11/01/2026
Ik en de strijd die bleef
Ik dacht altijd dat mijn grootste gevecht tegen kilo’s was.
Maar het zat dieper dan mijn spiegelbeeld.
Ik durfde niet met anderen te sporten.
Niet omdat ik niet wilde bewegen,
maar omdat gezien worden pijn deed.
Mijn lichaam voelde als iets waarvoor ik me moest verontschuldigen. In sportkleding voelde ik me bloot.
Dus sportte ik alleen.
Vier muren. Een mat. Geen blikken.
Daar kon ik zweten zonder schaamte.
Daar kon ik falen in stilte.
Ik vocht tegen mijn lijf,
maar vooral tegen die stem die zei dat ik er niet mocht zijn.
De strijd leek eindeloos.
Elke verandering gaf hoop,
maar nooit echte rust.
Toch bleef ik terugkomen.
Van alleen…
naar naast iemand…
naar een groep.
Mijn hart wilde vluchten.
Maar ik bleef.
En ergens onderweg werd ik leefstijlcoach.
Niet omdat ik perfect was, maar omdat ik wist hoe het voelt
om opgesloten te zitten in je eigen lichaam en hoe bevrijdend het is als het langzaam weer van jou wordt.
De strijd is er soms nog steeds.
Maar hij bepaalt me niet meer.
Over twee weken sta ik aan de start van HYROX.
Niet om te winnen. Maar om zichtbaar te zijn.
In een lijf dat niet perfect is.
In een hoofd dat soms nog twijfelt.
Maar ik sta.
En dat meisje dat zich ooit verstopte,
loopt nu met me mee niet uit schaamte,
maar uit kracht. ❤️🔥