17/02/2026
Wonderen
Heb jij ooit een wonder meegemaakt?
Elke dag bevat wel een wonder.
Feit is dat deze vaak niet worden herkend waardoor ze over het hoofd worden gezien.
In tegenstelling tot wat velen denken of verwachten, hoeven wonderen niet groot te zijn: soms is het een glimlach van iemand waardoor jij je beter voelt, of een gesprek dat je met iemand voert waardoor je inzichten krijgt, of de zon die doorbreekt wanneer je daar behoefte aan hebt.
Een wonder kan zich ook uiten in een gevoel van gezegend zijn, of een gevoel van geleid worden door iets groters dan jezelf. Een wonder kan een teken zijn dat je krijgt, een wit donzig veertje bijvoorbeeld, waarbij je voelt dat het een betekenis heeft voor jou: waarbij je diep van binnen voelt en weet dat je geleid en ondersteund wordt.
Vanmorgen stak ik een kaars aan en schreef mijn intentie voor deze dag.
Buiten was en is het hier grauw en bewolkt, maar op het moment dat ik mijn korte ochtendmeditatie ging doen, brak de zon ☀️ door en verwarmde mijn gezicht. Dat voelde voor mij als een wonder en ik bedank daarvoor.
Vier jaar geleden woonde ik gedurende zes maanden bij mijn jongere broer omdat ik geen woonruimte had. Ik zat in een pittig rouwproces door alle gebeurtenissen die eraan vooraf waren gegaan. Het was zoveel en zo intens dat ik het niet kon verwerken en waarvoor ik ook geen tijd kreeg om het te kunnen verwerken.
Feitelijk was ik uitgeput maar moest nog steeds alle ballen hoog houden: ik kon geen rust nemen, voelde me teveel en ik had geen veilige plek om te kunnen landen.
Ik ging daarom vaak de natuur in: naar het beukenbos dat tussen Wageningen en Renkum ligt en naar de Belmonte Tuinen bij de Wageningse Berg.
Op een warme lentedag waarop de natuur zò prachtig was in de Belmonte Tuinen, alle bloesembomen stonden volledig in bloei, zat ik op een groot gazon op een bankje energie te tanken in de zon.
Na korte tijd vroeg een vrouw of ze naast me mocht plaatsnemen en na mijn instemming ging ze zitten.
Zwijgend zaten we naast elkaar, toen er letterlijk een wolk van lieveheersbeestjes🐞op ons afvloog. Vanuit het niets waren ze er ineens en ik werd eronder bedolven: van mijn kruin tot aan m’n knieën zag ik rood van de schattige kevertjes, inclusief oorschelpen en oogleden. De mevrouw naast me keek stomverbaasd naar mij en merkte op dat ze, op de ene na die op haar rechterknie zat, allemaal op mij waren geland. Het was mij toen nog niet opgevallen.
Minutenlang zat ik zo en ik voelde dat het ondersteuning was vanuit mijn Gidsen, vanuit het goddelijke, vanuit Spirit, om me te laten weten dat ik niet alleen was, dat ik werd gezien en werd ondersteund en het bracht me troost.
Na zes maanden bij mijn broer te hebben gewoond ben ik verhuisd naar een vakantiepark dat gelegen was in een bos, in de buurt van Wageningen, waar ik vijf maanden heb gewoond. Ook tijdens mijn verblijf daar waren er wonderen: op een dag liep ik over de zandweg-met-schelpjes vanaf het chalet naar de hoofdroute. Om de paar meter lag er een kleine witte veer, en op zo’n manier dat het me raakte; alsof het zo uitgekiend was.
Ook hierbij voelde ik dat het ondersteuning was en gaf het me troost.
En elke dag kwam er een schattig roodborstje op een tak zitten van de grote spar die in de tuin stond. Vanuit het chalet had ik daar goed zicht op dankzij de grote erker.
Het vogeltje keek altijd naar binnen, alsof het wilde zeggen: ‘ik zie je.’
Het was zo schattig en ook dat bracht rust.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Een wonder heeft dus meerdere gezichten. De kunst is om het op te merken, om het te herkennen.
En als je het begint te herkennen dan worden het er vanzelf meer.
Nodig wonderen uit in je leven.
Sta ervoor open en word je bewust.
Start vandaag.
Liefs, Els ❤️🪽✨💫🐎🐲
