CarlaBruins

25/12/2025

Vrede op aarde begint bij jezelf 💫❤️
Fijne dagen allemaal! 🎄

😊

20/12/2025

Bas *20-12-1986
† 29-8-2021 ❤️

12/12/2025

Je kunt alleen moedig zijn als je ook kwetsbaar durft te zijn.

Zou je uitsluitend moedig en stoer zijn, t kwetsbare ontkennen in jezelf, dan wordt ‘moedig zijn’ niet alleen een masker naar de buitenwereld, maar vooral ook een verharding naar en ín jezelf.

Kwetsbaarheid lijkt zwak, maar t vergt moed om t te durven zijn…
In balans vormen ze een ware kracht ❤️

10/12/2025

Coach op krukken 😉

Elke dag een stap vooruit.
Lopen door huis gaat goed, al ruim 2 weken zonder pijnstillers 🙏🏼 dus mn hoofd is weer helder.

Kan niet wachten om weer te beginnen. Rustig aan opbouwen… Morgen mn eerste cliënt na de val.
Op krukken weliswaar maar dat gaat prima 🥰

07/12/2025

Rarara wat is dit? 😹

05/12/2025

Ze is aangekomen op een plek waarvan ze nooit gedacht had terecht te zullen komen; ze voelt zich hulpeloos, stuurloos, radeloos…en alleen. Zó alleen en eenzaam…

Terwijl ze juist altijd naar het tegenovergestelde heeft gestreefd; harmonie, er altijd zijn voor de ander, elkaar helpend.
Alleen was dat éénrichtingsverkeer, dat beseft ze nu.

Omdat ze hier altijd de verantwoordelijkheid voor heeft genomen, kijkt haar omgeving als vanzelfsprekend haar kant op wanneer er iets nodig is. Gaat het haar goed af, dan lijkt dit ‘logisch’ want het is immers ‘haar taak’?! Maar als het mis gaat ontstaat er commotie en wordt er verwijtend haar kant opgekeken.

Althans zo voelt het. Maar dat gevoel is zó enorm sterk dat ze er op dit moment nog niet anders naar kan kijken…

30/11/2025

29/11/2025

Pijn, verdriet, teleurstelling, machteloosheid, angst: ze horen bij het leven en toch is meestal je 1e neiging het gevoel zo snel mogelijk te laten ‘verdwijnen’, je er van af te wenden. Te zien als een probleem waar zo snél mogelijk iets aan moet worden gedaan. Alsof alle bijbehorende emoties er niet mogen zijn; er niet toe doen.

Actie in plaats van voelen hoe het komt dat je zo geraakt bent.�
DOEN in plaats van TE ZIJN met alles wat erbij hoort.��Zoek je voor ‘actie’ synoniemen op, dan vind je onder andere daad, strijd, optreden: allemaal handelingen naar buiten gericht.

Terwijl het op die momenten zo waardevol is om juist naar binnen te gaan. Stil te staan bij alle sensaties die je voelt, onderzoeken wát er nu precies in jou geraakt wordt.

Dit zelfonderzoek is een heel waardevol proces waarbij je stapje voor stapje weggestopte emoties als het ware ontmanteld, omdat je ze erkenning én ruimte geeft.

Blijf je ze wegstoppen door net te doen of ze er niet zijn, door snél een oplossing te zoeken óf door ze te dempen (daar zijn veel manieren voor), dan zijn ze niet weg. Dit is helaas wel vaak de aanname, maar je geeft ze juist precies dié voeding die ze nodig hebben om later, meestal op een ongepast moment, alsnog met volle kracht toe te slaan.

Realiseer je bovendien dat een ander op hetzelfde ‘probleem’ wel eens heel anders kan reageren.�
Dus jouw houding tegenover de gebeurtenis is het belangrijkste, niet het gebeuren zelf.�Het is daarom van belang je gevoel te observeren in plaats van direct te reageren.��Het is best lastig om te kunnen zijn met die gevoelens, omdat er waarschijnlijk iets diepers, iets ouders is geraakt. Omdat je het toén ook moeilijk kon toelaten en er iets aan ‘gedaan’ hebt, ontstaat er een stapeling waardoor dat toelaten élke keer lastiger wordt.��Durf het eens te laten zijn zónder direct een uitweg te willen bedenken.�
Kun je er mee zijn dat die er misschien niet is, of dat het niet aan jóu is?!

Het lijkt misschien alsof direct een oplossing bedenken het beste is, maar dan ontken je een stuk van ‘het leven’. Bovendien maakt het op den duur zwakker. Want door het er wél te laten zijn, merk je uiteindelijk dat je er niet direct aan onderdoor gaat, maar misschien zelfs sterker maakt….

24/11/2025

Het verlangen naar ‘bestaansrecht’ ontstaat al in je jongste jaren.
Direct na je geboorte ben je afhankelijk van je omgeving voor veiligheid, voeding, liefde.

Dus zoek je naar verbinding door je af te stemmen op je omgeving en dáár ontstaat al de (onbewuste) overtuiging dat je ergens aan moet voldoen om te mogen bestaan.

