26/01/2026
Criss cross applesauce 🍎♥️
Dat zei een kleine Ierse meid van zes tijdens mijn kinderyogales.
Ze keek me aan met die open blik die alleen kinderen hebben, vouwde haar benen in kleermakerszit en zei het met zo’n vanzelfsprekende vrolijkheid dat ik helemaal moest glimlachen.
Het was zo’n klein moment, bijna onopvallend maar het raakte iets diepers in mij. Want eigenlijk zei ze precies wat yoga me al jaren leert.
Soms is het leven precies dat:
je zit daar, met gekruiste benen, een beetje in de knoop misschien,
niet helemaal in balans, maar toch aanwezig.
Je ademt.
Je voelt.
Je bent er.
Inmiddels ben ik een aantal jaar onderweg in herstel. Een pad dat me leerde om stil te blijven zitten, juist wanneer alles in mij wilde vluchten.
Om ruimte te maken voor alles wat ik voel, het lichte en het donkere.
Om te vertrouwen dat ook dat voorbijgaat,
en dat er altijd weer iets nieuws ontstaat als ik gewoon blijf ademen.
Yoga helpt me om telkens opnieuw die zachtheid te vinden.
Niet door iets te forceren, maar door te luisteren.
Door te voelen waar het wringt, waar het stroomt, en te beseffen dat beide deel zijn van het leven.
Soms betekent groei niet dat je hoger reikt, maar dat je dieper durft te zitten,
met jezelf, met wat is, met liefde.
Nog elke dag leer ik dat thuiskomen niet iets is wat je doet, maar wat je toelaat.
En precies dat herinnert dat kleine stemmetje me aan, elke keer als het in mij opkomt: “Criss cross applesauce.” 🍎♥️