Menstruatie Instituut, Nieuwstraat 55a, Eersel (2026)

Wij geven je de voorlichting en de hulp waar je echt iets mee kan. Gemiddeld houdt een vrouw slechts 53% van haar energie over op het moment dat ze menstrueert.

90% van de meer dan 120.000 ondervraagde vrouwen, geeft aan dat ze tijdens de zwaarste dagen van hun menstruatie eigenlijk maar één ding willen: Rust. Maar wordt die ‘rust’ in de praktijk ook genomen of gegeven? Uit onderzoek blijkt dat verreweg de meeste vrouwen het als waarheid hebben aangenomen, dat ze ‘gewoon’ verder moeten. Werk, gezin, relaties alles moet toch gewoon door? Maar leven we nu echt in de veronderstelling dat ‘gewoon doorgaan’ met maar half opgeladen batterijen, geen gevolgen heeft? Misschien denk je nu wel: “Maar ik heb toch geen keus?”

Maar wat als je die keus nu wel zou hebben? Of je nu man of vrouw bent maakt niet uit. De informatie is voor beide seksen van groot belang. Dit E-boek en deze pagina, zijn geschreven omdat er iets bij mij geraakt werd. Ik realiseerde mij als man dat ik met een compleet vertekend beeld, tegen de menstruatiecyclus van mijn vriendin aankeek. Ik ben op onderzoek gegaan en heb meer dan 1600 vrouwen geïnterviewd. Vervolgens zijn mijn vriendin en ik de maandelijkse cyclus heel anders aan gaan pakken met geweldig positieve gevolgen.

28/12/2025

Reeks Artikel 2 van 12: Menstruatie - Wie Neemt Nu Eindelijk Verantwoordelijkheid?

Vorige week had ik het over huisartsen en de gevreesde zin "het hoort erbij". Maar wat gebeurt er eigenlijk als je eindelijk wordt doorverwezen? Spoiler alert: vaak niet wat je hoopt. Vandaag duiken we in de wereld van specialisten en gynaecologen.

In deze reeks:

Huisartsen ✓
Specialisten en gynaecologen (vandaag)
Vrouwen zelf
De maatschappij
Complementaire zorg
Mannen
De overheid
Big Pharma
De voedingsindustrie
Onderwijs
Media en entertainment
Werkgevers

De Lange Reis Naar De Gynaecoloog

Laten we even schetsen hoe een gemiddelde vrouw bij de gynaecoloog terechtkomt:

Jaar 1-3: "Het hoort erbij" bij de huisarts Jaar 4-6: Verschillende pillen proberen die niet echt helpen Jaar 7: Eindelijk doorverwijzing naar de gynaecoloog Maand 1-3 na doorverwijzing: Wachten op een afspraak Maand 4: Eerste consult (12 minuten) Maand 5-8: Wachten op echo/MRI/bloedonderzoek Maand 9: Uitslag bespreken (10 minuten) Maand 10:Behandeling starten

En dan zijn we 7-8 jaar verder. Acht. Jaar.

Dit is geen overdrijving. Bij aandoeningen als endometriose duurt het gemiddeld 7-10 jaar voordat er een diagnose wordt gesteld. Even laten bezinken: een decennium van pijn voordat iemand zegt "ah, dáárom."

Welkom in de Wachtkamer van de Wanhoop

Oké, je bent doorverwezen. Gefeliciteerd! Nu mag je wachten. En wachten. En nog eens wachten.

De wachtlijsten bij veel gynaecologen zijn... laten we zeggen "indrukwekkend". Drie maanden is geen uitzondering. Zes maanden komt ook voor. En dit terwijl je elke maand opnieuw pijn hebt.

Waarom die lange wachttijden? Simpel: te weinig gynaecologen, te veel patiënten, te weinig tijd, te weinig budget.

Is dit de schuld van de gynaecoloog? Nee. Is het wel hun probleem? Helaas wel.

Het 15-Minuten Consult: Speed Dating Met Je Baarmoeder

Dan ben je er eindelijk. Je zit in de spreekkamer. De gynaecoloog kijkt in je dossier (of probeert het computersysteem aan de praat te krijgen). Je hebt tussen de 15 en 30 minuten.

In die 15 tot 30 minuten moet je:

Je hele medische geschiedenis vertellen
Uitleggen wat je klachten zijn
Vragen beantwoorden
Mogelijk een onderzoek ondergaan
Een behandelplan bespreken

Weinig tijd voor iets waar je mogelijk al jaren mee rondloopt.

Het is een beetje als speed dating, maar dan met je baarmoeder. En minder romantisch.

De Medische Tunnel: Als Je Alleen Een Hamer Hebt...

Gynaecologen zijn opgeleid in een wetenschappelijke traditie. En die traditie heeft ons veel moois gebracht, echt waar. Maar het heeft ook een bepaalde tunnelvisie gecreëerd.

Als je vooral getraind bent in chirurgische en farmacologische interventies, dan zijn dat ook je eerste oplossingen. Het is het beroemde "als je alleen een hamer hebt, lijkt elk probleem op een spijker."

De standaard gynaecologische gereedschapskist:

Echo's en MRI's (heel waardevol!)
Hormonale behandelingen (de pil 2.0)
Operaties (van laparoscopie tot hysterectomie)
Medicatie (pijnstillers, GnRH-agonisten, etc.)

