22/06/2022
Terugblik...
Een tijdje geleden had ik een mooie eerste sessie met een team dat ik al even ken. Een team dat een tijd achter zich heeft met veel ontwikkelingen. Met afscheid, verdriet, frustraties....een team dat ook een tijd voor zich heeft liggen met nog onbekende uitdagingen.
Kortom: het team heeft stappen gezet en óók stappen te nemen. En met hen mocht ik die dag samenwerken.
Om stappen te nemen en vooruit te kunnen, moest er los gelaten worden. Oud zeer, lasten uit het verleden, lasten uit het nu...
Geïnspireerd op dit plaatje, ben ik daarom onze tuin in gedoken. Ik heb onze reiskoffer vol gegooid met stenen: grote stenen, kleine stenen, bakstenen, kiezelstenen...(die ik dus ook de auto in moest krijgen naar de locatie, maar gelukkig sport ik genoeg 😊)
Want ik wilde ze laten bewegen, laten ervaren en laten voelen. In plaats van te praten en te denken over...dat was al bekend terrein.
Daarom zijn we aan de slag gegaan: iedere deelnemer mocht een zak vullen met haar lasten. Grote stenen voor grote lasten en kleinere stenen voor kleinere lasten. En daarna mochten ze samen op pad. Aan de wandel, mét die gevulde zakken. Wat zit er in die zak? Hoe zwaar is de zak? En wat doet dat met je energie? Kan je het dan nog volhouden? Kunnen we elkaar helpen? Waarom heb jij 5 stenen in die zak en ik er maar 1....en wat doet dat met jou?
Bij terugkomst van de wandelingen bleken veel van de lasten best op elkaar te lijken. En dat wisten teamleden niet van elkaar. Door het te delen, konden sommige lasten uit de zak gehaald worden en achtergelaten. Door te delen, werden sommige lasten kleiner. En ook zijn er lasten die mee naar huis gingen, ze bleven in de zak. Daar is meer nodig, om los te kunnen laten en met lichtere belasting weer verder te kunnen. En dat is ok. Alles op de eigen tijd.
Volgende week zie ik ze weer, ik ben benieuwd hoe het met iedereen gaat!