Eaglesnest1

20/02/2020

Zet je licht aan
Als ik een rondje ga joggen (ik loop altijd hetzelfde rondje) draai ik na ongeveer anderhalve kilometer het fietspad langs de rondweg in Emmen op. Daar staat iets op de grond geverfd: ZET JE LICHT AAN. Vandaag liet die mededeling/opdracht me niet meer los. Ik had meteen een liedje in mijn hoofd: This little light of mine in de uitvoering van Bruce Springsteen and the Seeger Sessions band. Muziek waar je energie van krijgt. Zet je licht aan. Dat is makkelijk gezegd. Op je fiets is het ook niet zo moeilijk. Als je een hele nieuwe fiets hebt gaat het vaak vanzelf.
In het dagelijkse leven is het een uitdaging om je licht altijd op volle sterkte te laten schijnen, er van uit gaande dat dat altijd gewenst is. Misschien kan het in de loop van je leven ook wel variëren. Soms kan je veel licht delen en soms heb je wat licht van een nader nodig om dingen helder te kunnen zien. Ik denk dat het belangrijkste is dat je beseft of je kan delen, dat het niet ten koste gaat van jezelf
Kom, ik ga het licht eens aan doen

29/12/2019

Spring 2020

Neeee, niet spring toesousendtwentie, maar gewoon spring 2020. Naar 2020 toe springen of er in springen. Een goede week geleden heb ik mezelf een springtouw gekocht. Jaja, deze man van 57 heeft besloten dat er gesprongen moet gaan worden.
Waarom? Dat ga ik je nu vertellen. Sinds mijn lief en ik bij elkaar zijn, zegt ze heel regelmatig tegen me: Balans. Dat zegt ze omdat ik nogal eens de neiging heb om uit evenwicht te raken. Letterlijk( en figuurlijk, maar dat is weer voor een andere keer) gesproken. Ik val dan bijna om. Ik heb een tijd lang gedacht dat dat iets erfelijks is. Mijn moeder was vooral nogal wiebelig, mijn vader ook op het eind van zijn leven. Dus ik had de conclusie getrokken dat ik dat dan maar moest aanvaarden. Tot ik van de week een healing bij mezelf deed en me ineens duidelijk werd waarom dat was.
In 2014 heb ik namelijk mijn achillespees afgescheurd. Dat is heel goed hersteld, ik kan alles weer doen wat ik wil, maar als ik aan het hardlopen ben(ja, alweer dat hardlopen) voel ik soms ook vermoeidheid in mijn rechterbeen omdat ie voor mijn gevoel overbelast word. Blijkbaar heb ik mezelf aangewend in de loop van de jaren om mijn rechterbeen alle klappen op te laten vangen, zodat ik mijn linkerbeen, waarvan ik de achillespees had gescheurd, ontzie.
En dat doe ik dus met alle lichamelijke activiteiten. Nu ik tot die conclusie ben gekomen, heb ik besloten om meteen tot actie over te gaan. Want deze disbalans kan ik verhelpen.
Daarnaast levert het gelijkmatig belasten langduriger veerkracht op voor mijn lijf en leden. En dat is dan weer relatief veren.

Ik wens je veel balans en vreugdesprongen in 2020

19/12/2019

Relativeren deel 2
Zoals ik vorige week als constateerde kan je relativeren op verschillende manieren opsplitsen. Een tweede manier is de onderbreking voor de laatste lettergreep, de relatieve ren. Afgelopen donderdag was het weer tijd om een stukje te lopen. Als ik ga hardlopen, heb ik in de loop van de jaren gemerkt, kan ik 2 uitgangspunten hebben: ik probeer naar een antwoord toe te lopen en ik kan een poging doen om voor een probleem weg te lopen. En den is er natuurlijk ook nog de mogelijkheid om gewoon heel lekker, heel ontspannen 10 kilometer te lopen zonder lading. Dat gebeurt gelukkig ook regelmatig.
Dinsdag was ik met mijn lief naar de crematie geweest van de vader een goede vriendin van haar. Dat bracht bij mij natuurlijk ook weer veel emotie in beweging. Maar ik vond het niet gepast om mijn emoties daar ten toon te spreiden, want ik kan toch niet om het gemis van mijn vader gaan zitten huilen op de crematie van een andere vader? Dan maar op een ander moment.
En dan ga ik hardlopen en dan laat de emotie zich niet meer wegdrukken. Zooooooo’n moe gevoel in mijn rechter kuit. Waar komt dat nou ineens vandaan? Dan is al snel duidelijk wat het is. Vervolgens ga ik er naar toe ademen om het zacht te maken, maar hardlopen en huilen gaan niet samen. Op het moment dat ik contact maak met mijn verdriet wordt de vermoeidheid al minder. Ik spreek met mezelf af dat ik zo gauw als ik thuis ben ermee aan de slag ga.
Als ik thuis ben ga ik normaal gesproken eerst rekken en strekken, maar daar is nu geen tijd voor. Ik ga op de eerste de beste stoel zitten en daar komen de tranen. Zo, dat lucht wel op zeg. Daarna geef ik mezelf een healing en lost de emotie, in ieder geval voor dat moment, op.
Blijft een leerpunt voor me, om mijn eigen emotie serieus te nemen op het moment dat het zich aan dient. En heel bijzonder hoe mijn lijf me er dan toch, of ik nou wil of niet, mee in contact brengt.
Zondagavond op condoleancebezoek bij een vriend waarvan de vader is overleden. Eens zien hoe dat gaat. Misschien dat het wijs is om voor de tijd tijdens een rondje lopen alvast contact te maken met mijn eigen gemis. Dat scheelt vast

28/11/2019

Bij healing is het gebruik van muziek heel belangrijk. Het helpt om dieper bij jezelf naar binnen te kunnen

♫ Liquid Mind ~ Through My Eyes ♫ CD Album ~ Liquid Mind VI Spirit Music ~ Chuck Wild

19/11/2019

Eagles Nest is mijn praktijk voor healing en coaching. Daarnaast faciliteer ik truffel-, psilohuasca- en ayahuascaceremonies. Dat kan bij mij thuis, bij jou thuis of op locatie.