Praktijk High Five

26/06/2019

Ik kies zelf welke betekenis ik geef aan een situatie
Deze uitspraak heeft mijn leven een stuk gemakkelijker gemaakt. Lang heb ik gedacht dat je de ‘niet leuke’ dingen in het leven maar gewoon moest ondergaan en dat sommige dingen je gewoon overkomen. Ik had hier geen invloed op, het was nou eenmaal zo. Dat resulteerde bij mij in een soort lijdzaam ondergaan, een gelatenheid, een machteloosheid, mijn adem inhouden of ogen dichtknijpen en wachten tot het weg is. Kortom ik was in sommige situaties een slachtoffer van de mensen / de wereld om mij heen.

Op een zeker moment wilde ik dit niet meer. Ik was het echt beu om me als een soort schietschijf te voelen en nooit te weten wanneer je geraakt wordt. En dit gevoel was net wat ik nodig had om mijn perspectief te kunnen veranderen.
Het gaf mij een nieuw inzicht. Namelijk dat ik wel degelijk een mogelijkheid heb om invloed uit te oefenen op mijn omgeving en mijn leven. En ook dat dit eigenlijk vrij simpel is. Resultaat: ik maak alleen nog maar leuke dingen mee. Joehoe! Oh nee, grapje, dat is misschien iet wat overdreven 😉. Maar wat wel echt waar is, is dat ik ervoor heb gekozen om:
- alle situaties die ik tegenkom in mijn leven te zien als mogelijkheden om te groeien en te leren.
- Verantwoording te nemen voor mijn eigen gevoel en gedachtes hierin.

Ik heb er dus voor gekozen een andere betekenis te geven aan een vervelende situatie. Ik heb het omgebogen naar een mogelijkheid, een kans, een uitdaging. En dit maakt dat ik nu zelfs tijdens vervelende situaties, pijnlijke ervaringen of schijnbare onmogelijkheden nog steeds kan ademen en handelen.

En dat gun ik jou en jouw kinderen ook. Wat zijn omstandigheden voor jullie die pijnlijk of lastig zijn. Als je bereid bent ze hieronder te noteren denk ik met je mee over welke les hierin verscholen zit voor jou.

13/06/2019

“Ik let op mezelf en kan negeren wat mij stoort”

Ik had al een heel stuk tekst getypt toen ik me ineens bewust realiseerde dat het tweede deel van de zin er niet zo goed in terugkwam. Tijdens het typen merkte ik al meerdere keren dat ik de zin teruglas en mijn aandacht er naartoe werd getrokken. Er klopte iets niet, maar ik wist nog niet zo goed wat. Dus typte ik nog even door, want zo’n ontevreden gevoel is best lastig als je toch ook lekker aan het typen bent. Op een zeker moment constateerde ik weer dat ik het zinnetje opnieuw las (ik lette op mezelf). Oké, het is nu duidelijk. Ik kies ervoor mezelf hierin serieus te nemen. Maar wat moet ik dan typen? Mijn besluit: Ik typ maar gewoon wat er nu in me opkomt.

Het eerste woord dat in me opkomt is focus. Je focussen op een doel dat je stelt en ervoor zorgen dat je jezelf niet laat afleiden door randzaken voordat je er bent. Iedere dag een stapje nemen in de goede richting met het doel voor ogen. En dan met name ook doen, doen, doen en oprecht geloven dat je het doel gaat halen.

Op een dag zijn er misschien wel 100.000 momenten die je kunnen afleiden van waar je naar toe wilt. Heel simpel en klein voorbeeld dat ik geregeld heb is dat ik even wat wil checken op mijn telefoon maar afgeleid raak door een binnenkomend berichtje. Ik reageer hierop, sluit mijn telefoon weer af en ga verder met wat anders. Na een poosje constateer ik dat ik nog steeds niet weet wat ik wilde uitzoeken. Dat was ik namelijk vergeten…. Mijn focus ging helemaal verloren door een prikkel die ook binnenkwam. Natuurlijk is het handig ook te reageren op een berichtje, maar in 9 van de 10 gevallen hoeft dit niet direct. Het kan ook nadat ik iets heb uitgezocht.

Een belangrijk ding om je focus te kunnen houden is dat je contact blijft houden met jezelf. Dat je jezelf bewust blijft van wat je denkt, voelt, wilt. Als je de aandacht hiernaar toe brengt in jezelf, dan kan hij niet tegelijkertijd zijn bij iets buiten jezelf. Je negeert dan dus iets wat jou stoort. En dat is dubbel positief! Waarom? Nou omdat dat wat je aandacht geeft groeit. Je geeft bewust aandacht aan jezelf, dus je zelfbewustzijn groeit. En tegelijkertijd geef je geen aandacht aan storende dingen, dus je bewustzijn hiervan zal afnemen. Twee vliegen in één klap!

