Manuele Praktijk Open Hart

03/04/2026

Ik zie het onder mijn handen gebeuren. De zorg wordt ongezonder.
En veel mensen binnen de zorg weten precies waarom.

Niet omdat er geen goede mensen zijn.
Maar juist omdat te veel goede mensen te lang zijn blijven functioneren in omstandigheden die van binnenuit schuren.

Lange wachttijden.
Personeelstekorten.
Oververmoeide zorgverleners.
Onderlinge strijd.
Statusgevoeligheid.
Afschuiven.
Fouten verdoezelen.
Productie draaien terwijl de mens langzaam verdwijnt.

En misschien is dat nog wel het pijnlijkste:
dat we ongezonde patronen normaal zijn gaan vinden.

Doorgaan terwijl je leegloopt.
Je grens negeren.
Pauzes overslaan.
10 dagen achter elkaar werken.
Altijd beschikbaar zijn.
En dat dan betrokkenheid of professionaliteit noemen.

Maar de zorg is er voor patiënten.
Voor mensen in een kwetsbare periode in hun leven.
Dat is de kern van de zorg.

Niet ego.
Niet macht.
Niet hiërarchisch gedoe.
Niet al die andere 'onzin'.

Dus nee.
Zelfzorg is geen luxe - en ook geen bijzaak.

Zelfzorg is ruggengraat.
Zelfzorg is leiderschap.

De streep trekken terwijl de cultuur je leert om altijd door te gaan, is geen zwakte.
Het is precies het soort leiderschap dat de zorg nu nodig heeft.

Want de zorg is en blijft prachtig en enorm waardevol. Het is een eer om aan het bed te mogen staan van mensen die kwetsbaar en ziek zijn. Ze zien, steunen, horen, verzorgen, zodat ze zich beter gaan voelen. Maar het lijkt wel alsof dat op de achtergrond raakt, door alles wat er momenteel in de zorg speelt.

En dat raakt me. En ik kan me niet meer stilhouden.

Daarom open ik binnenkort De Selfcare Tribe.
Voor mensen die de zorg van binnenuit willen veranderen.

Een bibliotheek met oefeningen en audio's voor herstel, zenuwregulatie, nee-zeggen, grenzen bewaken, rust nemen. Maandelijks challenges, zoomcalls, lifedagen en events.

Ben jij dat? Stuur me even een berichtje of reageer hieronder. Dan zorg ik dat je een seintje krijgt zodra de Tribe open gaat.

01/04/2026

⚡ Selfcare betekent jezelf toestaan het gewoon te durven. ⚡

Niet als je er straks klaar voor bent.
Niet als alles veilig voelt.
Niet als iedereen het eindelijk begrijpt.

Maar nu.
Omdat jouw verlangen roept.
Omdat je voelt dat het tijd is.
Omdat wachten uitstel van jouw waarheid betekent.
En dát weiger je.

Zelfzorg is Liefde, Lef en Leiderschap
Het lef hebben.

Durven kiezen voor wat jij wéét.
Durven voelen wat jij voelt.
Durven zijn wie je bent.

🌬️ Adem in: lef.
🌬️ Adem uit: uitstel.
Herhaal dit 12x.
🔸 Rake vragen die je hopelijk aanzetten:
Wat zou ik vandaag durven doen als ik mezelf niet langer saboteer?
Welke keuze voel ik al weken, maanden, jaren - maar schuif ik steeds voor me uit?
Wat als 'gewoon durven' het enige is dat ik vandaag hoef te doen?
🌱 ‘De mini-lef-oefening’ - één stap voor vandaag

Sluit je ogen. Leg een hand op je hart en de andere op je buik. Adem diep in.
Fluister: “Ik weet wat ik te doen heb.” Laat één kleine, concrete actie opkomen die je vandaag kunt doen. Iets wat moed vraagt, al is het maar een beetje.

Denk aan: Iemand bellen. Iets afzeggen. Iets posten. Iets loslaten.
Open daarna je ogen en zeg hardop: “Ik kies ervoor om het gewoon te durven.”

En doe het. Niet straks - nu. Gewoon doen! You can do it.

30/03/2026

Thuiskomen in je lichaam

Soms merk je het pas aan het einde van de dag.
Je schouders zijn hoog opgetrokken en voelen gespannen,
Je adem zit ergens halverwege je borst en gaat snel
En je hoofd draait al urenlang overuren.