Wat vaak ontbreekt:

Uitgebreide voedingsanamnese
Stressmanagement
Leefstijlinterventies
Samenwerking met complementaire disciplines

En kijk, ik snap het. Als je iemand hebt met ernstige endometriose, dan is een operatie soms gewoon nodig. Daar geen discussie over. Maar het zou mooi zijn als er ook werd gekeken naar: waarom ontstond dit? Wat kunnen we preventief doen? Hoe ondersteunen we het lichaam na de operatie?

Peter de Vroed: De Frustrerende Cases

In mijn praktijk zie ik regelmatig vrouwen die na jaren eindelijk een diagnose hebben gekregen. Endometriose, PCOS, adenomyose, noem het maar op. Geweldig dat er eindelijk een naam is voor hun pijn.

Maar dan komt het behandelplan:

Pijnstillers
Hormonale anticonceptie
Of: "We kunnen opereren, maar de kans op terugkeer is 40-60%"

En als ik vraag: "Heeft iemand gekeken naar je voeding? Je stressniveau? Je slaappatroon? Je darmen?" Dan is het antwoord vaak: "Nee, daar hebben we het niet over gehad."

Begrijp me niet verkeerd: medicatie en operaties kunnen levensreddend zijn. Maar waarom kijken we zo weinig naar het totale plaatje? Waarom is het altijd of-of in plaats van én-én?

De Onderzoeksparadox: Wie Betaalt, Bepaalt

"We willen graag meer onderzoek doen," zeggen veel gynaecologen. En dat geloof ik meteen. Maar dan komt de vraag: wie gaat dat betalen?

En daar wordt het interessant. Want wie financiert het meeste onderzoek naar menstruatiegerelateerde aandoeningen? Juist: de farmaceutische industrie.

Gevolg:

Studies richten zich op wat een mooi pilletje kan worden
Onderzoek naar leefstijlinterventies? Te weinig geld, te weinig interesse
Preventie? Niet sexy genoeg voor financiers
Voeding en hormonale balans? "Bewijs het maar wetenschappelijk" (maar wie betaalt die studie?)

Dit is de paradox: iedereen roept om meer onderzoek, maar het onderzoek dat er komt is vaak gekleurd door commerciële belangen.

En nee, dit betekent niet dat alle onderzoek waardeloos is. Maar het betekent wel dat we voorzichtig moeten zijn met wie de pi**en betaalt en welke melodie er wordt gespeeld.

De Muur Tussen Regulier en Complementair

Hier wordt het echt interessant. Of eigenlijk: frustrerend.

De medische wereld en de complementaire wereld kijken naar elkaar met een mix van argwaan, minachting en onbegrip. Het is alsof je twee buurmannen hebt die al tien jaar ruzie hebben over een haag, en ondertussen vergeten waarom het eigenlijk begon.

De medische wereld zegt: "Jullie hebben geen wetenschappelijk bewijs. Het is allemaal anekdotisch. Zweverig gedoe."

De complementaire wereld zegt: "Jullie kijken alleen naar symptomen. Wij kijken naar de hele mens. Jullie pushen alleen maar pillen." (btw. dat doet de complementaire zorg ook steeds meer maar dan andere pillen).

En weet je? Beide kanten hebben een beetje gelijk. En beide kanten hebben ook ongelijk.

De waarheid is: beide werelden hebben waardevolle expertise. Maar in plaats van samen te werken, staan ze vanaf de zijlijn naar elkaar te schreeuwen.

Wat Complementaire Zorg Wél Kan Bieden

Laten we eerlijk zijn over wat de complementaire sector te bieden heeft (en ja, ik ben bevooroordeeld als cyclustherapeut, maar toch):

1. Tijd en Aandacht Een eerste consult bij een goede complementaire therapeut duurt vaak een uur. Soms anderhalf uur. In die tijd wordt er echt gedoken in voeding, leefstijl, stressoren, slaappatronen, de hele medische geschiedenis.

2. Holistische Benadering Niet alleen: "Je hebt pijn, hier is een pil." Maar: "Oké, je hebt pijn. Laten we kijken naar je voeding, je stress, je slaap, je beweging, je darmen, je emotionele welzijn."

3. Preventie Focus op wat je kunt doen voordat problemen ontstaan. In plaats van alleen ingrijpen als het mis is.

4. Empowerment Mensen leren zelf regie te voeren over hun gezondheid. Niet afhankelijk blijven van een systeem, maar zelf stappen kunnen zetten.

5. Individualisering Erkennen dat niet elke vrouw hetzelfde is. Wat bij de één werkt, werkt niet per se bij de ander.

Waarom Samenwerking Zo Moeilijk Is

Maar waarom werken deze werelden dan niet samen? Een paar redenen:

1. Ego Laten we eerlijk zijn: beide kanten hebben een beetje een ego-probleem. "Wij weten het beter" is een gevoel dat aan beide kanten van de lijn speelt.

2. Taal De medische wereld spreekt in termen van pathologie, diagnoses, evidence-based medicine. De complementaire wereld in termen van balans, energie, holisme. Het is alsof je Nederlands en Chinees probeert te mengen.