Bedenk voor jezelf nu eens wat jij vandaag echt graag wil doen, gewoon omdat jij dit belangrijk/ leuk/ plezierig vind. Bijvoorbeeld: Ik geef ieder gezinslid vandaag 3 lieve woorden; ik lees x-lang in mijn tijdschrift/boek; ik maak vanavond ….. klaar; …………. Maak het een haalbaar doel. Schrijf deze op en hang hem op een plek die je vaak ziet (of zet hem als herinnering in je telefoon 😉). Hou je focus en zorg dat je jezelf trots maakt aan het einde van de dag.

04/06/2019

“Ook al zit het tegen, ik geef niet op, ik zet door!

Ik voel een blijdschap opkomen nu ik dit kaartje trek. Het klopt! Precies de boodschap die ik nodig heb nu. Ik zet door, ik zet door, ik zet door! Elke keer dat ik het tegen mezelf zeg voel ik mijn goede gevoel groeien, ik krijg meer energie, voel me fitter en krijg veel zin om mijn doel te halen. Het grappige is dat deze gedachte (ik zet door), net voordat ik het kaartje pak, door mijn hoofd vliegt. Toeval, of toch niet?

Afgelopen vrijdag had ik een mooi voorval waarin ik werd uitgedaagd op dit onderwerp. De kids waren vrij van school en had ik het idee opgevat schuimpjes te bakken met mijn dochter. Dochterlief erg enthousiast en blij met mijn goede idee. Hup aan de slag dan maar. Met haar creatieve brein voegde ze daar aan toe dat ze naast witte, ook graag andere kleuren schuimpjes wilde en het liefste ook nog gemengd met meerdere kleuren door elkaar. De uitdaging begon.

Poging nummer 1. We gooien het ei (maar 1, want ik heb niet zoveel eieren meer) in de bak en beginnen met mixen. Het ei begint wat op te stijven, maar niet helemaal zoals ik had verwacht. Ik kreeg het gevoel dat er iets niet klopte. Ongeveer tegelijkertijd zegt mijn dochter tegen zuslief die langskomt: “dit is echt knap, we gaan witte schuimpjes maken terwijl er ook eigeel in de bak zit”. Ja, daar was ‘t, mijn foutje. Van lichtgeel kunnen we onmogelijk wit maken tijdens het bakken en ik kon me van vroeger herinneren dat ze toch echt wit horen te zijn. Ik kijk opnieuw in het recept en zie inderdaad dat ik alleen de eiwitten had moeten gebruiken. Oh, jee. Dat verklaart een hoop! Opnieuw dan maar.

Poging nummer 2: Opnieuw een ei in de bak en lekker mixen. Er staat ‘heel stijf’. Wanneer we daar in mijn beleving zijn gooien we de suiker erbij. En dan gebeurd het. Van ons stijve eiwit blijft niets over, het is een papje geworden. Help, hier kunnen we geen toefjes van maken. Conclusie: waarschijnlijk was het toch nog niet stijf genoeg. Dan nog een poging.

Poging nummer 3: Mijn dochter wil nu zelf het eiwit in de bak doen. Dit ging lang goed tot het eigeel barste en het toch ook in de bak lekte…….. weer een ei minder en nog geen resultaat. Met nog twee eieren in de doos ging het er nu wel om spannen. Gaan we door of geven we op? Ineens borrelde er echt een heel sterk gevoel vanuit mijn buik naar boven en ik dacht: “Schuimpjes bakken kan toch niet zo moeilijk zijn? Ik ga door tot ik geen eieren meer heb of totdat het gelukt is. Mijn dochter zal leren dat doorzetten loont!” Dus we begonnen nog een keer.

Poging nummer 4: Missie witte schuimbeslag geslaagd! We stoppen het beslag netjes in de spuitzak om de toefjes te maken. Ze knijpt, maar oh nee, er komt net zoveel beslag uit een gaatje in de zak als uit de spuit. We hebben erom gelachen en geconstateerd dat we heel bijzondere schuimpjes gaan eten straks. Tjonge, jonge, hoe kun je dit toch verzinnen. Met het laatste ei dan nog het gewenste resultaat?

