De Engelse Theeroos & LunaRosa van de heks van Exloo

23/03/2026

Wij zijn de mannen en vrouwen
die zich herinneren.
Niet luid,
niet op de voorgrond.
Maar diep geworteld
in wat was
en wat nog altijd leeft.
Wij dragen het oude weten
zoals het altijd bedoeld was:
stil,
eerlijk
en trouw aan onszelf.

Heksen van Exloo

22/03/2026

05/02/2026

Maandag start de nieuwe cursus Tarot voor beginners😃

22/01/2026

Hagezussa ~ Magische Markt van het Noorden

Kom jij ook!

11 en 12 juli 2026 Ter Apel, Groningen
🌛🐈‍⬛🌜

18/01/2026

Pentagram en Pentakel 🌛🌹🌜

04/01/2026

Sneeuwpret 🧙‍♀️💕

31/12/2025

Fijne jaarwisseling en een gezegend 2026✨️🍀💜🌳

22/12/2025

Heerlijk genieten🌛🌹🌜

09/12/2025

Kaars voor het raam

Lang voordat er elektrische lichtjes waren, was één kaars genoeg om de winterperiode aan te duiden. In oude Europese dorpen stond een kaars in het raam niet alleen voor sfeer, maar ook voor betekenis. Het was een teken van welkom, een manier om voorouders te eren en een stille boodschap dat er warmte en gastvrijheid binnen te vinden waren.

In Ierland en Schotland liet een kaars in het raam tijdens midwinter zien dat reizigers mochten aankloppen voor warmte en hulp. Sommigen koppelden dit gebruik aan Maria en Jozef, anderen aan oudere gewoonten waarbij voorouders werden uitgenodigd om dichtbij te komen in de donkere tijd van het jaar. Vaak mocht het jongste kind de kaars aansteken als symbool voor nieuw licht.

In delen van Scandinavië werden kaarsen in de winter op vensterbanken gezet om de lange donkere dagen wat lichter te maken. In sommige regio’s werden ook eenvoudige houten of keramieken kandelaars gebruikt, zoals de Zweedse Julleuchter, een traditionele kandelaar die al in de 16e eeuw voorkomt. Deze had vaak een eenvoudig geometrisch motief, soms een zes-spaaks opening in de basis, maar de betekenis daarvan is niet precies bekend. De kaarsen zelf stonden symbool voor licht, nabijheid en bescherming in de donkere tijd van het jaar, en vormden een vertrouwd onderdeel van wintergebruik en huiselijke rituelen in Scandinavië.

Toen kersttradities zich verder verspreidden, mengden deze gebruiken zich met het feest. Kaarsen brandden in ramen op kerstavond, bij kerststallen en in dennengroen, lang voordat er elektrische verlichting bestond. In sommige regio’s geloofde men dat een brandende kaars bescherming bood tegen ongeluk, ziekte en ronddwalende geesten.

Ook in andere wintertradities komt dit idee terug: de adventskrans die elke week één extra kaars laat branden, de menora die een wonder van licht herdenkt, Caribische Junkanoo-lantaarns en de Lucia-kronen uit Scandinavië die het ochtendduister doorbreken. Ze laten allemaal zien hoe mensen in de donkerste tijd van het jaar naar licht grijpen.

Een kaars aansteken in december is een manier om stil te staan bij het verleden. Het herinnert aan de vroegere cyclus van het jaar, aan voorouders

05/12/2025

Een Spookachtig Verhaal.
De Heks van de Wensput.

Wees voorzichtig met wat je in het water gooit, kind. Munten zijn goedkoop, maar wat je ervoor terugvraagt nooit. Er is een put diep verborgen in het Ashgrove-woud, tussen de oude abdijruïnes en de stenen heuvels bij Lough Branna. Op geen enkele kaart te vinden, en nooit wanneer je ernaar zoekt.
Maar soms vindt hij jou. Men zegt dat hij alleen verschijnt aan wie een wens met zich meedraagt die te zwaar is voor het hart. Het water ligt zo stil als glas, en als je je verlangen erin fluistert en iets kostbaars offer­t, zal het antwoord komen.
Maar de put neemt nooit zonder iets terug te geven, en geeft nooit zonder iets te nemen.

Haar naam was Éilis Byrne, de dochter van een wever uit het dorp Dromcallan. Haar moeder was ziek geworden van een koorts waar geen genezer een naam voor had, en Éilis, wanhopig, zwierf door het bos met de ring van haar moeder in haar hand geklemd. Het was bijna schemer toen ze de put vond. Hij stond in een open plek vol verwrongen meidoorn en botwitte stenen, omwikkeld met klimop en stilte. Het water weerspiegelde alleen maanlicht, nog vóór de maan was opgekomen. Geen kikkers. Geen vogels. Alleen de fluisterende stilte van iets dat wacht.

“Alsjeblieft,” fluisterde Éilis, de ring stevig vasthoudend. “Genees haar… laat haar leven.”
Ze liet de ring in het zwarte water vallen. Op het moment dat hij onder het oppervlak verdween, leek het bos te zuchten. Een koude rilling trok langs haar rug. En achter haar klonk een stem.

“Het is volbracht.”
Éilis draaide zich om. Daar stond een vrouw — lang, tijdloos. Haar haar zilver als sterrenlicht, haar ogen de kleur van turf-as. Gehuld in een mantel van kraaienveren, met blote voeten donker van de aarde.
Ze zei niets meer. Ze hoefde ook niet.

Éilis’ moeder werd de volgende ochtend wakker, de koorts gebroken, haar ogen helder. Het dorp noemde het een wonder. Maar Éilis veranderde.

In het begin waren het kleine dingen: schaduwen die vreemd bewogen bij haar in de buurt, spiegels die besloegen wanneer ze binnenkwam. Toen kwamen de dromen over de put — fluisterend water, en haar.
De dorpelingen begonnen haar te vrezen. Ze fluisterden over pacten en oeroud