20/12/2025
🩵 We zijn voorbijgangers. We zijn hier lang, kort, of komen toch niet aan. Het is troostend als we ons dan voorstellen dat we hier zijn vanuit iets wat veel groter is. Waar tijd niet bestaat. Waar pijn niet bestaat. Waar alles goed is en heel.
Hoe je dat grotere ook voorstelt, het maakt de soms ondraaglijke pijn draaglijk. We zouden het anders niet overleven. De rücksichtslosheid van leven en dood. Van het onverklaarbare, nutteloze, zinloze, het toeval, het lot.
Van wrong time wrong place met desastreuze gevolgen.
Eergisternacht eindigde abrupt, zinloos, nutteloos, rücksichtslos, onverklaarbaar een jong leven. Wrong time wrong place. En de energie flipt meteen naar de andere kant. Een gapend g*t, waar we met ongeloof en verbazing naar staren. Waarbij we zachtjes energetisch naar elkaars handen reiken om elkaar vast te houden. Om uit te komen bij waaruit haar jonge leven is ontstaan. Verbonden. Met het gezin waar zij een plek had. We zijn ook hier een groter geheel.
We sluiten de cirkel om de leegte. Omarmen haar gezin. Sommigen letterlijk, anderen van een afstand. Maar in het grotere geheel zijn we allemaal samen en helpen we haar te gaan. Helpen we haar gezin haar nog even vast te houden en dan los te laten. Houden we de herinneringen levend.
Want we zijn voorbijgangers. En of we hier nu lang waren, kort of nooit zijn aangekomen. We hebben onze plek ingenomen. Precies zoals de bedoeling was.
