09/12/2025
Zeg vaak genoeg: “Ach, dit hoort gewoon bij mijn leeftijd”, en je lichaam zal zich ernaar gaan gedragen.
Fluister herhaaldelijk: “Ik ben nu eenmaal iemand die snel moe is”, en je systeem volgt gewillig.
Je lijf luistert. Altijd.
Naar de woorden die je hardop zegt - en naar wat je fluistert in jezelf. De verhalen die je herhaalt in gedachten. Naar de overtuigingen die zich als waarheden hebben genesteld in je cellen.
En precies dáár begint het: je energie, je stemming, is een dynamisch antwoord op jouw binnenwereld.
Gevoelens en gedachten zijn biochemie. Ons lichaam reageert erop met allerlei neurotransmitters em hormonen. En dat heeft echt invloed in ons lichaam en op hoe we ons voelen.
We zijn het verleerd om onze binnenwereld serieus te nemen. En als we dat al doen, dan vooral met cognitieve tools. Positieve mindset. Reframen. Dankbaarheidslijstjes.
Maar jouw lichaam werkt niet op affirmaties als die niet gedragen zijn.
Je lijf voelt: spreek jij jezelf aan vanuit waarheid - of vanuit controle?
Ben je werkelijk aanwezig bij wat er leeft, of probeer je iets te plakken over wat je eigenlijk niet wilt voelen?
Het lichaam is daar radicaal in.
Ik zie het elke dag: mensen die niet zo lief zijn voor zichzelf klein denken.
“Ja, ik ben nu 40+, dus m’n lijf gaat wat achteruit.”
“Stress, dat hoort er nou eenmaal bij.”
"Dit hoort bij mij, deze rugpijn."
“Dit is gewoon hoe ik ben.”
Allemaal overtuigingen. Gedachten die diep verankerd zijn geraakt in het lijf.
En hun lijf wordt als het ware steeds meer het verhaal.
Ik was er zelf ook meester in. In mezelf normaliseren naar moeheid. Naar spanning. Naar stress. "Ik heb gewoon een drukke baan, daar horen klachten bij".
Tot het me niet meer lukte om mijn stressklachten logisch te verklaren.
Tot mijn systeem stopte met ‘meewerken’ aan het plaatje.
Tot mijn lichaam me dwong om eerlijk te worden.
En dat deed pijn.
Want ik moest erkennen hoeveel van mijn eigen vitaliteit ik had weggegeven in naam van aanpassen, verantwoordelijk voelen, van controle.
Ik was zó druk met alles goed doen - dat ik niet zag dat ik mezelf langzaam aan het verliezen was.
Daar begon mijn shift. Niet in een retreat. Niet op een cursus. Maar in het moment dat ik stopte met mezelf voorliegen. En eerlijk werd over de prijs die ik had betaald. Voor loyaliteit, voor overleving.
Voor het verhaal dat ik ‘krachtig’ was, terwijl mijn lijf aan het instorten was van binnen.
Dat is het moment geweest waarop ik besloot: het is genoeg.
Mijn lichaam verdient geen oordeel, maar leiderschap.
Niet vanuit hardheid, maar vanuit waardigheid en waarachtigheid.
Ik ben sindsdien radicaal verantwoordelijk geworden voor mijn energie, mijn
gedachten, mijn gevoelens, mijn woorden. Want ze creëren mijn realiteit. Letterlijk.
In mijn werk zie ik mensen zichzelf ook weer herpakken. Het begint altijd met bewustzijn.
Bewustzijn van wat je denkt. Van hoe je spreekt over je lijf. Van hoe vaak je ongemak normaliseert. Van hoe vaak je wacht met zorg,en voor jezelf tot het niet anders meer kan.
Mijn sessies zijn een ontmoeting met jezelf.
Met de waarheid die je in je systeem draagt. Een ontmoeting met de taal van je cellen. Met het stille weten dat je lijf geen vijand is - maar een boodschapper.
En hoe zachter je luistert, hoe helderder het spreekt.
Je lijf wil niet gefixt worden. Het wil gerespecteerd worden. Gehoord. Geëerd. Gezien.
En soms betekent dat: een radicale shift maken in hoe je denkt. In hoe je praat. In waar je aandacht naartoe gaat. Want waar jij je op focust, groeit.
En als je dag na dag focust op wat niet goed is, wat slijt, wat fout gaat, dan programmeer je jezelf daar letterlijk op in.
Dat is geen zweverigheid, dat is neurowetenschap. En het is de dagelijkse realiteit van mensen die zichzelf terugbrengen naar zelfwaardering, zelfrespect, zachtheid en levenslust - omdat ze besluiten dat het anders mag.
Dus stel jezelf deze vragen:
Wat vertel jij jezelf dagelijks over je lijf?
Welke verhalen voed jij onbewust met je aandacht?
Wat als jouw lichaam nú al weet hoe het wil helen - en alleen wacht op jouw
toestemming om zachter voor jezelf te worden.
Want als jij verandert hoe je kijkt, verandert je hele binnenwereld. En dáár reageert je lichaam op.
Altijd.