Poging nummer 5: Jaaaa! Missie roze schuimpjes in de juiste vorm geslaagd! Hè, hè! We zijn enthousiast, blij, opgelucht en trots dat het ons is gelukt! Wij kunnen schuimpjes bakken.

Na het bakken in de oven hebben we er heerlijk van gesmuld. Het resultaat mocht er zijn! En die inspanning, daar dachten we al lang niet meer aan 😉.

“Ook al zit het tegen, ik geef niet op, ik zet door! Dit is wat ik jou en jouw kind(eren) ook gun.

Doorzetten om dat te bereiken wat jij/jullie graag willen leren. Want ook jullie kunnen het! Het is echt minder moeilijk dan dat het lijkt. Soms weet je alleen nog niet hoe je dit moet bereiken, of pak je iets net even niet helemaal handig aan. In beide gevallen help ik jullie graag. Ik ken de stappen van ‘het recept’ en samen gaan we kijken welk stapje het bij jullie nog niet helemaal lukt.

Waar loopt jouw kind tegenaan en waar geeft het op waar het eigenlijk door mag zetten?

En wat is het eerste dat er in jouw opkomt, waar jij weleens wat meer in zou mogen doorzetten?

Groetjes Shelly Geurtsen
Praktijk High Five

28/05/2019

“Foutje? Ik kan er (later) om lachen”

Joehoe! Tijd voor mijn tweede blog en ik heb er zin in. Dus ik leg mijn Okidootjes voor me op tafel en ga rustig zitten om het onderwerp van deze week uit de stapel te pakken. Ik trek het kaartje: “Foutje? Ik kan er (later) om lachen”.

Meteen gieren er allemaal gedachtes en gevoelens van afkeuring door me heen. Hoe kan ik dit kaartje nou trekken? Hier kan ik toch geen verhaal over typen? Snel passeerde er allerlei situaties de r***e en geen leek er geschikt om te koppelen aan deze uitspraak. De moed vloog me al snel (even) in de schoenen en ik was bereid om het kaartje terug te leggen en mijn ‘goede’ idee, om mijn blog op deze manier vorm te geven, op te geven. Zie je wel, het was toch niet zo’n goed idee (ik voel de teleurstelling en mijn schouders gaan al hangen).

Gelukkig was er ook een stemmetje in mij dat zei: niet opgeven, er is vast een reden waarom dit gebeurd.

Op dat moment werd ik me bewust van een onprettig gevoel in mijn buik. Onprettige gevoelens ga ik het liefste uit de weg (als je de andere kant op kijkt dan zijn ze er toch niet?), maar ik heb inmiddels geleerd dat de weg er naartoe of doorheen het meest effectief is om ze voorgoed te laten verdwijnen. Dus ik besloot te voelen wat dat nou eigenlijk is voor gevoel in mijn buik. Het voelde als een soort muur, een soort afkeer, een stukje van mij dat zich afzette tegen deze stelling en helemaal niet bereid is te lachen om foutjes die ik maak. Aaaaaaaaaaahhhhhhhh! Dit is het stemmetje in mij dat mezelf afkeurt voor het maken van fouten, misschien soms wel afstraf, mezelf voor m’n kop sla, mezelf afvraag hoe ik nou toch zo stom kon zijn om dat te doen, dat had ik toch kunnen/ moeten weten, enz. Tjonge, jonge, dit stukje van mij is nog nooit zo bewust aanwezig geweest als nu. Hoi, innerlijke criticus in mij, leuk (opnieuw) kennis te maken 😉.

Ineens schiet er door mijn hoofd dat dit toch in het verlengde is van wat ik mijn kinderen probeer aan te leren. Ik probeer ze te leren dat foutjes maken mag, dat foutjes maken helemaal niet erg is en foutjes zelfs nodig zijn om nieuwe dingen te kunnen leren (zonder fouten te maken doe je alleen maar dingen die je al kan). Lijkt me erg prettig namelijk om op te groeien met deze wetenschap. En hoewel ze dit hardop kunnen verwoorden, zie ik geregeld aan ze dat ze het vaak wel degelijk lastig vinden om fouten te maken en daar en rotgevoel van krijgen. Maar hoe kan dat? Ik, en de juf of meester trouwens ook, zeggen toch tegen ze dat het niet erg is en toch voelen ze zich naar. Ergens gaat het mis, maar waar?

Opeens moet ik van binnen lachen (zoals op het kaartje, hahahah). Het kwartje valt en nu zie ik het! Het foutje zit in mijn denkpatroon. Er gaat helemaal niet mis, sterker nog, het klopt precies wat mijn kinderen doen! Ze doen mij namelijk exact na. Ze imiteren alleen meer van mij dan waar ik mezelf van bewust ben. Ze imiteren ook mijn blinde vlek, dat moeilijke gevoel waar ik me vanaf heb gedraaid zodat het niet lijkt te bestaan. Wat een eyeopener!