In die vroege periode vormen zich patronen die jou heel je leven onbewust keer op keer beïnvloeden…

Misschien heb je jezelf aangeleerd héél goed voor je omgeving te zorgen. Beter dan voor jezelf, want dat zou egoïstisch zijn en dát hoort niet…

Heeft het gevoel ‘nodig te zijn’ zich in jou genesteld. Want wie ben je als niemand jou nodig heeft?!

Ben je net ‘Haarlemmer olie’: je zorgt voor harmonie, neemt véél verantwoordelijkheid, overziet al snel wat er moet gebeuren en zorgt daar ook voor.

Word je beheerst door een diepe drang alles ‘af’ te moeten maken: je hebt je nou eenmaal geconformeerd aan iets of iemand (hoe ongelukkig je daar soms ook van wordt…)

Schuld…een zeurend gevoel, zodra je voor jezelf kiest. Waardoor je toch snel weer een andere keuze maakt. Waar dat ‘schuldgevoel’ vandaan komt weet je niet eens precies, het lijkt wel alsof je ermee geboren bent.

Of zo’n kritisch stemmetje in jezelf dat zegt “stel je toch niet zo aan, ga gewoon door!”, waardoor je vergeet te voelen waar jouw grenzen liggen.

Allemaal overtuigingen die jij jezelf hebt wijsgemaakt vanuit de illusie dat je iets moet doen voor dat bestaansrecht.

En weet je wat zo lastig is? Die overtuigingen zijn allemaal onbewust… zelfs áls je je er bewust van wordt dan nóg is het ongelofelijk lastig om ze los te laten.

Maar weet dat het leven jou bestaansrecht heeft gegeven op het moment dat je werd geboren!

Daarna is het jouw taak om te onderzoeken wie jij diep van binnen bent, zónder aangeleerde patronen of aangepast gedrag door verwachtingen of invloed vanuit je omgeving. Ook wie nu roept: ‘ohh maar zodra er iets van mij verlangd of verwacht wordt, ga ik daar dwars tegenin!’ doet dit vanuit een overleving. Want verzet en weerstand hebben hier ook mee te maken.

Het is best een zoektocht, omdat steeds duidelijker wordt dat veel overtuigingen vanuit voorouderlijke lijnen worden doorgegeven.
Terwijl je ziel slechts één verlangen heeft: jezelf als uitgangspunt nemen, vanuit eigen autonomie.

“Elke seconde van het leven is er een nieuw en uniek moment in het universum, een moment dat nooit zal worden herhaald.
En wat leren we onze kinderen?
We leren hen dat twee keer twee vier is en dat Parijs de hoofdstad van Frankrijk is.
Wanneer gaan we ze laten zien wat ze echt zijn?
We moeten elk van hen vertellen: weet je wie je bent? Je bent geweldig.
Jij bent uniek. In al die jaren is er nooit een ander kind zoals jij geweest”.
Pablo Picasso

17/11/2025

Wát een bijzondere reis over regressie, reïncarnatie, voorouderlijke patronen, traumaverwerkingsprocessen en de inzichten vanuit het medicijnwiel.

Het laatste weekend van de jaartraining "De Weg van het Wiel” van Maarten Oversier.
Ik kon er helaas niet live bij zijn doordat ik nog aan bed gebonden ben, maar klasgenoten waren zo lief om te zorgen dat ik er online bij kon zijn 🙏🏼
Zelfs op de groepsfoto ❤️

De enige weg die we hebben te gaan is de weg naar binnen.
Dát is de sleutel naar heling 🤍

09/11/2025

Daar lig ik dan…
Afgelopen dinsdag werd ik van mn paard gelanceerd. Daarbij mn be**en gebroken op 3 plekken 😬

Gelukkig bleek uit de foto’s en een scan dat een operatie niet nodig is omdat de breuken goed tegen elkaar aan liggen.

Het herstel zal alleen wel flink wat tijd in beslag nemen… Met een rollator, bed in de huiskamer en hulp mocht ik gister gelukkig naar huis.

Wat een rare gewaarwording is dat…’s morgens de deur uitlopen met allerlei plannen en dan bijna een week later pas weer binnen stappen. Gelukkig heel veel lieve mensen om me heen die willen helpen 🙏🏼

Nu nog een pittig ‘lesje’ in afhankelijkheid, onzekerheid en met name ook geduld…maar vooral heel blij met alle lieve berichtjes en aangeboden hulp ❤️

03/11/2025

De wereld is tegenwoordig zó gericht op ‘positief’ dat t haast beschamend lijkt wanneer je je kwetsbaar voelt. Of verdrietig, machteloos, teleurgesteld, onzeker. Laat staan BOOS omdat het je allemaal té veel is geworden…

Dus zet je een masker op en ontken je wat we wérkelijk voelt. Niet alleen naar de buitenwereld maar t liefst ook naar jezelf.

Zo houden we onderling de illusie in stand dat t leven ‘leuk’ MOET zijn. En wat minder ‘mooi’ is duwen we weg, alsof t niet bestaat.

Een ideale voedingsbodem voor eenzaamheid, diepe teleurstelling in het leven en zelfs depressie.

Wat zou er gebeuren als je jezelf toestaat ook de ‘mindere’ kanten te voelen? Te erkennen naar jezelf, misschien zelfs uit te spreken naar iemand die je vertrouwt.

"What you resist persists".

Alles wat je ontkent is niet weg…
Je verstopt t állemaal in jezelf, met alle gevolgen van dien.