Je hebt gezorgd, gewerkt, geluisterd, gegeven, geregeld.
En de dag vloog weer voorbij zonder dat je aandacht voor je lichaam had.
Een snelle boterham tussendoor. Paar koppen lauwe koffie erin. Nauwelijks naar het toilet geweest.
Je lichaam was er wel - maar jij niet.

Ik ken dat gevoel.

Er waren tijden dat ik dacht dat “rust” betekende dat ik even niks deed.
Tot ik besefte dat rust niet iets is wat je dóet, maar iets wat je toelaat.
En dat mijn lijf de hele dag al tegen me praatte, maar ik vergat te luisteren.

Het lichaam liegt nooit. Het vertelt in stilte wat woorden niet altijd duidelijk kunnen maken.

Ik ben toen anders gaan luisteren. Spanning is niet je vijand - het is een boodschap.
“Stop maar even met hollen. Sluit je ogen. Adem wat dieper in en uit. Ik ben er ook nog.”

Ik leerde weer aarden door iets eenvoudigs: Mijn voeten te voelen op de grond. Mijn billen op de stoel. Mijn rug tegen de leuning. Mijn kleding op de huid. Gewoon de zwaartekracht toelaten. En 12x dieper in- en uitademen.

✨ Mini-oefening:
Sta even op van je stoel of bank. Doe je schoenen eens uit. En voel je voeten bewust. Hoe voelen ze - wat voel je precies? Voel je spanning, kou, warmte, voel je je tenen, je hiel, de bal van je voet? Of voel je zo goed als niets?

Adem dan drie keer rustig in door je neus, en uit door je mond.
Met elke uitademing geef je een beetje gewicht aan de aarde. Alsof je er een beetje dieper inzakt, zeg maar.
Je hoeft niet sterker te worden, niet beter, niet sneller. Je hoeft niet nóg meer te doen. Je hoeft alleen te landen.

🧡 Wat zegt jouw lichaam op dit moment tegen jou - als je écht luistert?
🧡 Wanneer heb jij je lichaam voor het laatst gehoord - niet genegeerd, niet verbeterd, niet afgekeurd, maar écht beluisterd?

29/03/2026

🔥 Selfcare betekent jezelf toestaan om je innerlijk vuur te voeden.🔥

Niet alleen maar geven, zorgen, doorgaan.
Maar stilstaan bij wat jou doet gloeien vanbinnen.
Wat je passie geeft. Waar je ogen van gaan stralen. Waar je ziel zichtbaar van wordt.

Je levensvuur is heilig.
En het vraagt ook onderhoud.
Want vlammen doven als ze geen zuurstof krijgen.
En dat geldt óók voor jouw vuur.

Zelfzorg is weten wat jouw vuur brandende houdt.
Wat jouw hart in vuur en vlam zet, wat je doet bewegen, dansen, creëeren, scheppen.
Wat jouw ogen doet fonkelen.

En dát koesteren, voeden, én bewaken.

Je hoeft niet altijd vurig te zijn.
Maar je mag nooit vergeten dat er een krachtig vuur in jou leeft.

🌬️ Adem in: levensvuur.
🌬️ Adem uit: vermoeidheid.

🔸 Rake vragen die je vuur raken: 🔸

Wat voedt mijn vuur – écht? (niet wat ik “moet” doen, maar waardoor ik zuurstof krijg)
Waar in mijn leven is de vlam gedimd, en waarom?
Wat kan ik vandaag doen om mijn vuur weer zuurstof te geven?

🌱 Oefening: ‘Vuurritueel in stilte’ – 5 minuten voor jouw vlam

Steek een kaars aan. Ga zitten en kijk naar de vlam. Naar hoe het danst. Voel de warmte. Zie het licht. En adem rustig in en uit.
Stel je voor dat er in jouw lichaam (je hart, je buik) ook een vlam brandt.
Hoe groot is ze? Hoe beweegt ze? Hoe voelt ze? Hoe ziet ze eruit?

Fluister:
“Ik zie jou. Aaah, jij bent mijn levensvuur.”

Stel dan de volgende vraag: “Wat heb jij van mij nodig?”

Luister. Voel. Schrijf eventueel.

En sluit af met een hand op je buik of hart. Of zet een heerlijk dansnummer op.

29/03/2026

💧 Selfcare betekent jezelf toestaan om het van je af te spoelen.