Dank je wel voor deze wijze les en de mogelijkheid nu een andere keuze te maken als ik een foutje maak. De volgende keer zal ik oefenen net zo lief tegen mezelf te zijn als ik tegen mijn kinderen ben en zeggen tegen mezelf dat het oké is om een foutje te maken en dat ik daarvan wat kan leren.

Hoe reageer jij op foutjes die jou zoon of dochter maakt en matcht dit met hoe jij in jezelf reageert als je zelf fouten maakt? Wat zou jij je kinderen gunnen? En wat is de boodschap van jouw kinderen aan jou?

Graag help ik jullie bij dit soort vraagstukken.

23/05/2019

“Ik kan om hulp vragen wanneer ik dat nodig heb”

Wauw! Al een poosje heb ik in mijn hoofd dat ik graag een nieuwsbrief of blog wil gaan opstellen, maar allerlei gedachtes en oordelen over mezelf en mijn mogelijkheden weerhielden me er van om het daadwerkelijk te gaan doen. Wat heb ik mensen nou te bieden? Wat ik weet, dat weet toch iedereen? Waar moet ik dan over schrijven? Waarom zouden mensen het interessant vinden om iets te lezen wat ik schrijf? En zo nog vele anderen………….

Herkenbaar?

Is er ook iets dat jij graag zou willen maar wat jij niet doet? Welke gedachtes of gevoelens zitten jou in de weg? En welke hulp zou jij wel kunnen gebruiken om het wel te gaan doen?

Afgelopen periode heb keer op keer ervaren dat ik ‘om hulp kan vragen wanneer ik dat nodig heb’ en dat ik dit dan vervolgens ook krijg! Op allerlei onverwachte manieren krijg ik ineens antwoorden op vragen waar ik over na aan het denken ben.

Zo heb ik mezelf voorgenomen dit jaar de hoeveelheid klanten in mijn praktijk te laten groeien. Maar hoe doe je dat? Hoe bereik ik de mensen die uiteindelijk opbellen om van mijn diensten gebruik te willen maken? Verder dan foldermateriaal maken en uitdelen, een krantenadvertentie en mijn huidige netwerk inlichten kon ik niet echt bedenken (daarna bleven mijn gedachten in dezelfde cirkeltjes tollen). Toch had ik het idee dat er ook andere manieren moesten zijn, maar hoe?

Tot dan toe blind voor alle nieuwsbrieven die mijn mailbox uitpuilde, alle filmpjes, e-books en webinars die aangeboden worden op websites, speelde ik met die vraag in mijn gedachten. Bij één van de zeldzame keren dat ik facebook opende (en mezelf hier eigenlijk wat over verbaasde terwijl ik het deed) viel mijn oog prompt op een buisnesscoach die gratis webinars aanbied over dit onderwerp. WAUW! Ik was echt superblij. Hoe was dit nu toch mogelijk. Ik denk er over na en ineens is daar iemand met een oplossing. Timing kon niet beter. Dus ik heb me aangemeld en kreeg antwoord op mijn vraag hoe ik dit kon gaan aanpakken. Opluchting en enthousiasme. Hier heb ik wat aan! Oké dit ga ik doen.

Maar dan……. HELP, dit is eng!

Een soort noodzakelijkheid voordat mensen weten dat ik er ben en wat ik hen kan bieden, is dat ik ze dit laat weten. Dus dat ik laat zien dat ik er ben en dat ik vertel wat ik doe en waarmee ik iemand kan helpen. Dit is geen enkel probleem als iemand mij belt. Maar dit wordt een heel ander verhaal als ik actief naar buiten toe moet treden. Spannend, want wat nou als de mensen het afkeuren, niet leuk vinden, negatieve kritiek hebben? Wat nou als ze niet op mij zitten te wachten? De nieuwe hobbel is gesignaleerd.

De volgende hulp was echter ook onderweg, want opeens vind ik in mijn mailbox een uitnodiging om met een kraampje op een zorgmarkt te komen staan. En dit tijdens een evenement voor een doelgroep die mij prima past. Timing was weer perfect en weer vroeg ik me af, hoe is dit mogelijk, in alle 4 jaar eigen praktijk heb ik nog nooit zo’n mail gehad en nu wel. Bijzonder!

