20/03/2026
Als je als ziel naar de aarde komt, word je op het speelbord van de wereld geworpen. Gaandeweg worden de spelregels je duidelijk - regels die soms behulpzaam zijn, maar vaker nog onethisch en onverstandig en die bovendien niet voor alle deelnemers gelden. Bijna alle spelers zijn zo druk bezig met winnen, dat ze zich niet bezighouden met de wenselijkheid van het spel - wat de makers van de spelregels goed uitkomt.
De inrichting van de maatschappij, met conventies, dualiteit en hiërarchie, is één groot menselijk bedenksel; een projectie die door collectief (on)bewustzijn is gevormd. Een construct. Veel mensen nemen aan dat het systeem logisch zo is gegroeid en dat het niet anders kan, maar het kan op duizend andere manieren. Het spel zoals het er ligt, is het resultaat van keuzes, gemaakt en in stand gehouden door de mensen die er het meest van profiteren, waar we ons collectief bij neerleggen.
Door de wereldse illusie, door sommige mensen ‘de matrix’ genoemd, heen prikken is nu belangrijker dan ooit. Omdat het tijd is voor verandering en omdat de verleidingen van het systeem, dat jou erbij wil houden, veelomvattendender zijn dan ooit. Een technologische ontwikkeling als AI komt altijd in de handen van machtswellustelingen terecht, met het doel onze zelfbeschikking verder te reduceren door gebruik te maken van de grootste ondeugd van de mens: gemakzucht. Het eet geruisloos grote stukken weg van ons kritische denkvermogen en innerlijke kompas, onze creativiteit en autonomie. We raken verder van onszelf verwijderd en worden een makkelijkere prooi voor de wereldse haaien.
Het leven is een voortdurende dans tussen de behoeften van de ziel en de eisen van de wereld, maar het moet een dans zijn, geen strijd. Geen onderworpenheid aan het spel, maar het ontworstelen daaraan. Het leven vraagt ons niet om voorbij onze aard te gaan; het enige wat het leven van ons vraagt is haar volop te beleven en tegelijk zo dicht mogelijk bij onszelf te blijven. Als genoeg mensen dat doen, zal de matrix aan het rammelen slaan.
Susan Smit