23/02/2026
π―ππ ππ πππ ππππππ
...
De afgelopen dagen heb ik geprobeerd te genieten, bij te tanken, op te laden. Er staat me een strijd te wachten. Niet eentje van een dag, maar van minstens 2 weken. De strijd die een buitenstaander niet zal zien en misschien ook niet zal begrijpen.
Mijn oudste gaat op studiereis. Dat hoort nu eenmaal bij haar opleiding. Het is een prachtige kans, een grote sprong... Letterlijk en figuurlijk. En ik gun het haar zΓ³!
Maar dat betekent spanning. En spanning betekent minder/niet eten. Het betekent zorgen, pijn en verdriet. Een totaal andere voorbereiding dan vele andere klasgenootjes van haar zullen hebben.
Zoeken naar veiligheid in elke mogelijke zin van het woord. Wat lukt wel, wat lukt niet. De ene dag gaat het beter dan de andere dag. Emoties lopen op, angst neemt toe en de sfeer slaat om.
Ik probeer haar zoveel mogelijk te steunen en te ondersteunen. Hou haar hand vast, bied een schouder en een luisterend oor. Maar tegelijkertijd voer ik een innerlijke strijd, die ik niet op haar wil overbrengen.
Mijn emoties zijn van mij, mijn angst is van mij. Die hoeft zij niet te dragen. Zodra ze thuis is zal ik weer kunnen ademhalen, dan heb ik weer zicht op haar gezondheid. Maar dan is de spanning nog niet weg dus ook dan sta ik sterk, voor haar.
Voor nu kijken we per uur wat lukt. Wat ze wel en niet voelt, wat ze wel en niet kan eten, wat veilig is en wat niet. Dit is haar waarheid die zij moet leven op dit moment en voor zover dat kan doe ik dit samen met haar, voor haar π€