Athanor

26/12/2022

07/06/2022

Een fenomeen dat ik vaak tegenkom in mijn praktijk: “trauma wordt aan kinderen doorgegeven tot iemand de pijn wil voelen”.

https://www.nu.nl/kind-gezin/6204662/trauma-wordt-aan-kinderen-doorgegeven-tot-iemand-de-pijn-wil-voelen.html?fbclid=IwAR1NFG401_Y4v5SZ5nOP2Tm7I11_BM_CUW9NOnfq_Phn2bwVj482uHzXdrQ&fs=e&s=cl

Hoe je ouders met trauma in hun leven omgaan, dat beïnvloedt jou. En zelf kun je dat trauma weer doorgeven aan je kinderen. Hoe die cyclus ophoudt? De pijnlijke waarheid, zegt de Britse psychotherapeut en bestsellerauteur Julia Samuel, is dat we alleen kunnen repareren wat we onder ogen zien.

16/04/2022

Een mooie initiatief:
de website voice4comfort.com is online!
Het is een website met gratis Oekraïense audio/ontspanning/hypnose oefeningen voor volwassenen en kinderen uit Oekraïne om wereldwijd naar te luisteren.
Doel: omgaan met angst, angst en slaap verbeteren
Deel deze website met zoveel mogelijk mensen!

Цей сайт – для кожного українця, якому потрібні заспокоєння та зменшення стресу. Ми створили безкоштовні аудіо вправи з керованими образами для дорослих та дітей, ...

05/12/2021

Afscheidscollege

Dat ik mijn registratie als psychiater liet verlopen is geen ramp. Het was een vrijwillige keuze, en zo’n twee maanden nadat het officieel voorbij is voel ik nog altijd geen enkele spijt over dat besluit. Maar verdrietig vind ik het toch ook nog steeds, een licht zeurend pijntje in de bovenbuik meldt zich af en toe. Het voelt als een relatiebreuk: misschien onvermijdelijk, maar wel de scheiding van een grote liefde. Ik had graag gezien dat het anders was gelopen. Dat ik gewoon met pensioen was gegaan, dat er een receptie was, en een etentje met de meest directe collega’s. Een dankwoordje met een paar kritische noten door de directeur, met humor gebracht: het had me echt wel wat geleken.
Kauwend op het bovenstaande verzon ik een list: ik organiseer mijn eigen afscheidsfeestje. Ik doe net alsof ik via de voordeur afzwaai, met een afscheidscollege dat in de regel alleen is voorbehouden aan de mannen en de vrouwen op de meest prominente plekken van het vak, de hoogleraren. Ik hoor het jullie wel denken hoor, weer die narcistische trekken. Eerst aandacht vragen via ‘Gevoelsarm’, een boek vol veel te persoonlijke ontboezemingen en dan ook nog de stand van zaken in het vak publiekelijk willen duiden.
En toch wil ik het er nog een laatste keer over hebben dat we onze oren te veel hebben laten hangen naar de farmaceutische industrie, dat behandeling met cognitieve therapie wel flinke vooruitgang kan opleveren, maar nooit de onderliggende trauma’s geneest. Dat de vorm (qua tijd en aandacht) de inhoud van het werk is gaan overheersen, dat DSM-stickers in het dagelijkse leven geen enkele betekenis hebben en dat depressie misschien wel gepaard gaat met gestoorde hersenfuncties, maar dat lang niet zeker is of dat wel de kern is van stemmingsproblemen.
Krijg je er al zin in, als je dit leest? Ikzelf wel gelukkig…
Waar zo’n college meestal mee eindigt is een beschouwing van de afzwaaiende autoriteit over de toekomst: waar moeten we heen met het vak?
Een paar thema’s, als opwarmertje: het lichaam verdient een veel prominentere plaats. Niet in plaats van de aandacht voor het brein, maar wel daarnaast. En gelijkwaardig. Runningtherapie is gelijkwaardig aan antidepressiva, lichaamswerk doet niet onder voor inzichtgevende therapie.
De grootste gemene deler onder de meeste psychische problemen, een beschadigende gang van zaken in de jonge jaren, verdient naar mijn overtuiging aandacht bij iedere kwaal: mensen met een paniekstoornis, anorexia nervosa of een alcoholprobleem lijken veel meer op elkaar dan dat ze verschillen.
En als uitsmijter: behandeling is maatwerk. Zorg is het product van de relatie tussen twee mensen, die samen werken aan het kloppend maken van het verhaal van één van hen, de hulpvrager. Dat vereist een klik, weet iedereen. Dat kan zelfs binnen grootschalige ggz-instellingen worden bewerkstelligd, als we tenminste bereid zijn te investeren in onderzoek naar de manier waarop je de kans op zo’n klik maximaal maakt. Daarin zou technologie belangrijke ondersteuning kunnen bieden, zonder de essentie van het vak aan te tasten: de veilige ontmoeting, het gesprek over de zaken des levens die pijn veroorzaken.
Iedereen, ook ex-collega’s, is welkom op zondagmiddag 12 december in het Posttheater in Arnhem. Via een livestream kijken kan ook, we leven in tijden van corona. Check de website van dit fijne theater!
p.s. er zijn ook bijdragen van Sanne Wi******er en Fimme Bakker
De opbrengst gaat naar ‘Groeien door te delen’, het project van Allard Droste