3. Financiën Complementaire zorg wordt vaak niet vergoed. Dus voor patiënten is het duur. Voor therapeuten is het een onzeker verdienmodel. Voor verzekeraars is het "niet bewezen effectief genoeg."

4. Opleiding Gynaecologen leren niks over voeding en leefstijl. Complementaire therapeuten leren vaak te weinig over wanneer medische interventie echt nodig is. Beide kanten missen cruciale kennis.

Mijn Onderzoek: Wat Echt Helpt

Uit mijn onderzoek onder 135.000 vrouwen blijkt dat een combinatie van benaderingen vaak het beste werkt:

94% verlangt naar rust tijdens zware dagen (luister naar je lichaam!)
Vrouwen die voeding aanpassen rapporteren in sommige gevallen 30-50% vermindering van klachten (placebo-effect who knows)
Stressmanagement kan soms een enorm verschil maken
Medicatie en operaties zijn soms onvermijdelijk en noodzakelijk
De beste resultaten komen vaak van een geïntegreerde aanpak

Niet of-of. Maar én-én.

Wat Zou Er Moeten Veranderen?

Oké, genoeg geklaagd (hoewel het therapeutisch was). Wat zou er anders moeten?

1. Meer Tijd en Budget

Ja, dit kost geld. Maar weet je wat ook geld kost? Chronisch zieke vrouwen die jarenlang rondlopen met onbehandelde klachten, verzuim, verminderde productiviteit, mentale gezondheidsproblemen.

Investeer in goede diagnostiek en begeleiding. Het betaalt zich terug.

2. Onafhankelijk Onderzoeksfonds

Gefinancierd door de overheid, niet door bedrijven met commerciële belangen. Focus op:

Leefstijlinterventies
Preventie
Oorzaken van aandoeningen
Langetermijn effecten van behandelingen

3. Integratieve Zorgteams

Gynaecologen die samenwerken met:

Diëtisten (gespecialiseerd in hormonale gezondheid)
Psychologen (trauma en stress spelen mogelijk een rol)
Complementaire behandelaars (voeding, leefstijl, natuurlijke ondersteuning)
Fysio- en bekkenfysiotherapeuten

Elke discipline doet wat ze het beste kan. Samen zijn ze sterker.

4. Leefstijlgeneeskunde in de Opleiding

Maak het een kernvak voor gynaecologen in opleiding. Niet als "leuk extraatje" maar als essentiële kennis. Want voeding, stress en slaap lijken enorme invloed op hormonale gezondheid te hebben.

5. Kwaliteitsregistratie en Transparantie

Structureel bijhouden: welke interventies leveren welke resultaten op? Niet alleen: "De operatie was technisch geslaagd." Maar ook: "Hoe gaat het een jaar later? Vijf jaar later?"

En die data openbaar maken. Zodat iedereen kan leren wat werkt en wat niet.

6. Vergoeding van Complementaire Zorg

Maak het mogelijk dat goede complementaire behandelaars (mét kwaliteitsregistratie!) vergoed worden. Zodat het niet alleen toegankelijk is voor mensen met een dikke portemonnee.

De Rol van Patiënten

En vrouwen zelf? Die kunnen ook stappen zetten:

Vraag om tijd. Als 15 minuten niet genoeg is, zeg dat.
Vraag door. Waarom deze behandeling? Zijn er alternatieven?
Zoek een second opinion. Niet alle gynaecologen zijn hetzelfde.
Overweeg complementaire ondersteuning. Naast (niet in plaats van!) medische zorg.
Deel je ervaring. Wat werkte? Wat niet? Help andere vrouwen.

Tot Slot: Bruggen Bouwen

Gynaecologen zijn geen vijanden. De meesten doen echt hun best binnen een systeem dat hen beperkt. Maar dat systeem moet veranderen.

We hebben zowel de medische als de complementaire wereld nodig. Operaties zijn soms noodzakelijk. Medicatie kan levensreddend zijn. Maar voeding, leefstijl en stressmanagement zijn net zo belangrijk.

Het is tijd voor bruggen in plaats van muren.

Volgende week: deel 3 van deze reeks, waarin we het hebben over vrouwen zelf. Het delicate onderwerp. Want ja, het begint bij vrouwen. Maar niet op de manier die je misschien denkt.

Over Peter de Vroed

Peter de Vroed is cyclustherapeut, onderzoeker en oprichter van Your Health Huddle. Met 11 jaar ervaring in menstruatiegezondheid en onderzoek onder 135.000 vrouwen, helpt hij therapeuten en coaches hun praktijk te professionaliseren. Zijn missie: een maatschappij waarin vrouwen kunnen leven volgens hun natuurlijke ritme, ondersteund door zowel reguliere als complementaire zorg.

24/12/2025

𝐇𝐄𝐓 𝐍𝐄𝐃𝐄𝐑𝐋𝐀𝐍𝐃𝐒𝐄 𝐏𝐎𝐋𝐃𝐄𝐑𝐌𝐎𝐃𝐄𝐋 𝐕𝐎𝐎𝐑 𝐁𝐀𝐀𝐑𝐌𝐎𝐄𝐃𝐄𝐑𝐊𝐋𝐀𝐂𝐇𝐓𝐄𝐍

Caïro, Menstrual Awareness Week 2024

"This program is brilliant."

