21/04/2026
Vandaag had ik een sessie die me nog steeds een beetje bijblijft. Hij kwam via via bij me terecht en als je zo naar hem keek leek alles eigenlijk wel op orde. Geen grote dingen in zijn familiesysteem, werk dat gewoon prima liep, financieel zat hij ook goed. Niks waarvan je denkt daar zit iets onder. En toch, terwijl we zaten te praten, had ik zo'n onderbuik gevoel.
Dat herken ik inmiddels wel. Dan ga ik vanzelf iets scherper luisteren, niet alleen naar wat iemand zegt maar juist ook naar wat er tussendoor beweegt of misschien wat juist niet gezegd wordt. Bij hem voelde het alsof er meer stil bleef dan dat er uitgesproken werd.
Op een gegeven moment zei hij een beetje luchtig: “ach, ik heb al zoveel gedaan.” En daar bleef ik op hangen. Toen ik hem vroeg wat dat dan was, werd het langzaam duidelijker en kwamen we uit bij iets uit zijn jeugd. Hij moest toen voor een onderzoek en daarna werd er eigenlijk niets aan hem uitgelegd, maar er werd wel met zijn moeder gesproken. Hij begreep niet precies wat er gezegd werd, maar hij ving wel een zin op die bleef hangen: dat hij nooit helemaal de oude zou worden. Als kind gaf hij daar zijn eigen betekenis aan. Hij dacht dat hij nooit oud zou worden. En ergens is hij vanaf dat moment gaan rennen.
Alles eruit halen, alles aanpakken, blijven werken aan zichzelf, alsof er iets gerepareerd moest worden. Alsof er iets mis was met hem. Dat was de onderstroom waar hij al die jaren op leefde zonder dat hij het echt doorhad. We zijn toen samen een combinatie ingegaan van regressie en opstelling en wat me raakte was hoe helder zijn innerlijke kind naar voren kwam. Zo puur, zo direct. Alsof het er al die tijd gewoon zat te wachten tot het eindelijk gezien werd.
De woorden die hij toen als kind had opgevangen, voelde je bijna opnieuw door hem heen bewegen, maar nu kon hij er iets anders bij voelen. Inzicht, zachtheid en begrip. Aan het eind van de sessie zag je letterlijk iets veranderen. Hij ging weg met meer innerlijke rust, alsof er weer iets vrij kon stromen. Dat zijn van die momenten waarop alles even klopt, dat het er mag zijn zonder dat je er veel woorden aan hoeft te geven 🩷