22/02/2020
Lastige emoties in een leven vol confetti!
“Huil maar niet, het komt wel goed"
"Niet bang zijn, je kunt het wel"
"Niet zo boos doen, daar los je niks mee op"
Heb jij jezelf wel eens een van deze uitspraken horen zeggen? Tegen een ander, je eigen kinderen of misschien zeg je het wel eens tegen jezelf? Ik doe dat wel! Maar wat leren we elkaar daarmee?
Lastige emoties stop ik, maar vele anderen met mij, het liefste weg. Want verdriet, angst en boosheid zijn niet echt emoties die bij een gelukkig en succesvol leven horen, toch? Een leven vol confetti.
Maar door die lastige emoties geen ruimte te geven, vragen ze mij juist extra veel energie. Dit bedoel ik niet zweverig dus daarom even wat voorbeeldjes:
‘Je hebt een lastig gesprek op je werk. Je weet niet goed waar het over gaat. Je bent zenuwachtig, maar dat wil je niet, dus bedenk je verschillende scenario’s. Maar hierdoor nemen je zenuwen alleen maar toe (soms meer dan noodzakelijk?). Tijdens het gesprek stijgen die zenuwen de pan uit, met als resultaat dat je niet meer uit je woorden komt’.
Of
‘Buiten regent het, je plannen voor het weekend worden door de war gegooid (frustrerend), je kinderen maken vervolgens ook nog eens de hele dag ruzie (oké, we weten dat het niet de hele dag is maar zo kan het wel voelen) dus de frustraties lopen nog verder op. Je roept jezelf tot rust. Als klap op de vuurpijl doet er eentje zich pijn tijdens het ruzie maken. Door de oplopende frustratie (en ja, je had ze echt gewaarschuwd dat eentje zich zo pijn ging doen) word je boos en ga je schreeuwen. Je ballonnetje knapt’.
Of
‘Je doet enorm je best om alles goed en wel te regelen voor een feestje, maar de taart mislukt. Je voelt tranen opkomen, maar drukt ze snel aan de kant, want je moet door. Je zet als nog een mooie taart neer tijdens het feestje (en hij is nog lekker ook), maar zelf ben je zo moe dat het je helemaal niet meer smaakt’.
Herken je dit soort situaties? Je emotie nemen de overhand.
Ik ben dit nu aan het veranderen en nee dat lukt niet altijd. Want ‘bang zijn’, ‘verdrietig zijn’ en ‘boos zijn’ horen er gewoon bij. Ik ben niet iedere dag blij.
Wat als we meer ruimte geven om de lastige emotie te mogen voelen, zouden ze dan misschien niet zo groot en eng zijn?
Zou je dan, bij dat ‘gesprek’, bij het voelen van de eerste zenuwen, om meer duidelijkheid gaan vragen?
En
Zou je bij die ‘dag vol ruzie’ je frustratie op tijd uitspreken en de kinderen even uit elkaar zetten of zelf even boodschappen gaan doen? Of ze ruzie laten maken omdat het erbij hoort en je dan mooi kan oefenen met het oplossen van problemen?
En
Zou je bij die ‘taart’, misschien even mogen b***n en verdrietig zijn? Om daarna een oplossing te bedenken?
Waarom ik dit alles schrijf? Ik hoop dat iedereen meer ruimte gaat voelen voor de lastige emoties. Ze horen erbij. Kijk anders maar eens naar de film ‘binnenstebuiten’.
Durf je de volgende keer te zeggen….
‘Je bent verdrietig, dat is ok! Wat heb je (ik) nu nodig?’
‘Je vind het eng, dat is ok!’ Wat heb je (ik) nu nodig?’
‘Je bent boos, dat is ok!’Wat heb je (ik) nu nodig?’