07/10/2021

Mooi!

Poeh en Knorretje bedachten dat ze al een paar dagen niets van Iejoor hadden gehoord, dus zetten ze hun hoeden en jassen op en draafden over het Honderd Bunderbos naar Iejoors huis.

In het huis was Iejoor. "Hallo Iejoor," zei Poeh. "Hallo Poeh. Hallo Knorretje," zei Iejoor met een somber klinkende stem. 'We dachten dat we even bij je zouden kijken,' zei Knorretje, 'omdat we niets van je hadden gehoord, en daarom wilden we weten of je in orde was.'

Iejoor was even stil. "Ben ik oké?" vroeg hij uiteindelijk. "Nou, ik weet het niet, om eerlijk te zijn.
Is iemand van ons echt in orde? Dat is wat ik mezelf afvraag.

Alles wat ik je kan vertellen, Poeh en Knorretje, is dat ik me op dit moment echt nogal verdrietig voel, en alleen, en helemaal niet leuk om in de buurt te hebben. Daarom heb ik je niet lastig gevallen. Omdat je je tijd niet zou verspillen met iemand die verdrietig is, en alleen, en helemaal niet leuk om in de buurt te hebben"

Poeh keek naar Knorretje en Knorretje keek naar Poeh, en ze gingen allebei zitten, een aan weerszijden van Iejoor in zijn stokkenhuis. Iejoor keek hen verbaasd aan. "Wat doe je?" "We zitten hier met je," zei Poeh, "omdat we je vrienden zijn. En echte vrienden maakt het niet uit of iemand zich verdrietig voelt, of alleen, of helemaal niet leuk om in de buurt te zijn.

Echte vrienden zijn er toch voor jou. En hier zijn we dan.'

'O,' zei Iejoor. "Oh." En ze zaten daar met z'n drieën in stilte, en terwijl Poeh en Knorretje helemaal niets zeiden; op de een of andere manier, bijna onmerkbaar, begon Iejoor zich een heel klein beetje beter te voelen. Omdat Poeh en Knorretje daar waren. Niet meer; niet minder.

AA Milne, EH Shepard

12/05/2021

Affectieve verwaarlozing: een chronisch trauma van groot invloed op de rest van je leven.

Trauma

In de talloze definities van trauma die je kunt vinden wordt meestal nog altijd onderscheid gemaakt tussen een lichamelijk en een psychisch trauma. En dat het gaat om iets onverwachts dat schade toebrengt. Een klassiek voorbeeld van een lichamelijk trauma is een verkeersongeval, slachtoffer zijn van een gewapende overval is een archetypisch psychotrauma. Inmiddels begrijpen de meeste mensen wel dat het onderscheid niet zo zwart-wit is, dat die frontale aanrijding ook psychisch iets met je doet en dat de beroving ook aanleiding kan vormen voor lichamelijke klachten.