Een Egyptische gynaecoloog, ruim een jaar geleden. Nog steeds een van de mooiste complimenten die ik ooit heb gekregen. Niet omdat mijn ego gestreeld werd, maar omdat het kwam van iemand die dagelijks werkt met de realiteit van menstruatie in een cultuur waar praten over je cyclus ongeveer even makkelijk is als het hebben van een fiscaal gesprek met je schoonmoeder.

In 2024 waren Anke Verhagen en ik te gast bij de UNFPA in Caïro. Ze waren nieuwsgierig. Hadden gehoord over ons programma en simulator. Wilden zien wat we hadden ontwikkeld. En of het zou kunnen werken in Egypte.

Vier dagen lang, Menstrual Awareness Week, workshops aan vertegenwoordigers van de VN, WHO, UNICEF, UN Women, artsen, gynaecologen en voorlichters die op scholen werken.
Wat daar gebeurde, stelt Nederland – progressief, vooruitstrevend Nederland – op een interessante manier beschaamd.

HET NEDERLANDSE POLDERMODEL VOOR BAARMOEDERKLACHTEN

Terwijl ik dit schrijf, denk ik terug aan Egypte. En dan kijk ik naar Nederland.
Waar we nog steeds bezig zijn met vergaderen over wat 'de waarheid' is. Elkaar bestrijden over wie er gelijk heeft. Zwartmaken wie het anders ziet. Eindeloos debatteren over wat nu precies goed is voor vrouwen.
Alsof vrouwen zelf niet... enfin.

Want dat is het gekke: vrouwen zijn geen beleidsnotities. Het zijn ook geen vraagstukken die door commissies 'opgelost' moeten worden. Het zijn, en dit mag als een schokkende onthulling klinken, intelligente wezens die prima zelf kunnen bepalen wat voor hen werkt.

Maar daar komen we niet aan toe. Want we zijn druk.

DE ENIGE TWEE DINGEN DIE ER TOE DOEN

Stap 1 is eigenlijk heel simpel. En dat is precies waar het in Egypte om draaide:
Ga beseffen dat menstruatie impact heeft. Op iedereen. En dat klachten er niet gewoon bij horen.
Meer hoeft het niet te zijn.

Stap 2? Deel wat werkt. Geen waarheden verkopen. Geen protocollen opleggen. Gewoon: informatie, opties, nuance. En dan mogen vrouwen zelf kiezen.
Simpel toch?

WAAR HET OP GEBASEERD IS

Ons programma voor scholen komt niet uit de lucht vallen. Het is gebaseerd op onderzoek onder ruim 15.000 jongeren tussen de 13 en 19 jaar. We vroegen wat zij nodig hebben. Waar zij tegenaan lopen. Welke vragen zij hebben. Het is dus een vraag gestuurd programma in plaats van een aanbod gestuurd programma.

En vooral: we stopten met doen alsof menstruatie alleen een meisjesonderwerp is.
Want jongens groeien op met moeders, zusjes, vriendinnen en mogelijk ooit dochters die menstrueren. Op school leren ze over zaadcellen en erecties, maar over de cyclus die de helft van de mensheid elke maand beïnvloedt? Stilte.

Egypte worstelt met precies hetzelfde: hoe betrek je mannen erbij?

DE MANNEN UIT UPPER EGYPT DIE HET IN ÉÉN KEER BEGREPEN

Dan gebeurt er iets opmerkelijks.
Een groep mannen uit Upper Egypt, niet bepaald de regio die je associeert met progressieve gender-opvattingen, doet mee aan de workshop. Ze ervaren de simulator. Het apparaat dat laat voelen hoe menstruatiekrampen voelen.
En dan? Is het klaar.

Geen discussie. Geen "maar dat hoort er toch bij?". Geen lange overwegingen.
Wanneer een man via de simulator heeft gevoeld hoe het kan voelen om te menstrueren, hoef je hem niets meer uit te leggen. Het doorleefde begrip doet meer dan alle PowerPoints van deze wereld.

"Nu begrijp ik het," zegt een van hen. "Dit moeten we onze jongens laten zien."

Deze mannen gaan het voortouw nemen. Ze willen dit op hun scholen. Ze willen hun zonen voorbereiden. Ze hebben geen beleidsnotitie nodig, geen goedkeuring van een commissie, geen stappenplan van een of andere expert.

Ze snappen het gewoon. En doen het. Dit was op de tijdens de eerste twee workshops. Toen in de laatste workshop de artsen en partners van the UNFPA bij elkaar waren (voornamelijk vrouwen), was de sfeer in eerst instantie wat grimmig. Men had er weinig vertrouwen in dat dit in Egypte zou gaan werken. Juist door de weerstand die ze van mannen verwachten.

Er was al videomateriaal van eerder die week. Toe we dat lieten zien zag je blikken van hoop. “Als we de mannen op deze manier mee kunnen krijgen kan er echt iets veranderen” was ineens het inzicht.

ALS HET DAAR KAN...

In Upper Egypt, conservatiever dan Nederland op vrijwel elk gebied, omarmen mannen menstruatie-educatie na één keer de simulator te hebben ervaren. Ze pakken het op. Gewoon doen.
En wij? In progressief, vooruitstrevend, allemaal-gelijk Nederland?