Niet alles hoeft bij je te blijven plakken.
Niet elke spanning hoeft opgeslagen te worden in je schouders.
Niet elke emotie hoeft vast te blijven zitten in je lijf.

Soms mag het gewoon… weg.

Met een zucht. Met een traan. Als water dat langs je huid stroomt.

Water weet hoe dat moet.
Het draagt. Het spoelt weg. Het reinigt. Het neemt mee wat niet langer nodig is.

Zelfzorg is soms onder de do**he staan en voelen hoe alles wat zwaar was langs je rug naar beneden van je af glijdt.

Niet omdat het geen nut had. Maar omdat het niet meer van nut is in jouw toekomst.

🌬️ Adem in: fris water
🌬️ Adem uit: loslaten.

Rake vragen
🐬Wat draag ik vandaag met me mee dat eigenlijk van me af mag spoelen?
🐬Welke gedachte of emotie blijft aan me kleven terwijl mijn lichaam vraagt om loslaten?
🐬Hoe zou het voelen als ik mezelf echt toestemming geef om het weg te laten stromen?

Oefening Het water-ritueel
Ga onder de do**he staan of was bewust je handen.
Stel je voor dat het stromende water alles meeneemt wat zwaar voelt: spanning, zorgen, vermoeidheid.

Adem in en uit terwijl het water stroomt en fluister:
“Ik laat los wat mij niet langer dient.”

Blijf dit een paar ademhalingen doen en voel hoe je lichaam lichter wordt.

Laat het water maar gewoon zijn werk doen. Soms weet het precies wat jij moet loslaten. 💧

27/03/2026

Er is een vorm van sterk zijn die niets heroïsch heeft.

Het is het sterk zijn dat ontstaat wanneer het nodig is.

Wanneer je voelt dat er op je geleund wordt.
Wanneer jij degene bent die overzicht houdt, doorgaat, opvangt, regelt, doorzet, ook als
het eigenlijk te veel is.

Dit sterk zijn is niet gekozen.
Het is gegroeid. Langzaam. Verklaarbaar. En vaak onzichtbaar.

Sterk zijn begint zelden met ambitie. Het begint eigenlijk altijd met afstemmen.

Met voelen wat er nodig is en daar gehoor aan geven, ook als dat betekent dat je jezelf
even opzij zet.

Met leren inschatten hoe de sfeer is, wat de situatie vraagt, wie er ruimte nodig heeft en
wie niet kan dragen.

Misschien was je jong toen je dit leerde. Misschien was het later, in werk, in zorg, in verantwoordelijkheid. Maar ergens onderweg ontdekte je: ik kan dit.

Je kunt doorgaan waar anderen stoppen.
Je kunt blijven staan als het spannend wordt. Je kunt functioneren terwijl het vanbinnen rommelt.
En dat wordt gezien. Beloond. En daardoor ook steeds vaker van je verwacht.

En weet je, sterk zijn werkt best lang. Dat is het verraderlijke eraan.

Het levert je vertrouwen op.
Verantwoordelijkheid.
Een plek.
Je wordt degene die ze bellen.
Degene die het oplost.
Degene die “het wel trekt”.

En omdat het werkt, blijf je het doen.
En je lichaam past zich aan.
Je zenuwstelsel leert alert te zijn.
Je hoofd neemt steeds vaker het stuur over.

Niet omdat je niet kunt voelen.Maar omdat voelen niet altijd handig is.

We verwarren kracht vaak met volhouden. Met incasseren. Met aanpassen.

Maar echte kracht is niet het vermogen om jezelf steeds opnieuw op te peppen. Echte kracht is het vermogen om te voelen wanneer iets niet meer klopt - en daar gehoor aan geven.

Alleen…
dat heb je misschien niet geleerd.
Je hebt geleerd dat jouw gevoel ondergeschikt is.

Dat het eerst om de situatie gaat. Om het grotere geheel. Om de ander. Om wat nodig is.

En zo raak je langzaam vertrouwd met het idee dat jij het wel kunt dragen, ook als je lijf iets anders zegt.

• Wanneer heb jij geleerd dat sterk zijn nodig was?
• Wat heeft dat je gebracht?
• En wat heeft het je gekost?

26/03/2026

Er is een stille drijfveer die veel zorgverleners herkennen.

Je wilt het goed doen.

