Stichting KEA

09/02/2026

De week van de euthanasie is vandaag begonnen. We vragen hiervoor aandacht met een bijzonder kunstwerk.

Zeshonderd jaar na de gebroeders Van Eyck maakte kunstenares Rusalka Santing haar eigen versie van Het Lam Gods: een groot meerluik dat reflecteert op vormen van actieve levensbeëindiging in Nederland, België en Luxemburg.

In het bijzonder richt het werk zich op de vraag hoe in de praktijk wordt omgegaan met verzoeken van mensen die ondraaglijk psychisch lijden.

Lees over de diepere betekenis op onze website.



https://stichtingkea.nl/the-chosen-ones-een-kunstwerk-van-rusalka-santing/

04/02/2026

Op 14–15 maart 2026 loopt Team Ro de KPMG Lentemarathon Amstelveen voor Stichting KEA. In de zomer van 2025 verloren zij hun dierbare Romée aan de gevolgen van depressie en ernstig psychisch lijden. Met deze sponsoractie willen zij aandacht vragen voor meer kennis en begrip rondom euthanasie bij psychische aandoeningen en bijdragen aan betere toegankelijkheid van zorgvuldige trajecten.

Wil je Team Ro én KEA steunen? Doneer of deel: https://supporta.com/iye6/z3jb8sdsj7?utm_source=copy_link&utm_medium=customer&utm_campaign=fundraiser_page_share

Dankjewel. 🙏

In de zomer van 2025 hebben wij onze lieve Romée verloren aan de gevolgen van depressie en ernstig psychisch lijden. Van heel dichtbij hebben we ervaren hoe allesomvattend en zwaar een depressie is - niet alleen voor degene die eraan lijdt, maar ook voor de mensen om hen heen. Met Team Ro willen wi...

03/02/2026

Kit Vanmechelen, een van de oprichters van KEA is geinterviewd en vertelt over haar ervaringen van de afgelopen jaren.

“Ik werd wakker op zaterdagochtend en mijn app ontplofte en er begonnen mensen te bellen en ik wist van niks,” vertelt Vanmechelen over de brandbrief die op 29 april 2024 gepubliceerd werd.

Volgens Vanmechelen had het nooit zo polariserend te hoeven gaan: “We zijn nooit rechtstreeks benaderd door de briefschrijvers. Er is nooit geprobeerd met ons in gesprek te gaan.” Dit kwam het debat niet ten goede: “De discussie is ernstig geëscaleerd door die brief naar het OM, dat heeft het debat enorm gepolariseerd.” Vanmechelen denkt dat de maatschappij belangstelling heeft voor verbetering in de toegankelijkheid van euthanasie, maar de beroepsgroep is angstig en terughoudend. “Daar wringt de schoen.”

Vanmechelen zet zich in voor de toegankelijkheid en maakt zich minder zorgen over de toename van de euthanasiecijfers. “het is een teken van emancipatie en groeiend bewustzijn van de psychiatrische patiënten.” “Er zijn mensen die denken dat ik de toename toejuich. Maar ze is niet blij met de toename van de euthanasiecijfers. “De cijfers zijn zorgelijk,” voegt ze eraan toe. “Er zijn mensen die denken dat ik daarvan smul. Maar dat is natuurlijk niet zo.”

Na de euthanasie van de 17-jarige Milou woedt het debat. Psychiaters worstelen met morele grenzen, stijgende cijfers en media-aandacht.

26/01/2026

Lessen voor het leven
Elke maand overlijdt er een hele klas door zelfdoding. Gemiddeld 26 jongeren, met ieder hun eigen verhaal. Die jongeren zijn er niet meer, maar door van hun verhalen te leren, kunnen we andere jongeren helpen. Daarom delen ze bij 113 Zelfmoordpreventie, in nauwe samenwerking met nabestaanden, hun lessen voor het leven. Juist door open te zijn, doorbreken we allemaal het taboe en verlagen we de drempel naar hulp.

De nieuwe campagne van 113 Zelfmoordpreventie met 26 levenslessen, 26 verhalen van jongeren die er niet meer zijn omdat ze het leven niet meer aankonden en zichzelf suïcideerden. Schrijnend... maar laten we er vooral naar luisteren en er van leren.. doodzwijgen is nog erger en voorkomt het niet.