We polderen. We debatteren. We maken commissies. We beschuldigen elkaar van kwakzalverij. We claimen de waarheid te kennen. We vergaderen over wie er gelijk heeft.

Ondertussen blijven meisjes leven met klachten die ze "normaal" vinden. Blijven jongens opgroeien zonder te begrijpen wat hun moeder of zusje doormaakt. Krijgen jongeren flarden informatie over tampons en maandverband, maar niets over de impact op energie, concentratie of prestaties.

En als iemand zegt: "Hé, misschien kunnen we dit anders aanpakken?" Dan begint het circus. Dan komen de 'experts' tevoorschijn. Dan wordt er gezwaaid met 'bewijs' en 'wetenschap' en 'verantwoordelijkheid'.

Alsof vrouwen zelf niet kunnen bepalen wat voor hen werkt.
Het gekke is: we zijn hier goed in. In polderen, bedoel ik.

WAT ZE ER IN CAÏRO VAN VONDEN
De gynaecoloog: "This program is brilliant. This is exactly what we need in our schools."

Een voorlichter (15 jaar ervaring): "De eerste keer dat ik denk: dit gaat écht impact maken. Vooral omdat jongens nu eindelijk betrokken worden."

UN Women: "Deze aanpak doorbreekt niet alleen het taboe, maar creëert ook gelijkwaardigheid."

De mannen uit Upper Egypt: "We moeten dit onze zonen leren. Geen excuses meer."

NEDERLAND, WE KUNNEN DIT BETER

We lopen voorop in innovatie, technologie, design thinking, duurzaamheid. Maar op menstruatie-educatie? Daar zitten we nog in de vergaderfase.

Niet omdat de informatie er niet is. Maar omdat we blijven discussiëren over wie de waarheid in pacht heeft.

Stop ermee.

Stop met over vrouwen heen te praten. Stop met waarheden prediken. Stop met elkaar bestrijden.

Doe gewoon dit:
1. Erken dat menstruatie impact heeft
2. Erken dat klachten er niet bij horen
3. Geef opties, geen waarheden
4. Laat vrouwen kiezen wat bij hen past
5. Geef jongeren, allebei de geslachten, de juiste informatie

Meer hoeft het niet te zijn.

DE JEUGD WACHT NIET OP JE COMMISSIE
Jongeren willen geen halve waarheden. Geen gefluister over "moeilijke onderwerpen". Geen volwassenen die elkaar bestrijden over wie er gelijk heeft.

Ze willen informatie. Opties. Context. En ze verdienen ouders en docenten die dat durven te geven zonder er een ideologisch gevecht van te maken.

Als mannen in Upper Egypt het snappen na één keer de simulator, kunnen wij dat ook.
Als een gynaecoloog in Caïro ons programma "briljant" noemt, misschien moeten we dan stoppen met vechten en kijken naar wat werkt.

Als de VN, WHO, UNICEF en UN Women het omarmen en nu kijken hoe het in lesprogramma’s op Egyptische scholen komt, waarom staat Nederland dan nog in de file van de vergaderzaal?

HET KAN

Ruim een jaar later, begin 2025, denk ik terug aan Caïro.
Ik zie wat mogelijk is. Wanneer je stopt met vechten over gelijk hebben. Wanneer je luistert naar wat vrouwen nodig hebben en ze de keuze geeft.

Ik zie mannen uit Upper Egypt die het voortouw nemen. Die hun zonen willen voorbereiden. Die in één keer snappen wat jarenlange Nederlandse discussies niet voor elkaar krijgen.
En ik denk: als het dáár kan, waarom hier niet?

Zorg dat jongeren de juiste informatie krijgen.
Niet jouw waarheid. Gewoon: opties, feiten, nuance. Vertrouw erop dat vrouwen zelf wel weten wat werkt.

Het is 2025. Onze jeugd vraagt om échte informatie.
Stop met polderen en geef ze die.

Peter de Vroed & Anke Verhagen
Menstruatie Voorlichtingsinstituut | Nederland
In 2024 lieten we in Caïro zien wat mogelijk is. Nu is het aan Nederland om te stoppen met vergaderen en te beginnen met doen.

Over het Menstruatie Voorlichtingsinstituut:
Sinds 2013 doen wij onderzoek naar de impact van de menstruatiecyclus. Met ruim 135.000 vrouwen hebben we data verzameld die de basis vormt voor onze educatieprogramma's. Onze video's zijn meer dan 200 miljoen keer bekeken.
Geen waarheden prediken. Wel opties bieden. Zodat vrouwen zelf kunnen kiezen wat bij hen past.

Wil je meer weten over onze programma's voor scholen of bedrijven? Neem contact op via info@men-struatie.nl of bezoek https://men-struatie.nl

Fijne feestdagen

23/12/2025

Waarom de menstruatie evenveel aandacht verdient als de overgang

Stel je voor: je hebt twee groepen mensen die allebei regelmatig klachten ervaren die hun werk en dagelijks leven beïnvloeden. De ene groep telt zo'n 1,8 miljoen mensen en krijgt steeds meer media-aandacht, gespecialiseerde poliklinieken en werkgeversbeleid. De andere groep is véél groter – miljoenen vrouwen in de vruchtbare leeftijd – maar blijft grotendeels onzichtbaar. Welkom in de merkwaardige wereld van vrouwengezondheid.