Echt goed.
Niet half. Niet minimaal.
Maar met aandacht, met hart, met inzet.

En ergens onderweg sluipt er iets in. De gedachte dat je pas genoeg bent… als je nog iets meer doet.
Nog iets beter.
Nog iets meer geven.
Nog iets minder ruimte innemen voor jezelf.

Niemand legt die lat expliciet neer. Maar je voelt hem in jezelf.

Je wilt dat mensen zich gezien voelen.
Je wilt geen fouten maken.
Je wilt niet degene zijn die tekortschiet.

En dus blijf je geven. Zelfs wanneer je lichaam eigenlijk al lang zegt: even rust.

Veel zorgverleners dragen onbewust deze overtuiging: als ik niet geef, ben ik minder waardevol. Maar als jouw gevoel van waarde afhankelijk wordt van hoe goed je zorgt… dan wordt rust spannend.

En dat is een zware last.

Zelfzorg zegt iets totaal anders: je bent nú van waarde. Niet omdat je alles perfect doet. Maar omdat je mens bent met een prachtig zorghart. Dat voelt voor sommige mensen bijna revolutionair.

Je kunt tegen jezelf zéggen dat je waardevol bent. Maar je lichaam kijkt verder, naar gedrag en naar gevoel.

Wanneer je juiste grenzen stelt, vaker rust neemt, regelmatig vertraagt… leert je lichaam: ik mag zijn wie ik ben, ik hoef niets te bewijzen. Dat verandert iets diep vanbinnen.

En hier komt iets eerlijks.
Soms blijven we rennen omdat stilstaan spannend is. Want dan hoor je misschien een stem die zegt: ben ik wel goed genoeg? Doorgaan dempt die vraag.

Wat er verandert als je stopt met bewijzen?

Je werkt niet minder goed. Integendeel. Er ontstaat veel meer rust.
Je hoeft niet meer te compenseren.
Niet meer alles perfect te maken.
Je bent aanwezig - zonder druk.

En mensen voelen dat.
Niet omdat je meer doet.
Maar omdat je meer aanwezig bent.

Dit is de echte waarde van jouw werk:
Mensen herinneren zich zelden hoe perfect iets was.
Ze herinneren zich wat je uitstraalt,hoe je voelt.
Jouw rust.
Jouw aanwezigheid.
Jouw menselijkheid.

En die kwaliteiten groeien juist wanneer jij niet constant bezig bent met bewijzen.

Op welke momenten voel jij dat je iets probeert te bewijzen?

24/03/2026

Er is iets wat bijna normaal is geworden:
Altijd bereikbaar zijn.
Altijd schakelen.
Altijd aan.

Je dag begint vaak al voordat je echt wakker bent. Je hoofd draait al volop. Je lichaam staat aan. En zelfs als je stopt met werken… stopt je systeem niet.

Alsof er ergens een knop ontbreekt.

Dit lijkt een cultuur die niemand benoemt. Niemand zegt letterlijk dat je altijd beschikbaar moet zijn.

Maar je voelt het.
In de appjes buiten werktijd.
In het tempo van collega’s.
In dat kleine schuldgevoel wanneer je even niet reageert.
In de dingen die privé op je afkomen.

Dus je blijft aan.

Niet omdat je moet - maar omdat het zo voelt. En precies daar zit het gevaar.

Altijd aan staan voelt eerst als kracht. In het begin geeft het zelfs energie. Je voelt je nuttig. Lekker scherp. Alert.

Maar je zenuwstelsel kan niet eindeloos in die stand blijven. Wat eerst kracht lijkt, verandert langzaam in spanning.

Je adem wordt hoger.
Je lichaam blijft strakker gespannen, zonder dat je het doorhebt
Rust voelt onwennig.

Je systeem kent grofweg twee standen: actie en herstel. Als actie te lang duurt zonder herstel, blijft je lijf stresshormonen aanmaken.

En dat voel je uiteindelijk als:
• moeite met ontspannen
• slecht slapen
• snel overprikkeld zijn
• nooit echt opgeladen wakker worden

Het gekke is: daar wen je aan. Totdat 'aan staan' je nieuwe normale basis is geworden.

Wanneer je lange tijd in hoge alertheid leeft, kunnen niets-doen en stilte erg onrustig voelen.
Alsof je iets mist.
Alsof je iets vergeet.
Dus pak je je telefoon veel te vaak op.
Of ga je alweer iets doen terwijl je nog maar net zit.

