01/11/2025
Het is vandaag 1 november….de zomer en ook het voorjaar lijken zover achter ons te liggen. En ohhh, wat is er het afgelopen jaar veel gebeurd op Woonerf Luscinia. In het prille begin van 2025 leek het dat wij (Leo en MariaAnna) na lang zoeken na enkele jaren, de juiste opvolgers hadden gevonden die de zorgtak op ons erf wilden overnemen. Jammergenoeg trokken zij zich terug en toen werd het voor ons steeds helderder dat wij niet verder zouden zoeken, maar dat wij de zorg zouden los-laten op ons erf. Het was tijd om weer vol-doende voor ons zelf te gaan zorgen. Dit was absoluut geen gemakkelijk besluit omdat we goed doordrongen waren van alle concequenties. Het betekende dat wij iedereen moesten inlichten: ouders, verzorgers, medewerkers en natuurlijk ook de bewoners. Zo kwam er een proces op gang van steeds meer los-laten. En een voor een vonden de bewoners hun nieuwe woonstek en verhuisde de een na de ander. En was er een afscheid van iedereen met een lach en een traan.
En ondertussen werkten we gewoon door; was de camping steeds heerlijk vol met enthousiaste kampeerders, waren er concerten op ons erf, een prachtige zomerwerkweek met veel lieve vrijwilligers die allerlei klussen deden op ons erf en gaf de groentetuin ons zoveel vruchten.
Nu is het herfst: het laatste blad valt van de bomen, we oogsten de laatste groenten van het land. En wat is het kloppend dat we precies nu de zorg beëindigend hebben en dat we door de poort van een nieuwe werkelijkheid stappen. Begin september verhuisde onze laatste bewoner. En vorige week hadden we een bijzondere dankceremonie in onze zaal, waarbij we iedereen uitgenodigd hadden die vanaf het prille begin tot aan nu, zijn of haar liefdevolle ondersteuning had gegeven aan ons initiatief.
Al vanaf het begin van de start van ons zorgproject waren we zeer geïnspireerd door het boekje van Marinus Knoope: De creatiespiraal, van wens naar werkelijkheid. En nu tijdens de afronding, zagen we opnieuw hoe waardevol dit boekje is geweest en ons ook nu nog inspireerd. We zijn echt van wens naar werkelijk gegaan en hebben de afgelopen - 15 jaren de 12 stappen doorlopen: WENSEN - VERBEELDEN - GELOVEN - UITEN - ONDERZOEKEN - PLANNEN - BESLISSEN - HANDELEN - VOLHARDEN - ONTVANGEN - WAARDEREN - ONTSPANNEN. En dat we nu uit ervaring kunnen zeggen dat wanneer je wens groot of klein is, het je zal gaan lukken om tot werkelijkheid te komen, als je deze verschillende stappen durft te nemen.
Op een bijzondere wijze hebben we vorige week opnieuw de verschillende stappen beeldend doorlopen: in een prachtige herfstkring van blad en vrucht, werd iedere stap neergelegd en met een zout kristallen lampje verlicht. Leo vertelde bij iedere stap onze processen en ervaringen. Hoe we voor het eerst onze wens uiten, hoe we het met bibbers in de knieën aan anderen vertelden, de enorm vele regelzaken met Gemeente, Provincie, Bank…, het zoeken van de goede locatie, het landen op ons erf, de eerste bewoners, opzetten van een dagelijks ritme, medewerkers die bij ons kwamen werken……feesten die gevierd werden, maar ook dieptepunten en crisissen. En dat er ook altijd uit onverwachte “hoek” plots weer hulp kwam: dat we bijvoorbeeld zoveel groen gras hadden op ons erf, maar geen goede zitmaaier om te maaien. Tsjaaa, voor een nieuwe zitmaaier van €3500,- was geen geld. Diezelfde avond hoorden we dat er iemand ons een schenking deed van …..tataaaaa €3500,- en werd er al die week op een prachtige zitmaaier het gras gemaaid. Even raakte de hemel de aarde🙏 (en dat gebeurde meerdere keren🙏💫)
En zo kwamen we bij de laatste stappen: ontvangen, waarderen en ontspannen. Wij mogen nu vol trots terug kijken op onze jarenlange inzet: wat zijn wij werkelijk vol-daan ( met wat weemoed en een traan), we genieten van de vruchten en zoeken nu de stilte op om te ontspannen. Als laatste hebben we een 13e sterrekaars aangestoken, immers het is een creatiespiraal en geen cirkel. Want wieweet, kan er in de stilte van de winter een nieuwe wens ontstaan. Wat kan er op het mooie erf van Luscinia ( nog meer) ontstaan?
Tussen de buien door konden we een prachtige herfstwandeling maken over ons erf en toen braken de wolken open en was daar de zon. Bij het vuur hebben we symbolisch een deel van het archief verbrand. Toen was het tijd voor het vieren van het leven met heerlijk eten uit eigen tuin en elkaars gezelschap. Wat is het leven rijk!
Hieronder beelden van het afgelopen mooie en bewogen jaar…..
