19/12/2025
Dit jaar, met het einde van 2025 in zicht en de feestdagen als moment van reflectie, kijk ik terug op de lessen en inzichten die mijn eigen paarden me hebben gebracht. Het voelde bijna vanzelfsprekend dat mijn blik op zadelpassen daarin mee verschoof. Nieuwe inzichten sijpelen altijd door in alles wat ik doe.
Eén thema blijft steeds terugkomen: een zadel dat door scheefheid van een paard meezakt. Naar de schouder waar het paard op valt, of juist weg van het been dat het paard probeert te ontzien.
Die scheefheid kent veel gezichten. Anatomisch, zoals sterk ongelijke hoeven. Jong en onrijp, wat vaak “baby-scheefheid” wordt genoemd. Soms ligt de oorzaak bij de ruiter. En heel vaak ontstaat het door compensatie: een manier van bewegen die het paard heeft ontwikkeld om met zo min mogelijk pijn door het leven te gaan.
Er bestaan technieken om een zadel mooi in het midden te houden. Vaak levert dat snel verlichting op. Voor veel paarden voelt dat als ruimte, adem, ontspanning.
Maar soms blijkt het ingewikkelder. Dan komt een paard in verzet tegen de dwang van een zadel dat geen ruimte laat voor die compensatie. In één beweging haal je de manier weg waarop het paard zichzelf beschermt.
Vroeger zei ik dan: “hij went er wel aan, want het is voor zijn bestwil.” Fysiek klopte dat soms ook, zeker wanneer er geen blessure onder lag.
Emotioneel voelt dat nu anders. Het idee dat een paard zich ergens maar bij neerlegt en gehoorzaamt, schuurt met de verandering die ik zelf heb doorgemaakt.
Jarenlang duwde ik Bell door situaties heen, omdat het lichamelijk beter leek. Pas later zag ik wat dat emotioneel met haar deed. En met mij.
Wat me daarbij misschien wel het meest raakt, is hoe bevrijdend het voelt om mijn eigen mening te mogen bijstellen. Om terug te kijken en te erkennen dat nieuwe persoonlijke ervaringen mijn kijk verdiepen. Dat groei soms betekent dat eerdere overtuigingen mogen meebewegen. Dat voelt zacht. Eerlijk. En kloppend.
Gelukkig opent de paardenwereld steeds meer deuren. Flexibele en semi-boomloze zadels tonen zich verrassend vergevingsgezind bij scheefheden. Waar ik die vroeger zag als een zwakte, herken ik daar nu juist een kracht in.
Meer ruimte. Meer keuze. Meer luisteren.
Voor het paard. En voor mezelf.