En langzaam voel je minder ruimte in jezelf. Dat is vaak het moment waarop mensen zeggen: 'Ik weet niet waarom, maar ik voel me leeg.'

Hier komt iets dat misschien schuurt.
Soms houden we zelf ook deze cultuur in stand.
Omdat nuttigzijn goed voelt.
Omdat vertragen confronterend is.

Dat is menselijk. Maar het maakt ook duidelijk: herstel vraagt een bewuste keuze.

Een avond zonder scherm.
Een ademhalingsoefening tussen twee taken.
Bewust uit-tijd plannen.

Doe jij dat wel eens?
#

23/03/2026

Moe zijn wordt te vaak gezien als falen. Want moe zijn voelt ongemakkelijk.

Alsof het iets zegt over je kracht.
Over je professionaliteit.
Over hoe goed je het allemaal aankunt.

Dus je zegt het anders:
Het is een drukke periode.
Even een fase.
Ik moet gewoon beter plannen.

Maar diep vanbinnen weet je: dit is meer dan alleen druk.

Dus zeg het eens hardop, nu:

Ik ben moe

In de zorg hangt een onzichtbare norm.
Sterke mensen gaan door.
Sterke mensen klagen niet.
Sterke mensen redden het wel.

En dus trek je jezelf op aan wilskracht. Nog één dienst. Nog één client. Nog één dossier. Nog één dag.

Gewoon nog eventjes volhouden.

Totdat je lichaam iets heel anders begint te vertellen.

Vermoeidheid is geen karaktereigenschap. Moe zijn betekent niet dat je tekortschiet of zwak bent.

Het betekent vaak dat je lange tijd veel gedragen hebt.

Je zenuwstelsel heeft grenzen. Je energie heeft een eigen ritme.En wanneer je daar lang overheen gaat, reageert je lichaam precies zoals het bedoeld is: met vermoeidheid. Dat is geen zwakte. Dat is pure wijsheid.

Er is een verschil tussen “lekker moe” en diep moe. Lekker moe voelt voldaan. Diepe vermoeidheid voelt zwaar.

Je slaapt - maar wordt niet meer echt uitgerust wakker.
Je rust - maar ontspant niet echt meer.
Je hebt vrije tijd - maar voelt geen ruimte voor jezelf.

Dat is geen luiheid. Dat is een systeem dat te lang op spanning stond.

Veel zorgverleners voelen schaamte rondom vermoeidheid.

Omdat anderen óók hard werken.
Omdat iederéén het druk heeft.
Omdat je denkt dat je sterker zou moeten zijn.

Maar vergelijken helpt je lichaam niet. Je lijf kent geen wedstrijd. Het kent alleen signalen. En vermoeidheid zegt simpelweg: Er is te weinig herstel geweest.

Wanneer vermoeidheid genegeerd wordt, gebeurt er iets subtiels. Je wordt vlakker. Korter lontje, kortere aandacht. Minder nieuwsgierig. Ongeduldiger.

Niet omdat je minder betrokken bent - maar omdat je systeem energie bespaart. Dat is bescherming, en zeker geen falen.

Wat als vermoeidheid een uitnodiging is? Een moment waarop je lichaam zegt: het mag anders. Met meer ruimte voor jou.

* Wanneer heb jij voor het laatst eerlijk toegegeven dat je moe bent - zonder het meteen weg te relativeren?
• Welke overtuiging maakt dat moeheid voor jou ongemakkelijk voelt?
• Wat zou er veranderen als je vermoeidheid ziet als signaal in plaats van als tekort

21/03/2026

20/03/2026

Niemand raakt van de ene op de andere dag uitgeput. Er is geen plotseling moment waarop je lichaam besluit: nu is het klaar.

Het begint veel eerder. Je lichaam fluistert zo subtiel dat je er meestal gewoon overheen stapt.
Een beetje vermoeidheid.
Een gespannen onderrug.
Af en toe hoofdpijn.
Iets minder geduld.

Je denkt: het is gewoon druk - hoort erbij.

En ergens klopt dat.

Werk vraagt energie. Maar er is een verschil tussen moe zijn en langzaam leeg raken.

Je lichaam vraagt niet meteen om grote veranderingen. Het vraagt vooral: 'kijk even naar mij.'

Maar zorgverleners zijn vaak getraind om juist door te gaan. PCM erin en door.

