09/02/2026
Vanmorgen was ik op bezoek in het hospice. Bij iemand van wie ik heel veel hou. Meer dan ooit realiseer ik mij hierdoor dat het leven eindig is.
Op de terugweg naar huis zat ik in de auto en staarde voor me uit. Omdat ik me realiseerde hoe vaak we leven alsof er altijd later is.
Later om te genieten. Later om keuzes te maken. Later om ons écht goed te voelen.
Totdat je met je neus op de feiten wordt gedrukt.
En toen dacht ik aan al die vrouwen met Hashimoto of een trage schildklier. Die horen: “𝘑𝘦 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘨𝘰𝘦𝘥, 𝘫𝘦 𝘣𝘦𝘯𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘪𝘯𝘨𝘦𝘴𝘵𝘦𝘭𝘥.”
Terwijl ze zich altijd moe voelen. Mist in hun hoofd. Weinig energie. En kilo’s die er niet af willen.
Ze leven niet volledig. Ze denken dat ze al die klachten maar moeten accepteren. Niet gek ook, als je dat al jarenlang te horen krijgt van je arts.
Maar dat is niet waar.
Je klachten zijn geen bijzaak. Er is zóveel meer mogelijk, wanneer je verder kijkt dan alleen ‘goede bloedwaarden’. Dat zie ik keer op keer.
Alleen… je moet wel besluiten dat je niet nog jaren genoegen neemt met middelmatig.
Wat als er ooit een moment komt waarop je terugkijkt en denkt: ik had me beter kunnen voelen. Ik had meer energie kunnen hebben. Meer helderheid. Meer kwaliteit in mijn dagen.
Het leven is eindig. Dat is geen angstboodschap, maar werkelijkheid.
Dit is een uitnodiging.
Als jij diep vanbinnen voelt dat je meer wilt dan overleven, wacht dan niet. Niet tot ooit. Voorkom dat je spijt krijgt.
Misschien is dit jouw moment om jezelf serieus te nemen.
Voel je dat? Stuur me een bericht. 💛
