10/12/2025
“Mantelzorger, ik? Ik ben toch gewoon de moeder van Pippi? Zolang ze speelt, danst en gelukkig is, voel ik me een geluksvogel.
Toch doe ik mezelf en andere mantelmoeders tekort als ik zo denk, realiseer ik me. Want een kind met een beperking vraagt andere dingen van je dan een kind zonder beperking. Ik vind het belangrijk dat er aandacht komt voor moeders die moeten vechten voor hun kind en dagelijks extra zorgen dragen.”
Pippi is geboren met het syndroom van Down en in het eerste jaar ging ik met haar ziekenhuis in, ziekenhuis uit. “Ik voelde me toen zo verscheurd, omdat ik ook graag bij mijn andere kinderen wilde zijn. En dan al die praktische zaken erbij. Het fysieke verzorgen houdt bij Pippi meer in; het afstemmen van zorgafspraken komt erbij, het aanvragen van een pgb en dat toegekend zien te krijgen, een leuke school vinden…”
Moeders van kinderen met een beperking worden leeuwen, zegt Susanne. “Ze zijn hun spreekbuis, komen voor hen op, bewaken hun grenzen. Maar hun eigen grens kan daardoor vervagen, want als moeder vind je al snel dat het er allemaal bij hoort. Je voelt je geen mantelzorger en misschien gaat het daar soms mis. Want in die vanzelfsprekendheid schuilt het gevaar dat je jezelf wegcijfert. Dat wegcijferen doe ik misschien sowieso wel te makkelijk; een ander heeft het altijd zwaarder dan ik. Maar daarmee bagatelliseer ik mijn eigen zorgen. En om hulp vragen vind ik lastig. Ik kan het zelf wel, help liever een ander.”
Het hele interview is ook te lezen in onze december nieuwsbrief.
