem
Scholen zijn dé plek waar jonge mensen leren over lichaam en gezondheid. Maar menstruatie wordt vaak behandeld als:
• Een paragraaf in biologie over voortplanting
• Iets beschamends
• Een onderwerp waar we snel doorheen moeten
Wat Niet Wordt Geleerd:
• Dat menstruatie meer is dan bloeden
• Hoe je cyclus-bewust kunt leven
• Wat normale versus afwijkende klachten zijn
• Dat jongens dit ook zouden moeten snappen
Gevolg:
Meisjes voelen zich onvoorbereid, jongens denken dat het hen niet aangaat, en niemand leert gezonde gewoonten.
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Uitgebreide voorlichting vanaf groep 7, voor iedereen
2. Praktische ondersteuning – Gratis producten, rustplekken, geen verplichte gym tijdens menstruatie
3. Leraren trainen in hoe ze hiermee om moeten gaan
4. Jongens betrekken via simulaties en workshops
5. Ouders informeren zodat het thuis ook bespreekbaar wordt
11. Media en Entertainment: De Cultuurmakers
Het Probleem
In films, series en social media wordt menstruatie vaak:
• Genegeerd (alsof het niet bestaat)
• Belachelijk gemaakt (haha vrouw humeurig)
• Geromantiseerd (tampons in slow-motion met blauwe vloeistof??)
• Gezien als zwakte
Zeldzaam: Normale, realistische afbeeldingen.
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Zichtbaarheid zonder sensatie – Personages die gewoon menstrueren
2. Documentaires en educatie – Hoogwaardige content
3. Influencers die openstaan voor het onderwerp
4. Eerlijke reclame – Rood bloed in plaats van blauw, graag
12. Werkgevers: De Dagelijkse Realiteit
Het Probleem
Rigide Structuren:
• 9-tot-5, vijf dagen per week, geen flexibiliteit
• Presentiemisme (aanwezig zijn > productief zijn)
Gebrek aan Faciliteiten:
• Geen rustplekken, beperkte toiletten, geen producten
Cultuur:
• Taboe, "gewoon doorgaan", angst voor carrièrenadelen
Wat Er Zou Kunnen Veranderen
1. Flexibiliteit – Thuiswerken, flexibele uren, experimenteren met 4-daagse werkweken
2. Faciliteiten – Rustplekken, goede toiletten, gratis producten
3. Beleid – Formeel menstruatiebeleid opstellen
4. Cultuur – Openheid normaliseren
5. Evaluatie – Prestaties over langere termijn beoordelen
De Kern: Ja, Het Begint Bij Vrouwen (Maar Niet Alleen)
Na deze tour door alle partijen komen we terug bij de kern: het begint inderdaad bij vrouwen zelf. Maar niet omdat ze "schuldig" zijn – absoluut niet. Maar omdat verandering vaak begint bij degenen die de pijn voelen.
Waarom Dit Geen Victim-Blaming Is
Er is verschil tussen:
Victim-blaming: "Het is jouw eigen schuld, doe maar wat aan je mindset"
Empowerment: "Het systeem faalt je, én jij hebt kracht om verandering te starten"
Systemen veranderen niet vanzelf. Ze veranderen door mensen die eisen stellen, grenzen aangeven, en collectief opstaan.
De Paradox van Kracht
Vrouwelijke kracht wordt vaak gebruikt om een disfunctioneel systeem draaiende te houden. Maar echte kracht is ook:
• Nee zeggen tegen wat je schaadt
• Eisen stellen
• Kiezen voor jezelf
• Collectief opstaan
Van Slachtoffer naar Agent
Er zijn drie opties:
1. Slachtofferrol: Wachten, klagen, passief blijven 2. Overcompensatie: Alles zelf oplossen, niemand om hulp vragen, kapot gaan 3. Agency: Erkennen wat buiten je controle ligt, verantwoordelijkheid nemen voor wat binnen je controle ligt, collectief handelen
Die derde optie is de enige die echt werkt.
Het Domino-Effect: Hoe Verandering Werkt
Wanneer elke partij zijn verantwoordelijkheid neemt, ontstaat een mooi effect:
Vrouwen stellen grenzen → Werkgevers passen beleid aan → Mannen worden betrokken → Media normaliseert menstruatie → Onderwijs leert kinderen cyclisch leven → Maatschappij past zich aan → Zorgverleners verbeteren → Overheid investeert → Vrouwen kunnen beter voor zichzelf zorgen → En de cirkel versterkt zich
Maar het begint pas als iemand de eerste domino omduwt.
Concrete Actiepunten (Want We Houden Van Lijstjes)
Voor Vrouwen
Deze week: Track je cyclus Deze maand: Bespreek met je omgeving wat je nodig hebt Dit kwartaal: Stel grenzen op je werk Dit jaar: Sluit je aan bij of start een beweging
Voor Mannen
Deze week: Lees iets over menstruatie Deze maand: Vraag de vrouwen in je leven hoe het gaat Dit kwartaal: Spreek andere mannen aan Dit jaar: Implementeer beleid (als je dat kunt)
Voor Zorgverleners
Deze week: Neem extra tijd voor één patiënt Deze maand: Volg een bijscholing Dit kwartaal: Ontwikkel beter onderzoeksprotocol Dit jaar: Werk samen met complementaire zorg
Tot Slot: Van Debat naar Daadkracht
Mijn frustratie na het debat is denk ik begrijpelijk. Het voelt als praten in cirkels. Maar misschien is dat debat symptomatisch voor het grotere probleem: iedereen praat, niemand doet echt iets.
De oplossing ligt niet in één partij, één interventie, of één beleidsregel. Het vereist dat alle partijen tegelijk bewegen, elk vanuit hun eigen verantwoordelijkheid.
Dit is geen utopie. Andere landen laten zien dat het kan. Bedrijven experimenteren ermee. Vrouwen wereldwijd beginnen op te staan.
De vraag is niet óf verandering komt, maar hoe snel.
Onderzoek onder 135.000 vrouwen is de fundering. Nu van data naar daadkracht.
En misschien, heel misschien, kunnen we stoppen met dezelfde debatten voeren en beginnen met daadwerkelijk dingen veranderen.
(Maar eerst nog een kopje thee. Want ook revoluties hebben pauzes nodig.)
Liefs,
Peter de Vroed