In onze onbegrensde behoefte om alles van nauwkeurige omschrijvingen te voorzien is er op een bepaald moment ook bedacht om een onderscheid te maken tussen de acute, eenmalige schokkende gebeurtenis die tot psychische klachten leidt, het zogenaamde type 1-trauma, en de langdurige, herhaalde blootstelling aan nare ervaringen die type 2-trauma wordt genoemd. Bij het type 1-trauma hoort het beeld van de acute PTSS, met angst, herbelevingen, nachtmerries, vermijdingsgedrag, et cetera. In de regel kun je hier met een EMDR-behandeling veel verbetering in bewerkstelligen.

Mensen die bijvoorbeeld slachtoffer zijn van langdurig seksueel misbruik of lichamelijke mishandeling (type 2-trauma) houden daar vaak chronische of complexe PTSS aan over, iets dat veel moeilijker te behandelen is. En dat het hierbij niet om louter psychische gebreken gaat, maar ook over uiteenlopende lichamelijke klachten is gelukkig steeds meer bekend. Zo wordt er in toenemende mate met of via het lijf gewerkt in de behandeling van trauma.

Uit onderzoek weten we dat seksueel misbruik of fysieke mishandeling gedurende de kinderjaren vaak een blijvende negatieve invloed heeft op het volwassen leven. Wat veel minder mensen weten is dat er ook niet-traumatische gebeurtenissen uit de jeugd het latere leven grondig kunnen verpesten. Het gaat dan eerder om het ontbreken van gezonde onderdelen van een onbekommerde jeugd dan om de extra belasting die traumatische ervaringen betekenen. In vaktermen wordt dit ‘affectieve verwaarlozing’ genoemd, het ontbreken van liefde en warmte in een leeftijdsfase waarin dit juist zeer gewenst is. Al in het begin van mijn loopbaan als psychiater viel het me op als mensen weinig waren geknuffeld in hun jonge jaren. Dat ik het herkende, omdat ik zelf ook die achtergrond heb was ik me nog helemaal niet gewaar. Mijn moeder excuseerde zich bij het eerste studievriendinnetje dat ik mee naar huis nam voor de strenge opvoeding die ze me had gegeven. Klaarblijkelijk voelde ze toch dat daar iets niet goed was gegaan. ‘Maar hij had het nodig ook’, voegde ze er voor de zekerheid wel aan toe. Dat ik veel klappen heb gehad als kind zie ik in het hier en nu niet als grootste pijnpunt uit mijn jeugd. Het gebrek aan liefdevolle aandacht des te meer. Ik kreeg heel veel straf als kind, en dat was niet fijn. Mijn favoriete televisieprogramma was Studio Sport, en ik grapte wel eens dat ik het van mijn zevende tot mijn zeventiende nooit heb gezien, omdat ik straf had. Regelmatig lag ik voor straf direct na het avondeten in bed, en ook wel eens zonder eten. Maar het pijnlijkst blijft in het hier en nu dat ik niet mocht huilen. Op huilen volgde straf, geen troost. Dus dan begrijp je wel dat je niet met je emoties te koop loopt later. En dat noemen we dan ‘affectieve verwaarlozing’ als professionals. De moeder van mijn jongste twee kinderen is een wetenschappelijk expert op dit terrein en ik herinner me hoe gefascineerd ik was door alle onderzoeken waarin de negatieve impact van seksueel misbruik, lichamelijke mishandeling en affectieve verwaarlozing van een getal werd voorzien. De uitkomsten waren consistent: in**st en mishandeling zijn niet best, maar de gevolgen van affectieve verwaarlozing zijn het meest ingrijpend. Hoe dat precies te begrijpen valt op het niveau van ons lichaam, inclusief de hersenen, weet ik niet precies. Wel ben ik overtuigd dat de lange duur van de affectieve verwaarlozing verklaart waarom het er zo zwaar inhakt. Het kostte me al zo’n veertig jaar om iets te gaan begrijpen van mijn lichamelijke (dis)functioneren. In mijn optiek is affectieve verwaarlozing niet fundamenteel anders dan een chronisch trauma. Het klinkt minder ernstig, maar het is een vorm van betonrot. Je bouwt een bestaan op een fundering met daarin een paar zwakke plekken. Als dat construct op een dag instort ben je nog lang niet bij de verklaring. Het is een zware term, maar de ontdekking hoe een slechte jeugd veel van ons heeft beschadigd is op zichzelf al traumatisch…