Gemiddeld 26 jongeren per maand, met ieder hun eigen verhaal. Lees hun lessen voor het leven en help levens redden.

26/01/2026

Oproep: dialoogsessies over euthanasie bij jongeren (NVvP)
De Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie organiseert volgende maand interactieve dialoogsessies over euthanasie bij jongeren. Deze zijn bedoeld voor psychiaters, behandelaren (zoals psychologen), jongeren- en ervaringsdeskundigen en kennis- en expertisecentra.

Waarom dit belangrijk is
Omdat dit onderwerp in de praktijk vaak schuurt. Het roept vragen op die je niet “even” oplost, en juist daarom is het helpend om samen te denken, te toetsen en te luisteren. De input uit deze sessies wordt gebruikt voor de herziening van de richtlijn Levensbeëindiging op verzoek bij patiënten met een psychische stoornis, specifiek het onderdeel over jongeren.

Thema’s die aan bod komen
Uitzichtloosheid bij jongeren in ontwikkeling
Ontwikkelingsleeftijd versus kalenderleeftijd
Wilsbekwaamheid
Gesprekken over de doodswens
Invloed van social media

Locatie
Omgeving Utrecht, Domus Medica (Mercatorlaan, Utrecht)

Data
Woensdag 11 februari, 13.00–17.00
Dinsdag 17 februari, 13.00–17.00
Woensdag 25 maart, 09.00–12.30

Ben je (kinder- en jeugd)psycholoog in het jeugddomein en wil je hierover meepraten? Meld je aan voor één of meerdere bijeenkomsten via de NVvP-links.

De NVvP organiseert volgende maand een aantal interactieve dialoogsessies over euthanasie bij jongeren, bedoeld voor psychiaters, andere behandelaren (zoals psychologen), jongeren- en ervaringsdeskundigen en kennis- en expertisecentra.

24/01/2026

Niet al het ondraaglijke lijden past in een diagnose.
Bij ouderen gaat lijden vaak over verlies: je partner kwijt, je autonomie kwijt, je toekomstgevoel kwijt. En wat zelden open besproken wordt, is dit: wat gebeurt er met de partner die achterblijft na 20, 30 of 40 jaar samen?

Het voorbeeld van Dries van Agt en zijn vrouw liet zien hoe afscheid ook in rust en verbondenheid kan. Maar het maakt óók zichtbaar dat die ruimte er vooral is als beide partners aantoonbaar medisch lijden. Voor iemand die alleen achterblijft en existentieel instort, bestaat die route meestal niet, terwijl het lijden wel degelijk ondraaglijk kan zijn.

Soms blijft dan vooral stoppen met eten en drinken over. En dat roept een lastige, maar belangrijke vraag op: hoe humaan is onze wetgeving eigenlijk, als dit wél kan en een zorgvuldig begeleide keuze vaak niet?

Ook wie achterblijft nadat zijn of haar geliefde stervenshulp heeft gekregen, kan ondraaglijk lijden. Voer daarom het gesprek over partner-euthanasie, schrijft Marian Beekmans.

24/01/2026

Een treffende reactie van de NVVE.

Voormalig NSC-Tweede Kamerlid Rosanne Hertzberger is terug als columnist bij NRC. Afgelopen vrijdag publiceerde zij een column waar de honden geen brood van lusten. Ik heb mij heel kwaad gemaakt over het valse frame dat zij neerzet over de euthanasiepraktijk in Nederland, schrijft NVVE-bestuurder Fransien van ter Beek.

💬 "Hertzberger meent dat ‘het fundament waarop euthanasie ooit stevig was geschoeid in Nederland inmiddels langzaam erodeert’. Wat een onzin. De euthanasiepraktijk in Nederland is uitermate zorgvuldig."

Lees haar blog 👇🏼

https://www.nvve.nl/actueel/nieuws/hele-reeks-halve-waarheden/

13/01/2026

Zichtbaar maken wat vaak onzichtbaar blijft.
Het verhaal van Cathelijn (45) raakt aan iets wat we als samenleving nog steeds moeilijk onder ogen zien: langdurig, uitzichtloos psychisch lijden. Niet in hokjes te vangen. Niet op te lossen met nóg een behandeling. Niet weg te poetsen met goedbedoelde adviezen. Het artikel hieronder is een interview met haar autismeconsulent Anke van Wijk via het Eindhovens Dagblad.

