12/03/2018
Lieve ik...
De pagina die mij al jaren leert om mezelf te zijn, om te worden wie ik ben en om mezelf te accepteren zoals ik ben.
Ik begon ooit voor anderen, maar al snel keerde ik terug naar mezelf. Het bloggen was begonnen. Anderhalf jaar lang deelde ik blogs waarin ik mezelf leerde kennen, waardoor anderen geïnspireerd, herkend, gerustgesteld en/of geconfronteerd werden. Het was fijn om dingen te kunnen delen en te merken dat de dingen die ik deelde ook gezien werden. Ondertussen is die tijd geweest en ben ik ongeveer een jaar gestopt met het delen van mijn blogs.
Ik heb altijd gezegd, en ook wel eens geschreven, dat ik van de 'zij', naar de 'mij', naar de 'wij' groei(de). Ondertussen heb ik redelijk leren omgaan met de 'wij' en wordt het tijd voor een volgende stap: de 'ons'.
De 'ons'... De deur staat op een kier. Ik durf hem nauwelijks aan te raken. Waar staat het eigenlijk voor, het 'ons'? En wat is het verschil tussen de 'wij' en de 'ons'?
Wij zijn jij en ik bij elkaar. Of, om in de benaming te blijven, bij de 'wij' zijn de 'zij' en de 'mij' samen.
Ik manouvreer mezelf momenteel prima tussen anderen. Ik leef niet meer alleen voor anderen en ook niet meer alleen voor mezelf. Ik deel (delen van) mijn leven met anderen en anderen delen (delen van) hun leven met mij. Een wisselwerking, precies, zoals het hoort te zijn.
Maar goed, nu is het tijd voor de 'ons'. De 'ons'... Het is een verdieping van de 'wij'. Daar waar de 'wij' nog oppervlakkig blijft, zal de 'ons' veel dieper en intenser zijn. De 'ons' staat voor saamhorigheid, het samen zijn, samen werken aan elkaar, samen werken met elkaar en veiligheid onder elkaar. Het is geen delen meer, het is zijn. Het is geen doen meer, het is zijn. Een 'ons' ben je, een 'wij' is er. In het 'ons' ben je, met iedereen, gewoon één. Geen losse onderdelen meer, maar één geheel.
En dat benauwd me. Niet een beetje, maar onwijs. Dat betekent namelijk dat ik mijzelf niet meer als los onderdeel kan zien, maar als een deel van een geheel. Een geheel waar samen voor gezorgd wordt, waar een ieder de beste en de slechtste schakel is en waar je er vanuit kunt gaan dat je nooit ergens alleen voor hoeft te staan. In het 'ons' ben je niet meer alleen en hoef je het ook niet meer allemaal alleen te doen.
En, hoewel dat heel prettig en veilig klinkt, benauwd het me. Daar, waar ik met alle liefde help, zal ik nu ook om hulp moeten gaan vragen. Daar, waar ik met alle liefde anderen toelaat in mijn leven, zal ik mezelf ook moeten toelaten in hun leven. Ik zal moeten accepteren dat het falende gevoel niet werkelijk falen is, maar dat ik het simpelweg alleen niet red. Ik zal mezelf moeten zien als onderdeel van een geheel, in plaats van een los stukje.
Hoewel ik mezelf nog vaak genoeg als los stukje onder het vloerkleed zou willen verstoppen, merk ik dat, dat niet meer werkt.
De fundering met de 'zij', de 'mij' en de 'wij' is gelegd. Het is nu tijd om te bouwen.
Het is tijd voor de 'ons'. ✨