09/04/2021

Steeds meer medici zetten in als

Aanvullende zorg, waaronder hypnotherapie, is in opmars. Voorwaarde is wel, dat het effectief is gebleken. Zoals medische hypnose in geval van onverklaarbare bij kinderen. Dit is te lezen in een artikel van de Volkskrant van 27 maart. (https://bit.ly/2OpUmuh).

Uit onderzoek blijkt dat 10 tot 15 procent van de worstelt met onverklaarbare buikpijn. Artsen hebben daar niet altijd een antwoord op. Inmiddels verwijzen tientallen ziekenhuizen hun patiëntjes met buikpijn naar de hypnotherapeut. ‘Met vijf à zes behandelingen door een hypnotherapeut raakt 85 procent van de kinderen verlost van de buikpijn.’ Zegt Marc Benning, Amsterdamse UMC-arts en hoogleraar maag-, darm- en leverziekten bij kinderen.

Lees hier meer:
https://bit.ly/3uxSBLb

Ben je op zoek naar een hypnotherapeut in de buurt die hier ervaring mee heeft? Op onze website kun je ook op klacht zoeken, kijk maar eens op: www.hypnotherapeut.nl /vind-therapeut

26/03/2021

Op 40-jarige leeftijd liep Franz Kafka (1883-1924), die nooit trouwde en geen kinderen had, door het park in Berlijn toen hij een meisje ontmoette dat huilde omdat ze haar favoriete pop was kwijtgeraakt. Zij en Kafka zochten tevergeefs naar de pop.
Kafka zei haar dat ze hem daar de volgende dag zou ontmoeten en dat ze terug zouden komen om haar te zoeken.
De volgende dag, toen ze de pop nog niet hadden gevonden, gaf Kafka het meisje een brief die door de pop was 'geschreven' en zei: 'Huil alsjeblieft niet. Ik ging op reis om de wereld te zien. Ik zal je schrijven over mijn avonturen . "
Zo begon een verhaal dat doorging tot het einde van Kafka's leven.
Tijdens hun ontmoetingen las Kafka de brieven van de pop zorgvuldig geschreven met avonturen en gesprekken die het meisje schattig vond.
Ten slotte bracht Kafka de pop terug (hij kocht er een) die was teruggekeerd naar Berlijn.
'Het lijkt helemaal niet op mijn pop', zei het meisje.
Kafka overhandigde haar nog een brief waarin de pop schreef: "mijn reizen hebben mij veranderd." het kleine meisje omhelsde de nieuwe pop en nam de pop mee naar haar gelukkige huis.
Een jaar later stierf Kafka.
Vele jaren later vond het inmiddels volwassen meisje een brief in de pop. In de kleine brief ondertekend door Kafka stond geschreven:
"Alles waar je van houdt, zal waarschijnlijk verloren gaan, maar uiteindelijk zal de liefde op een andere manier terugkeren."
Omarm de verandering. Het is onvermijdelijk voor groei. Samen kunnen we pijn veranderen in verwondering en liefde, maar het is aan ons om die verbinding bewust en opzettelijk tot stand te brengen.

02/01/2021

Een moeilijke vraag: kun jij mij helpen?

https://diekstra.nl/help-me/?fbclid=IwAR0epp8_4GelJyu7hxMb-dq6GpkY6oeeHemRLhhMEdF_sJX1ke2iIDbG_II

Enkele dagen vóór Kerst, een uur of tien s’avonds. Als ik de huiskamer binnenkom na een on-line lezing vanuit mijn studeerkamer, vertelt mijn vrouw dat een vriendin in paniek heeft gebeld in verband met iets met haar zoon en vraagt of ik terug wil bellen. Dat doe ik. Ik krijg een angstige vrouw ...