27/02/2026
De zorg lijkt bereikbaar. Tot je bij de poort komt.
- Het Kaartenhuis van de Zorg -
Als passende zorg vastloopt op een onderzoek
De laatste tijd kom ik dit vaker tegen.
Een jongere van 18+.
Vaak met een verstandelijke beperking of ggz-problematiek.
Vastgelopen in wonen, werken of dagelijks functioneren.
Tijdens een huisbezoek hoor ik het verhaal.
Een geschiedenis van hulpverlening, Onderzoeken die ooit zijn gedaan.
Trajecten die doorlopen zijn.
Op papier is er veel.
Maar als we kijken naar een mogelijke aanvraag voor de Wet langdurige zorg, ontstaat er een probleem.
De diagnostiek is te oud.
Voor een VG-indicatie is een recent IQ-onderzoek nodig.
Voor de GGZ-doelgroep moet onderbouwd zijn dat behandeling niet (meer) helpt en dat de situatie blijvend is.
En “recent” betekent meestal: niet ouder dan twee jaar.
Nieuwe onderzoeken zijn mogelijk.
Maar ze kosten vaak meer dan €1.500.
Veel van deze jongeren hebben alleen een basisverzekering.
Die vergoedt dit meestal niet.
Dus zonder geld geen nieuw onderzoek.
Zonder nieuw onderzoek geen aanvraag.
En zonder aanvraag geen passende zorg.
Intussen blijft iemand hangen in ondersteuning die eigenlijk niet meer aansluit.
Het is geen onwil.
Niet van de jongere.
Niet van professionals.
Niet van het systeem.
Maar in de praktijk betekent het wél: wachten.
Ik zie dit de laatste maanden steeds vaker gebeuren.
Herkennen jullie dit ook?
En hoe gaan jullie om met dit soort situaties?
Het kaartenhuis wankelt niet door de inhoud,
maar door de voorwaarden aan de poort.
