09/03/2026
Ze is 39. Een slimme, betrokken vrouw die haar werk goed doet en prima kan reflecteren op zichzelf.
En toch merkte ze dat ze in gesprekken met mensen die ze niet goed kent vaak dichtklapt. Op haar werk, maar soms ook privé.
Niet omdat ze niets te zeggen heeft. Integendeel.
Juist achteraf komen de vragen, de opmerkingen en de gedachten vaak alsnog. Dan weet ze precies wat ze had willen zeggen of vragen… maar dan is het moment al voorbij.
Tijdens de sessie pakten we de poppetjes erbij.
Op een gegeven moment pakte ze er ook één voor haar moeder. Al snel werd duidelijk wat er vroeger vaak gebeurde.
Haar moeder wist het eigenlijk altijd beter. Wat ze ook inbracht of vertelde, werd gecorrigeerd of verbeterd. Haar woorden kregen maar weinig ruimte en deden er niet toe.
Langzaam werd zichtbaar wat dat met haar had gedaan.
Er kwam boosheid omhoog en daaronder verdriet.
Ze voelde het letterlijk in haar borst en longen.
In de sessie sprak ze woorden richting het poppetje van haar moeder. Woorden die al die tijd geblokkeerd leken.
Dat is het mooie van werken met het onderbewuste: de ander hoeft er niet eens bij te zijn om iets in beweging te zetten.
Twee weken later stuurde ze me een bericht.
Ze vertelde dat ze tijdens een familiebijeenkomst merkte dat ze veel rustiger bleef. Dat dingen die gezegd werden niet meer pijnlijk binnenkwamen en dat ze zich beter kon afgrenzen. Ook had ze een gesprek met haar moeder waarin ze op een rustige manier haar grens aangaf, zonder dat het haar energie kostte of dat ze daar later nog last van had. Ook op haar werk voelde ze zich merkbaar vrijer en zelfverzekerder in gesprekken.
Soms zit de reden dat je dichtklapt in een gesprek namelijk niet in het gesprek zelf, maar in iets wat je systeem ooit heeft geleerd om zichzelf te beschermen.
En zodra dat gezien en verwerkt wordt, ontstaat er ruimte. Ruimte om te spreken, om weer vragen te stellen en jezelf te laten zien.
📧 info@katherinadendijker.nl
www.katherinadendijker.nl