Dus je hoort het wel, maar je reageert niet adequaat.
Omdat jij geleerd hebt sterk te zijn.
Omdat mensen op je rekenen.
Omdat je denkt dat je het nog wel even kunt volhouden.

En misschien ook omdat stilstaan spannend voelt. Want zodra je écht voet wat er is, moet je misschien iets veranderen.

Dus blijf je in beweging, omdat doorgaan veiliger voelt.

En dan gaat het verder.

Je bent sneller geraakt.
Je hebt nu bijna dagelijks last.
Je hoofd blijft op volle toeren draaien, zelfs als je thuis bent.
Rust nemen voelt niet meer als herstel.

Misschien herken je:
• moe wakker worden
• minder plezier voelen
• sneller huilen of juist niks voelen
• constant spanning in je lijf

Dat zijn geen toevalligheden. Dat is je systeem dat nu harder tegen je praat. Het schakelt over op de spaarstand.

Je voelt minder.
Je wordt vlakker.
Je energie daalt.
Niet omdat er iets mis is met jou.
Maar omdat je lijf slim is. Het probeert je te beschermen tegen overbelasting.

Het lastige is:
Je kunt zo nog best lang functioneren.
Je doet gewoon je werk.
Je glimlacht.
Je gaat door. Want dat is wat je hebt geleerd.

Soms luisteren we pas wanneer het lichaam schreeuwt.

Wanneer slapen niet meer helpt.
Wanneer emoties onverwacht overlopen.
Wanneer niks meer echt energie geeft.

Maar wat als luisteren ook mag beginnen bij fluisteren? Dan gebeurt er iets krachtigs: je neemt jezelf serieus.

Wanneer heb je voor het laatst iets genegeerd dat eigenlijk aandacht vroeg?

19/03/2026

Er is een gedachte die bijna iedereen tegenhoudt om iets te doen.

"Ik heb daar nu geen tijd voor."

En eerlijk? Dat klinkt logisch.
Je dagen zijn vol.
Je hoofd is vol.
Je agenda is al zo krap.

Dus als zelfzorg voelt als iets extra’s - een taak erbij - verdwijnt het automatisch naar onderaan je lijst.

En daar blijft het dan liggen.

Het grootste misverstand over zelfzorg is dat het groot moet zijn.
Een lange meditatie.
Een uitgebreid ochtendritueel.
Een vrije dag.

En als dat niet kan… nou, dan maar niks.

Maar jouw lichaam denkt niet in grote gebaren. Je zenuwstelsel reageert op kleine signalen. Korte momenten waarin jij zegt: 'ik ben hier ook nog.'

Je systeem heeft geen uur nodig om af te schakelen. Het heeft vooral veiligheid nodig.

En veiligheid ontstaat in kleine momenten verdeeld over jouw dag:
• een ademhaling die dieper zakt
• je schouders even loslaten
• een glas water drinken zonder haast
• drie seconden voelen dat je voeten de grond raken

Dat is geen kleinigheid. Dat is regulatie.

Zelfzorg is niet extra tijd vrijmaken - het is in dezelfde tijd iets ánders doen.

🌱Je loopt toch al naar de volgende ruimte - adem bewust. Zwaai even met je armen. Dans op de gang.

🌱Je wacht toch al op een printuitdraai of tot het water kookt - ontspan even bewust je kaak en adem dieper.

🌱Je zit toch al eventjes te wachten - voel je lichaam, je voeten.

Het is niet nóg meer doen, maar meer aanwezig zijn. Dan gebeurt er iets belangrijks:

Elke mini-pauze vertelt je lichaam: 'ik hoef niet continu alert te zijn.' En hoe vaker je dat doet, hoe minder je systeem in de overdrive blijft hangen.

Maar er is een ongemakkelijke waarheid. Soms zeggen we dat we geen tijd hebben, maar eigenlijk voelt vertragen ongemakkelijk.

Want zodra je even stopt, merk je hoe moe je bent. Hoeveel je draagt. Wat er eigenlijk dwars zit. Of je weet je geen raad met de tijd.

Dus blijf je liever druk bezig.

Dat is menselijk. Maar het houdt je ook gevangen in dezelfde vermoeidheid.

Je hoeft echt niet méér tijd te vinden voor zelfzorg. Maar als je geen tijd kunt vinden voor jezelf, heb je dan wel prioriteit bij jezelf?