02/03/2026
Ik doe niet alsof ik aardig ben, en ik koester ook geen haat. Ik laat het leven gewoon afhandelen wat ik niet meer wil.
Er was een tijd dat ik wilde zeggen dat ik je het beste wenste. Het klonk volwassen. Het klonk ontwikkeld. Maar diep van binnen voelde het oneerlijk. Na alles wat er gebeurd was, kon ik niet doen alsof ik je toejuichte. Tegelijkertijd ben ik niet verbitterd genoeg om je pijn toe te wensen. Daar heb ik de energie niet meer voor.
Wat ik heb geleerd is dit: ik hoef je niets toe te wensen. Het leven houdt beter bij dan ik ooit zou kunnen. De manier waarop je mensen behandelde. De keuzes die je maakte. De leugens die je vertelde. De loyaliteit die je wel of niet toonde.
Vertrouwen werd gebroken, verantwoordelijkheid ontweken en werkelijkheid naar eigen hand gezet — dat maakt onlosmakelijk deel uit van jouw handelen.
Dat alles heeft gevolgen. Niet omdat ik wraak wil nemen, maar omdat daden altijd terugkomen.
Ik ben op een punt gekomen waarop ik de uitkomst niet meer wil controleren. Als je succes verdient, moge het je dan vinden. Als je lessen verdient, moge die je dan ook vinden. Dat is geen woede. Dat is loslaten. Ik probeer niet langer zelf de balans te bewaren.
Ik wens je dus toe wat je verdiend hebt. Niets meer, niets minder. Wat je van het leven ontvangt, is tussen jou en karma. Mijn enige focus is nu om mijn innerlijke rust te bewaren en verder te gaan zonder jouw last in mijn hart te dragen.
Foto: Ik wens ze niet het allerbeste, want dat zou een leugen zijn, en ik wens ze ook niet het allerergste. Ik wens ze gewoon toe wat ze verdienen. Of ze goede of slechte dingen verdienen, dat gaat me niets aan, dat is iets tussen hen en karma.
Positieve vibes