Cathelijn leefde dertig jaar met een doodswens. Pas laat kreeg ze de diagnose autisme. Jarenlang werd gezocht, geprobeerd, gehoopt. Tot op een punt waarop het leven voor haar simpelweg te ingewikkeld bleef. Haar euthanasie was geen ‘keuze voor de dood’, maar een zorgvuldig doorlopen, intens en menselijk proces waarin haar lijden serieus werd genomen.

Dit artikel gaat niet over het promoten van euthanasie. Het gaat over erkennen. Over luisteren. Over durven zien hoe diep en allesomvattend psychisch lijden kan zijn, zeker bij mensen met autisme. En over de moed van hulpverleners die naast iemand blijven staan, ook wanneer er geen oplossingen meer zijn.

Anke van Wijk heeft geen spijt van haar begeleiding van Cathelijn. „Het is niet eerlijk om iemand in zijn ellende te laten met het idee dat er mogelijk ooit nog iets verbetert, als er al zoveel behandeling is ingezet, als al het redelijke is geprobeerd en als een doodswens zo doorgrond is. Ik ben dankbaar dat ik zo dicht bij Cathelijn, haar familie en het begeleidend team heb mogen staan en dat we in alle stappen met elkaar in verbinding zijn gebleven.”

Anke schreef het boek 'Ik wil echt zo graag dood', waarin ze het lijden van binnenuit probeert te tonen. „Het is het verhaal van Cathelijn, maar heel herkenbaar voor andere mensen met autisme die psychisch lijden.” Het boek is niet om euthanasie te promoten, maar om begrip te kweken. „Ik wil dat lijden gezien wordt”, zegt Van Wijk. „We hoeven de wereld niet perfect te poetsen, niet alles is maakbaar, behandelbaar, maar laten we het lijden serieus nemen.”

Voor de buitenwereld was Cathelijn (45) een intelligente, liefdevolle vrouw. Maar ze leefde al dertig jaar met een doodswens. „Het leven was voor haar te ingewikkeld”, zegt autisme-expert Anke van Wijk uit Best, die haar vier jaar begeleidde, ook in de laatste fase.

10/01/2026

Soms overstijgt een verhaal landsgrenzen. Omdat het raakt aan iets universeels: menselijk psychisch lijden, een euthanasiewens, luisteren en waardigheid.

De documentaire Milou’s strijd gaat door van Bart Hölscher is door Nederland ingezonden voor de Emmy Awards. Een indrukwekkende erkenning voor een docu die begon met één eenvoudige maar moedige wens van Milou zelf: “Ik wil gehoord worden.”

Milou was 17 jaar. Jarenlang leefde ze met uitzichtloos psychisch lijden. Niet omdat ze dood wilde, maar omdat ze niet meer kon leven met de pijn. De documentaire laat haar verhaal zien, in haar eigen woorden, beelden en tekeningen. Zonder sensatie. Zonder oordeel. Met ruimte voor nuance, twijfel en menselijkheid.

Wat deze docu zo bijzonder maakt, is dat hij niet wegkijkt van de complexiteit. De reacties uit de medische wereld, het maatschappelijke debat, de politieke discussie, alles komt voorbij. En toch blijft de kern steeds zichtbaar: Milou als mens. Niet als symbool. Niet als standpunt. Maar als meisje met een geschiedenis, een innerlijke strijd en een verlangen naar rust.

Dat juist deze documentaire nu internationaal wordt ingezonden, voelt als een bevestiging dat dit gesprek ertoe doet. Ook buiten Nederland.

Bij Stichting KEA geloven we dat echte dialoog begint bij luisteren zonder oordeel. Naar degene die lijdt. Naar hun naasten. Naar verhalen die niet in simpele kaders passen.

De film gaat over een 17-jarig meisje dat na jaren van uitzichtloos psychisch lijden koos voor euthanasie.

05/01/2026

Geef ik op of zorg ik nog?
Dat is een vraag die raakt maar misschien stellen we ’m verkeerd. De echte vraag is: welke zorg is passend wanneer de patiënt zélf opgeeft? Zorg is niet alleen genezen. Niet alleen verlichten. Zorg is ook: blijven. Niet wegkijken. Niet verlaten. Naast iemand staan wanneer die zegt: het is op, ik kan niet meer.