Dit is geen klacht, maar een uitnodiging tot een gesprek dat we met z'n allen moeten voeren.

De cijfers die bijna niemand kent

Laten we beginnen met wat cijfers die misschien verrassend zijn. Onderzoek waar wij zeer nauw bij betrokken waren van het Radboudumc onder meer dan 32.000 vrouwen laat zien dat menstruatieklachten het Nederlandse bedrijfsleven zo'n 8 miljard euro per jaar kosten aan verzuim en productiviteitsverlies. Ter vergelijking: dat is meer dan de geschatte kosten van endometriose (2,3 miljard euro) en overgangsklachten samen.

Ongeveer 84% van de menstruerende vrouwen heeft klachten die als 'zorgbehoevend' kunnen worden beschouwd. Dat zijn geen vrouwen die wat buikkrampjes hebben, dat zijn vrouwen die hun agenda eigenlijk zouden moeten aanpassen aan hun cyclus, die zich ziek melden of zouden moeten melden zonder de echte reden te hoeven noemen, die doorwerken terwijl ze maar 53% van hun energie over hebben.

En hier wordt het interessant: van de vrouwen die zich ziek melden vanwege menstruatieklachten, durft slechts 20% de werkelijke reden te noemen. De rest verzint een smoes, noemt alleen een symptoom ('hoofdpijn'), of geeft helemaal geen reden op.

Waarom krijgt de overgang meer aandacht?

Dit is een vraag die me fascineert, en ik heb er zo mijn gedachten over, maar ik ben vooral benieuwd naar die van jou.

De mondigheidsfactor

Vrouwen in de overgang zijn gemiddeld tussen de 45 en 55 jaar. Ze hebben vaak een gevestigde carrière, meer senioriteit op de werkvloer, en – laten we eerlijk zijn – minder te verliezen. Een vrouw van 50 met twintig jaar werkervaring stapt makkelijker naar HR dan een vrouw van 25 die nog moet bewijzen dat ze 'net zo goed is als de mannen'. Zou het kunnen dat de overgang simpelweg luidere stemmen heeft?

De medicalisering van de overgang

Er is iets opmerkelijks aan de hand met hormoontherapie. In 2002 zorgde de Women's Health Initiative studie voor wereldwijde paniek: hormoontherapie zou gevaarlijk zijn. Miljoenen vrouwen stopten van de ene op de andere dag. Maar, en hier wordt het interessant, recente heranalyses van diezelfde data laten een genuanceerder beeld zien. Voor vrouwen die binnen tien jaar na de menopauze starten, lijkt hormoontherapie een stuk veiliger dan destijds werd geconcludeerd.

Het is een fascinerend voorbeeld van hoe één onderzoek, met specifieke beperkingen, jarenlang de zorg voor miljoenen vrouwen heeft beïnvloed. Het zet ook aan het denken: als we met één studie zoveel kapot kunnen maken, wat zouden we dan kunnen bereiken met goede, genuanceerde communicatie over vrouwengezondheid?

De 'oplossing'-factor

Bij overgangsklachten is er een duidelijke medische interventie mogelijk: hormoontherapie. Bij menstruatieklachten ligt dat complexer. De pil wordt vaak voorgeschreven, maar die lost onderliggende problemen niet op, ze maskeert ze. En pijnstillers? Die maken het draaglijk, maar behandelen niet de oorzaak. Misschien krijgt de overgang meer aandacht omdat er iets 'te verkopen' valt en is dat een cynische gedachte, of een realistische?

Het taboe dat niet wil wijken

In Nederland heerst nog steeds de mentaliteit van 'niet lullen, maar poetsen'. Dat geldt blijkbaar ook voor menstruatieklachten. Bijna driekwart van de vrouwen verzwijgt dat ze thuiswerken of zich ziek melden vanwege hun ongesteldheid. Ze willen niet als 'zeurpieten' overkomen.

En hier zit een pijnlijk mechanisme: sommige vrouwen hebben geen ernstige klachten, en die vrouwen hebben soms de neiging om de klachten van anderen te bagatelliseren. 'Ik heb er ook nooit last van gehad' is een zin die veel vrouwen met ernstige klachten regelmatig horen, vaak van andere vrouwen.

Ondertussen maken sommige bedrijven grapjes over menstruatie op de werkvloer. Meer dan de helft van de respondenten in een recent onderzoek gaf aan dat dit inderdaad gebeurt. Het is 2025, en we maken nog steeds 'is ze ongesteld ofzo?'grappen. Grappig? Misschien voor sommigen. Helpend? Bepaald niet.

De kracht van leefstijl – een genuanceerd verhaal

In onze praktijk zien we iets opmerkelijks: naar schatting 85% van onze cliënten ervaart significante verbetering door aanpassingen in voeding en leefstijl. Dat is geen wetenschappelijke claim, maar een observatie uit elf jaar praktijkervaring met duizenden vrouwen.

