24/03/2026
Dat ik in de tijd dat ik als gevolg van een 25 jaar durend in**st verleden, verward over straat zwierf had ook nog andere gevolgen. Als kind speelde ik met Barbies, ik had Barbie, Ken en Skipper en speelde dan dat ze een fijn gezinnetje waren. Zo zag ik mezelf jarenlang, met kinderen. Ik was 26 toen ik mijn man leerde kennen. Maar toen de tijd daar was dat je aan kinderen denkt, was ik puur bezig met overleven. Door mijn dissociatieve stoornis ging ik de straat op. Vaak in nachtkleding, op sokken of blote voeten. Knuffelbeer in mijn handen geklemd totaal vergeten wat ik aan het doen was. Vergeten dat ik volwassen was, ik reageerde en sprak als het kind van 8 dat ik ooit was. Dat kind dat jarenlang bijna elke nacht werd verkracht. Dat elke dag straf kreeg en mishandeld werd.
Tonnie en ik hadden hele gesprekken over ons en de toekomst. We kozen ervoor geen kinderen te krijgen. Bewust, ongewild moederloos noem ik mezelf. Een kind is een hele verantwoordelijkheid. Een kind verdient een liefdevolle en stabiele beschermde omgeving. Juist dat wat ik niet had gehad. Mijn man is volwassen, hij kan voor zichzelf zorgen en zijn eigen keuzes maken. Maar een baby? Wat moeten we zeggen? Mama is even een paar uur verward aan het rondzwerven, zorg maar voor jezelf?. Totaal niet realistisch uiteraard. Een kind, hoe klein ook zou mijn psychische klachten oppikken, aanvoelen. Eerlijk naar mezelf? Ik was op dat moment niet in staat om een kind te verzorgen en met heel mijn hart lief te hebben. Mijn hart zat nog zo vol met alle verdriet en angst uit mijn jeugd.
Als ik 43 ben kom ik in de overgang en is het onderwerp kind afgesloten. En ja er is verdriet om het nooit mogen ervaren wat het is om moeder te zijn. Maar er is ook geen enkele spijt van onze beslissing. Daardoor was er ook de ruimte om te herstellen, om bezig te zijn met mezelf. Een kind zou zoveel angst en stress en verantwoordelijkheid hebben gegeven dat ik mezelf verloren zou hebben. Nu ik eindelijk thuisgekomen ben in mezelf heb ik er vrede mee. In het leven moet je soms keuzes maken die moeilijk zijn en daarbij moet je verder kijken dan puur je eigen behoeftes.