Uitvaart La Balise

04/01/2026

4 januari Finn Bruins 👑❤️

03/01/2026

3 januari
Corry van de Ree ❤️👑
Coby Meijer ❤️

01/01/2026

In het nieuwe jaar zal ik jouw stem nooit meer horen. Die gedachte ligt als een steen op mijn borst terwijl de laatste uren van 2025 wegglijden. Het jaar sterft niet plotseling; het ademt langzaam uit, minuut voor minuut, alsof het zelf ook moeite heeft om afscheid te nemen. Buiten is de lucht zwaar van kou en belofte, maar binnen voelt alles leeg, uitgehold.

Ik zit aan de tafel waar jij altijd zat. De stoel staat er nog, iets van je jas hangt eroverheen, alsof je elk moment kunt binnenlopen en zeggen dat ik me niet zo moet aanstellen. Dat je “zo terug bent”. Ik betrap mezelf erop dat ik luister. Naar de trap. Naar de gang. Naar niets. Stilte heeft nu een geluid gekregen, en het klinkt als gemis.

2026 kan ik niet verwelkomen, want welkom zeggen doe je samen. Jij was degene die aftelde, die lachte bij “tien”, die mijn hand vastpakte bij “nul”. Jij was het anker dat het nieuwe jaar veilig maakte. Zonder jou voelt elk volgend jaar als onbekend water, koud en diep, zonder reddingsboei.

De klok aan de muur tikt luid, bijna beschuldigend. Elk tikje zegt: *verder*. Maar mijn hart zegt: *blijf*. Ik blader door herinneringen alsof het fotoalbums zijn: onze gesprekken die nergens over gingen maar alles betekenden, jouw stem die mijn naam anders uitsprak dan wie dan ook. Die stem zal nooit meer door deze kamer gaan, nooit meer door een telefoon, nooit meer onverwacht opduiken in mijn dag. Dat besef snijdt opnieuw, alsof verlies geen einde kent maar zich blijft herhalen.

Wanneer de avond overgaat in nacht, vult de hemel zich met vuurwerk. Lichtflitsen die de hemel openscheuren, gevolgd door knallen die te hard zijn voor een wereld waarin jij ontbreekt. Ik vraag me af waar je nu bent, of tijd daar ook bestaat, of jij weet dat dit moment komt en hoe zwaar het voelt om het zonder jou te dragen.

Vijf minuten voor twaalf sta ik op. Niet om te vieren, maar omdat blijven zitten ondraaglijk is. Ik leg mijn hand op de koude ruit en adem langzaam uit. In de weerspiegeling zie ik iemand die ouder lijkt dan een jaar geleden. Rouw laat sporen na die niemand ziet, behalve degene die ermee moet leven.

Dan is het middernacht. 2025 verdwijnt, ongevraagd, en 2026 stapt binnen zonder aankloppen. Ik zeg niets. Ik huil niet eens. Er valt alleen een stille belofte in mij: dat ik je niet loslaat om verder te kunnen. Dat ik verder ga mét jou, in herinneringen, in kleine gewoontes, in de manier waarop ik soms tegen de leegte praat.

Misschien kan ik 2026 niet verwelkomen. Maar ik kan het verdragen. Stap voor stap. Adem voor adem. Met jouw afwezigheid als schaduw, en jouw liefde als iets dat, tegen alle logica in, nog steeds blijft.

31/12/2025

Have a sparkling 2026 ✨
Filmpje: Beautiful universe

31/12/2025

31 december Tineke Smit 👑

29/12/2025

Leef nu 💖

29/12/2025

29 december Roelie Nijman ❤

28/12/2025

Wat een mooie opdracht voor urnen maker De Kneedbare Steen ❤

Soms krijg ik bijzondere vragen voor het maken van een urn naar eigen ontwerp.
Deze Hoge hoed urn (met bijzonder en mooi verhaal) was er zeker zo een.
Om de hoed zo goed mogelijk te kopiëren moet hij een poosje bij mij in het atelier blijven.
Het was heel een mooie opdracht om de hoed te maken en alle details en de constructie te bekijken.
Gelukkig was het eindresultaat naar wens.