Nu moet ik eerlijk zijn: het wetenschappelijk bewijs voor specifieke diëten tegen menstruatieklachten is nog beperkt. Maar er zijn aanwijzingen dat ontstekingsremmende voeding, voldoende beweging, en stressreductie kunnen helpen. Het is geen wondermiddel – niets is dat – maar het is ook geen onzin.

Het probleem is dat we als samenleving geneigd zijn naar één oplossing te zoeken. Óf het is een pil, óf het is leefstijl, óf het is 'gewoon accepteren'. De werkelijkheid is waarschijnlijk een combinatie: goede medische zorg waar nodig, leefstijlaanpassingen waar mogelijk, en vooral: serieus genomen worden.

Wat als de reguliere zorg tekortschiet?

Dit is geen aanval op artsen of het zorgsysteem, die doen over het algemeen hun best met de middelen die ze hebben. Maar de cijfers zijn wat ze zijn: als 84% van de menstruerende vrouwen klachten heeft die aandacht verdienen, dan werkt het huidige systeem kennelijk niet optimaal.

Misschien ligt het niet alleen aan de zorg. Misschien ligt het aan hoe we als samenleving naar vrouwengezondheid kijken, of juist niet kijken. Lang werd aangenomen dat het vrouwenlichaam hetzelfde was als het mannenlichaam, met uitzondering van de voortplantingsorganen. Die aanname heeft geleid tot decennia van onderzoek dat vrouwen ofwel uitsloot, ofwel niet naar sekse differentieerde.

De uitnodiging

Ik pretendeer niet alle antwoorden te hebben. Na elf jaar onderzoek en praktijkervaring met 135.000 vrouwen heb ik vooral geleerd dat het ingewikkeld is. Maar ik geloof wel dat we als samenleving beter kunnen.

Wat als werkgevers menstruatie net zo serieus zouden nemen als een gebroken been? Wat als artsen meer tijd en middelen zouden hebben om cyclusproblemen echt te onderzoeken? Wat als we op scholen niet alleen zouden leren dát vrouwen menstrueren, maar ook wat normaal is en wat niet?

En misschien nog belangrijker: wat als vrouwen zelf zouden weten dat hevige klachten er niet 'gewoon bij horen'? Dat er opties zijn, dat ze het recht hebben om serieus genomen te worden?

Samen verder

Dit artikel is geen manifest, geen aanklacht, en geen verkooppraatje. Het is een uitnodiging tot dialoog. Want als er iets is dat ik heb geleerd, is het dit: verandering begint met praten. Met vragen stellen. Met durven zeggen: 'Hé, dit klopt niet helemaal, toch?'

De overgang verdient alle aandacht die ze krijgt. Maar de menstruatie verdient diezelfde aandacht. Niet in plaats van, maar ernaast. Het gaat niet om een wedstrijd tussen levensfasen. Het gaat om de erkenning dat vrouwengezondheid in al haar facetten de moeite waard is.

En mocht u zich afvragen waarom een man zich hiermee bezighoudt: juist dáárom. Omdat menstruatie niet alleen een vrouwenkwestie is. Omdat het iedereen aangaat. Partners, vaders, collega's, werkgevers, beleidsmakers. En omdat soms een buitenstaander dingen ziet die van binnenuit onzichtbaar zijn geworden.

Wat denkt u? Laten we het gesprek aangaan.

Peter de Vroed

Menstruatie Voorlichtingsinstituut & YourHealthHuddle

Samen met Anke Verhagen | 11 jaar onderzoek | 135.000 vrouwen

men-struatie.nl

22/12/2025

𝐖𝐚𝐚𝐫𝐨𝐦 𝐖𝐞𝐭𝐞𝐧𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩𝐩𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐎𝐧𝐝𝐞𝐫𝐳𝐨𝐞𝐤 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐌𝐞𝐧𝐬𝐭𝐫𝐮𝐚𝐭𝐢𝐞𝐜𝐲𝐜𝐥𝐮𝐬 𝐌𝐢𝐬𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐧 𝐎𝐧𝐦𝐨𝐠𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐈𝐬 (𝐄𝐧 𝐖𝐚𝐚𝐫𝐨𝐦 𝐖𝐞 𝐇𝐞𝐭 𝐓ó𝐜𝐡 𝐌𝐨𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐃𝐨𝐞𝐧)

11 jaar. 135.000 vrouwen. Geen enkele peer-reviewed publicatie.

Als onderzoekers naar de menstruatiecyclus worden we geconfronteerd met een vraag die de wetenschappelijke gemeenschap liever negeert: wat als ons gouden standaard onderzoeksmodel fundamenteel ongeschikt is voor het vrouwelijk lichaam?

Het Probleem Met De Gouden Standaard

De wetenschap vraagt om:

Dubbel-blind onderzoeken
Controlegroepen
Reproduceerbare resultaten
Peer-reviewed publicaties

En terecht. Deze standaarden hebben ons decennialang beschermd tegen slechte wetenschap.

Maar wat doe je met een lichaam dat:

Een cyclus heeft van gemiddeld 28 dagen (met variaties van 21-35 dagen)
Elke maand hormonaal compleet anders reageert
Bij elke vrouw uniek functioneert
Zelfs bij dezelfde vrouw nooit twee identieke cycli produceert

Hoe creëer je een controlegroep als er geen twee identieke cycli bestaan?