Bij psychisch lijden is uitzichtloosheid minder meetbaar dan bij lichamelijk lijden. Maar uitzicht is óók iets van binnen. Subjectief. Persoonlijk. Wie nog draagkracht heeft om te hopen, verdient steun daarin. En wie na jaren zegt dat die hoop er niet meer is, verdient óók dat we luisteren zonder meteen te oordelen.

Dit gaat niet over opgeven versus zorg. Dit gaat over compassie, bescheidenheid en aanwezigheid. Over het eerbiedigen van de visie van degene die lijdt. En over het lef om bij moreel ongemak niet harder te roepen, maar zachter te luisteren. Met zulke vragen win je geen debat. Je probeert recht te doen aan mensen.

https://www.medischcontact.nl/opinie/blogs-columns/blog/capitulatie-of-compassie

03/01/2026

Sommige levensverhalen laten je stil worden. Dat van Liisa is er zo één.
Wat zij haar hele leven heeft gevoeld, was onbegrip. Niet iedereen begreep haar keuze voor euthanasie. Sommigen vonden dat ze “gewoon moest blijven vechten” alsof doorgaan altijd mogelijk is.

Liisa werd niet ouder dan 34.
Wilde ze een langer leven?
Waarschijnlijk wel.
Maar dan alleen onder andere omstandigheden.
En die waren er niet.

Rond haar veertiende struikelde ze en stopte het 'gewone leven'. Meer dan twintig jaar zocht ze naar een weg door haar lijdensdruk. Niet uit gemak. Niet uit onwil. Maar omdat de pijn te groot was om nog langer te dragen.

Haar vriendinnen vertellen haar verhaal, liefdevol, eerlijk en zonder sensatie:
https://www.hln.be/gent/vriendinnen-vertellen-het-verhaal-van-liisa-34-die-koos-voor-euthanasie-soms-is-de-pijn-te-groot-om-door-te-gaan~a703e8f1/?slug_rd=1

Misschien vraagt dit verhaal niet om een mening, maar om iets anders: luisteren, erkennen en het besef dat niet elk gevecht te winnen is en dat zorg soms betekent dat je iemand niet langer laat vechten.

“Niet iedereen begreep haar keuze. Sommigen vonden dat ze gewoon moest blijven vechten — alsof doorgaan altijd mogelijk is.” Vriendinnen Anneleen, Kiani en Sam uit Oost-Vlaanderen vertelden op De Warmste Week het verhaal van Liisa (34), die in oktober voor euthanasie koos. Ze leed aan een diss...

03/01/2026

De best bekeken documentaire van dit jaar op NPO Doc vertelt het verhaal van Milou, 17 jaar, die koos voor euthanasie vanwege uitzichtloos psychisch lijden. Gemaakt door Bart Hölscher, met één duidelijke wens van Milou zelf: “Ik wil gehoord worden.”

En dat is gebeurd.

Meer dan 700.000 mensen keken. Ouders, naasten, mensen die zelf worstelen.
Reacties die gingen over herkenning, minder eenzaamheid, en gesprekken die eindelijk wél gevoerd werden binnen families.

Dit is geen makkelijk onderwerp. Het raakt je. Het roept vragen op waar geen simpele antwoorden op bestaan. Maar juist daarom is luisteren zo belangrijk. Niet invullen. Niet wegduwen. Niet reduceren tot meningen of kampen.
Wat doe je als je kind niet meer wil leven?

Misschien begint het antwoord hier: bij écht luisteren, zonder oordeel.
Deze documentaire laat zien wat er kan gebeuren als we ruimte maken voor het verhaal van de mens achter de doodswens. En waarom het zo belangrijk is dat die verhalen verteld blijven worden — ook buiten Nederland.

We moeten blijven luisteren naar de mensen die het nodig hebben.

De best bekeken documentaire op NPO Doc van dit jaar is gemaakt door Baarlonaar Bart Hölscher. Met zijn verhaal over de 17-jarige Milou, die koos voor euthanasie vanwege uitzichtloos psychisch lijden, bereikte hij het grootste publiek.