25/12/2025

25 december 🎄✨

Frea Stoeten ❤️
Cobie Dam ❤️
Joop van Rennes ❤️

23/12/2025

In deze dagen van licht en stilte staan we extra stil bij dierbaren die we moeten missen.

Ik wens al onze cliënten en volgers een warme, liefdevolle kerst toe, met ruimte voor herinnering, verbondenheid en troost. ✨

Liefs,
Ina 😘❤️🎄✨

22/12/2025

Onderweg naar huis las de oude vrouw het gedicht van Jolanda in de auto. Ze raakte zó ontroerd dat ze wist: ze moest terug.

Mooie vlinder
Te vroeg gegaan
Zo gewenst
in stille verwondering
Prachtig geweven
in moeders schoot
Kostbare schat
Zo dierbaar en teer
In gedachten
al bij jullie
De toekomst gepland.

Mooie vlinder
Je fladderde rond
In moeders buik
De liefde
al zo gevoeld
In liefde verwacht
Waar abrupt
een einde kwam
Het leven stond stil.

Mooie vlinder
Je vloog voor altijd
Je vleugels uit
Richting de hemelpoort
Het mocht niet zo zijn
Fladder maar, kleintje
Het is goed.

Mooie vlinder
Lief klein popje
Voor altijd in ons hart.

Jolanda

Ze moest met haar man weer terug. Wat zij zaterdag voor haar overleden kindje had gedaan, wilde ze nu ook doen voor haar dochter, die vijf foetussen had verloren.

Eenmaal bij de begraafplaats kregen zij te horen dat wij al naar huis waren. Dus zat er niets anders op: een nachtje slapen en dan op zondag opnieuw terug naar het Vlinderhofje op begraafplaats Larikshof in Hardenberg.

Ze moest en zou ons nog een keer zien en spreken.

Op zaterdag had ze al een sterretje aangestoken voor haar eigen zoontje Chrisje en een houten vlinder met zijn naam in het Vlinderboompje bevestigd. Vandaag had ze, in opdracht van haarzelf, besloten hetzelfde te doen voor haar vijf overleden kleinkinderen.

Haar dochter verdiende volgens haar — net als zijzelf — erkenning van het verlies. Een zachte pleister op de altijd zeurende wond, die maar niet heelt zolang je het verlies niet voedt met heel veel liefde.

Ze was terug; samen met haar man.
Dit keer nam ze alles nog bewuster in zich op.

Eerst stak ze vijf sterretjes aan, terwijl ze de namen van de kleintjes noemde. Daarna schreef zij die namen liefdevol op vijf verschillende houten bordjes. Ook deze mochten in de boom. Mooi bij elkaar, op één en dezelfde tak.

Nu was het goed.
Samen liep het oude echtpaar terug naar de tent. Nog even zitten op het houten bankje in het zonnetje, een kopje warme chocolademelk, en dan zouden ze teruggaan naar Drenthe, naar hun dochter.

Toen ik een tweede tasje klaarmaakte met vijf gehaakte engeltjes van Jolanda, vroeg mevrouw waar het kleine hartvormige flesje voor bedoeld was. Ze had het gisteren al in haar tasje gevonden en vroeg zich af wat de betekenis ervan was.

Ik vertelde dat het glazen hartje symbool staat voor het hartje dat ooit heeft geklopt.
Deze hartjes blijven puur, helder en doorzichtig, maar ook kwetsbaar.

Ze nam de vijf glazen hartjes voorzichtig aan, één voor elk gemist leven. Ze hield ze even tegen haar borst, alsof ze de warmte ervan nog wilde voelen.
“Dan kan ze ze vasthouden,” fluisterde ze, “als het gemis weer te groot wordt.”

Ik legde de engeltjes en de hartjes in het tasje. Vijf keer liefde. Vijf keer erkenning.
Toen ze opstond van het bankje, keek ze nog één keer om naar het Vlinderhofje.
Ze glimlachte, door haar tranen heen.

Soms is er geen oplossing voor verlies.
Maar soms is er wel een klein gebaar
dat zegt: je kindje was er, en het telde.

En dat is genoeg
om even verder te kunnen ❤❤❤❤❤

Uitvaartzorg-Jorien Uitvaart La Balise Jolanda Telman