Tijdens het lezen was ik direct enthousiast, maar mijn hoofd wist dit enthousiasme snel te begraven. Wat moet ik dan zeggen? Is het wel echt geschikt? Ik heb dat nog nooit gedaan. Mensen zijn toch niet geïnteresseerd in mijn zorgaanbod als ze een leuke activiteit komen doen met hun kind? Weet je wat ik dan nog allemaal moet regelen? enz.

Opnieuw was er hulp onderweg. In gesprek met een collega vertelde zij me dat zij zoiets al geregeld gedaan heeft, hoe ze het heeft aangepakt en wat het haar heeft opgeleverd. Precies de informatie die ik nodig had mijn angst te overwinnen en op te bellen om te zeggen dat ik het ging doen.

Inmiddels heb ik het gedaan en vond ik het erg leuk! Om in gesprek te raken met de mensen heb ik gebruik gemaakt van Okidootjes. Een kaartenset met positieve gedachten over verschillende onderwerpen. De mensen mochten een willekeurige kaart omdraaien om hun ‘helpende gedachte’ te vinden. Dit bleek een mooie start voor erg leuke gesprekken en de eerste (nieuwe) klant heeft zelfs al gebeld. Dank je wel!

Ineens brengt me dat ook op het idee hoe ik kan starten met de onderwerpen van mijn nieuwsbrief/ blog. Ik trek een kaartje en dat wordt het onderwerp. Simpel toch! Ik voelde een klein feestje plaatsvinden in mijn lijf want dit is iets wat ik kan! Hè hè, eindelijk een concreet idee als basis.

En vandaag is het moment van actie. Mijn eerste kaartje is: “ik kan hulp vragen wanneer ik dat nodig heb” en de tekst heb je inmiddels kunnen lezen 😉.

Mijn hulpvraag aan jou is nu of je zoveel mogelijk mensen wilt vertellen over mijn bestaan en of je mij wilt laten weten wat je vind van mijn eerste tekst en hoe ik ze kan aanscherpen om jou te helpen.

31/03/2019

Goedemorgen allemaal!

Op deze mooie ochtend wil ik even een quote delen van een vrouw die mij de laatste jaren al veel wijsheid heeft gebracht.

Ik wens je nog een liefdevolle dag!

27/03/2019

Ik denk dat de meeste van ons de constatering uit onderstaand onderzoek wel aanvoelen. Hoe lekker is het om te kroelen met je baby, deze eindeloos bij je te laten liggen en er naar te kijken. Zelf heb ik mijn kinderen veel gedragen, ook in de draagzak. Ee plekje waar ze zich erg thuis voelden. Ons laatste kindje had veel moeite zelf tot rust te komen en in te slapen. Als ik hem in de draagzak deed en ermee ging wandelen (de hond is vast blij geweest met Tycho 😉) was dat meestal de oplossing om hem te laten ontspannen en inslapen.
Aanraking is voor oudere kinderen overigens nog steeds heel belangrijk. Dus geniet lekker van elkaar en geef je kids een extra knuffel ❤️

Onze ouders dachten nog dat een baby verwend werd als je hem oppakte omdat hij huilde. Maar dat troosten is juist goed, blijkt uit steeds meer wetenschappelijk onderzoek. Lichamelijk contact is een basisbehoefte van ons allemaal, net als eten, drinken en slapen.

19/03/2019

https://www.brightvibes.com/819/nl/deze-basisschool-heeft-nablijven-vervangen-door-meditatie-en-het-resultaat-is-verbluffend

De Robert W. Coleman Basisschool in Baltimore heeft een andere aanpak wanneer leerlingen de les verstoren — ze bieden meditatie, mindfulness en yogalessen — en daar staat de wetenschap achter.

19/01/2019

Geef nooit op wat je echt wilt doen. De persoon met grote dromen is krachtiger dan degene met alle feiten (H. Jackson Brown jr.)

06/01/2019

Beste allemaal,

Allereerst de beste wensen voor aankomend jaar. Dat jullie lichtjes maar mooi mogen schijnen.

Prachtig hoe alle gebeurtenissen in je leven van invloed zijn op je functioneren en hoe je dus zelf in staat bent hier een weg in te gaan en je (keuze)vrijheid terug te vinden.

Zoals een za**je de blauwdruk bevat voor het leven van een plant, heeft het scheppingsverhaal van een mens verregaande gevolgen voor hun leven. Volgens de oprichter van Transpersoonlijke Psychologie, Stanislav Grof, heeft jouw geboorte waarschijnlijk meer invloed op je dan je doorhebt.