20/02/2026
Ik kon niet omdraaien. Niet naar beneden kijken. En zeker niet stoppen.
De klim naar boven voelde gevaarlijk. Mijn lichaam stond strak van de spanning. Ik moest letterlijk kijken waar ik mijn voeten neerzette.
Halverwege zei iemand voor mij: "Tessa, kijk eens naar achter, hoe prachtig het is."
Maar ik kon het niet. Ik riep: "Nee… ik heb hoogtevrees."
En ik liep door.
Stap voor stap. Met een stem achter mij die rustig zei: "Je doet het goed. Blijf focussen."
Tot ik boven kwam.
En daar… zag ik het meer. En brak ik.
De tranen kwamen. Van opluchting. Van dankbaarheid. Van de schoonheid. Van het besef dat ik er wás.
En toen voelde ik armen om mij heen. Niet omdat ik sterk was geweest. Maar omdat ik mezelf had toegestaan om gedragen te worden.
Soms is dat alles wat nodig is.
Niet naar beneden kijken. Niet weten hoe ver je nog moet.
Maar gewoon… de volgende stap zetten.
Misschien herken je dat moment.
Dat je lijf gespannen is, maar je toch doorgaat.
En dat er ergens een plek in jou wacht… waar je eindelijk mag loslaten.
In mijn training Energetische Hygiëne werk ik precies met die beweging.
Niet om sterker te worden.
Maar om te leren dat je jezelf niet meer alleen hoeft te dragen.
Op 8, 9 en 10 mei open ik daar opnieuw een groep voor.