De Ongemakkelijke Waarheid

Misschien is dit precies waarom er zo weinig onderzoek naar het vrouwelijk lichaam bestaat. Niet uit seksisme alleen (hoewel dat zeker meespeelt), maar omdat ons onderzoeksmodel simpelweg niet werkt.

Vragenlijsten worden door de wetenschap weggewuifd als "anekdotisch bewijs". Maar zijn zij niet de enige realistische methode om grootschalig inzicht te krijgen in iets dat:

Zo individueel is
Zo cyclisch variabel is
Zo tijdsgevoelig is

Een Voorbeeld Uit De Praktijk

Stel: je wilt onderzoeken hoe de menstruatiecyclus werkprestaties beïnvloedt.

Klassiek onderzoeksmodel:

Selecteer 100 vrouwen
Meet prestaties op vaste momenten
Vergelijk met controlegroep (mannen?)
Analyseer resultaten

De realiteit:

Vrouw A heeft net een cyclus van 26 dagen
Vrouw B heeft een cyclus van 32 dagen
Vrouw C heeft PCOS en onregelmatige cycli
Vrouw D gebruikt hormonale anticonceptie
Op meetmoment 1 is vrouw A in haar ovulatiefase, vrouw B in haar menstruatiefase
Een maand later zijn deze fasen compleet verschoven
De emotionele staat, slaapkwaliteit, voeding en stress zijn ook cyclisch beïnvloed

Hoe isoleer je hier variabelen?

Zijn Vragenlijsten Daarom Niet De Beste Optie?

Als we accepteren dat:

Elke cyclus uniek is
Intra-individuele variatie enorm is
Causale verbanden moeilijk te isoleren zijn
Grootschalige patronen belangrijker zijn dan individuele metingen

Dan zijn vragenlijsten misschien niet "minderwaardig onderzoek" – maar juist de meest geschikte methode.

Met 135.000 respondenten krijg je:

Patronen die individuele variaties overstijgen
Zelfgerapporteerde ervaringen (die juist bij cyclisch onderzoek relevant zijn)
Grootschalige data over lange periodes
Inzicht in subjectieve beleving (die bij hormonale fluctuaties cruciaal is)

De Uitdaging Aan De Wetenschappelijke Gemeenschap

Ik leg dit voor aan jullie, onderzoekers en wetenschappers:

Wat zijn de alternatieven?

Hoe kunnen we onderzoek naar de menstruatiecyclus wel wetenschappelijk valide maken? Zijn er methodologieën die ik over het hoofd zie? Experimentele designs die wél werken voor cyclische, individueel variërende systemen?

Of moeten we accepteren dat:

Niet alles past in dubbel-blind onderzoeksmodellen
Grootschalige vragenlijstonderzoeken een eigen wetenschappelijke waarde hebben
We nieuwe validatiecriteria nodig hebben voor cyclisch onderzoek

Waarom Dit Belangrijk Is

Dit gaat niet om ego of erkenning. Dit gaat erom dat:

De helft van de wereldbevolking een lichaam heeft dat 40 jaar van hun leven cyclisch functioneert, en we nauwelijks wetenschappelijk gefundeerd inzicht hebben in hoe dit hun leven beïnvloedt.

We weten meer over:

Hoe rattenlichamen op medicijnen reageren
Hoe mannelijke lichamen presteren onder stress
Hoe statische hormoonspiegels gedrag beïnvloeden

Dan over:

Hoe cyclische hormonale fluctuaties werkprestaties beïnvloeden
Welke fase van de cyclus optimaal is voor cognitieve taken
Hoe organisaties kunnen inspelen op cyclische variaties in energie
Wat de maatschappelijke impact is van het negeren van cyclisch functioneren

Een Uitnodiging

Ik heb 11 jaar data. Er zijn 135.000 respondenten. Ik heb 2500 interviews gehouden. Ik heb patronen gezien die de bestaande literatuur bevestigen én uitdagen.

Wat ik niet heb: een methodologie die de wetenschappelijke gemeenschap accepteert.

En daar vraag ik jullie hulp bij.

Niet om mijn werk te valideren, maar om samen een antwoord te vinden op deze vraag:

Hoe onderzoeken we een lichaam dat ontworpen is om te veranderen?

Want zolang we die vraag niet beantwoorden, blijft de helft van de mensheid wetenschappelijk onderbelicht.

Peter de Vroed Cyclustherapeut & Onderzoeker Oprichter Menstruatie Voorlichtingsinstituut en YouR Health Huddle 11 jaar onderzoek | 135.000 participanten | 200+ miljoen YouTube views

Laten we het gesprek aangaan. Want misschien is het niet de vragenlijst die het probleem is, maar het keurslijf waarin we proberen te passen wat fundamenteel anders werkt.

Reageer met jouw gedachten:

Zie jij methodologische alternatieven?
Werk je aan vergelijkbaar onderzoek?
Heb je academische connecties die dit interessant vinden?

Deel dit als je vindt dat deze vraag gesteld moet worden.

Adres

Nieuwstraat 55a
Eersel
5521CB

Website

http://www.men-struatie.nl/, https://www.menstruatieinstituut.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Menstruatie Instituut nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Menstruatie Instituut:

Menstruatie Instituut