Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 12:00 Dinsdag 09:00 - 18:00 Donderdag 09:00 - 18:00

ADJa/Nee, Kwikstaartplein 1, Leiderdorp (2026)

21/03/2026

Met wie deel je nou wel en met wie nou juist níet… dat je ADHD hebt?

Kijk. Zelf ben ik natuurlijk een soort open boek.
Ik denk dat er nog maar weinig mensen zijn (die me volgen) die het van mij níet weten.
En áls dat al zo zou zijn… lees 1 post, kijk 1 filmpje, scroll naar de website… en je weet het.

Ik ben er open over en het is zélfs een van de dingen waardoor ik doe wat ik doe en wat ook maakt dat ik mijn werk op míjn manier kan doen.
Ik snap wat de ander vertelt die komt met een ADHD-vraag en kan uit eigen ervaring veel delen. En dat vinden de meeste mensen ook fijn. Veilig.

Maar.

Er zijn dus ook mensen die juist zeggen: niet delen. Niet ‘aan de grote klok hangen’, lekker voor jezelf houden. Je wil toch dat mensen je kwaliteiten zien en niet vooral je ‘beperkingen’?

En tja. Dan ga ik los hè.

Want: het zien als een beperking… dat mág je doen. Ik snap het ergens ook wel een klein beetje. Iets met maatschappij en vooroordelen.
Maar ik zie het dus juíst als iets dat ook helpend kan zijn. Positief.

Iets dat maakt dat je jezelf beter snapt, om hulp kan leren vragen en vooral ook: iets gaat zoeken en doen dat bij de kwaliteiten (die er écht zijn!) past.

Dus.

Als je nou wéét hoe je aandacht werkt.
En waarom je uitstelt en dat dat misschien ook gewoon jouw manier van efficiënt zijn is (krijg je het af? Zonder grote fouten? Positieve reacties? Is uitstellen dan een probleem? Hoeft niet hè?).
En dat je hoofd niet het grootste probleem is maar vooral bij je gevoel komen de uitdaging is…

Waarom zou je dat dan niet delen met de mensen die belangrijk voor je zijn? Familie, vrienden, buren?
En op je werk? Of in je eigen bedrijf? Op je website?

Zodat mensen weten dat jij zo werkt. Omdat jij dat zelf ook heel goed weet. En dat je daardoor alles, op jouw manier, handig (en meestal ook gewoon netjes en snel) voor mekaar krijgt.
Dat deel je dan toch?

Door het voor je te houden en op een plek te blijven waar mensen vooral van alles vinden van hoe jij de dingen doet (zonder dat ze weten waarom)… vraag je dan niet om gedoe? Is openheid niet veel makkelijker?

Benieuwd of jij dit soort dingen deelt en wat het je, misschien al wel, oplevert.

Mijn ervaring is tot nu toe alleen maar positief. En het helpt om te delen wat er in mij gebeurt. Voor de ander (h)erkenning en veiligheid. En voor mezelf: Ruimte.

Ik mág er gewoon zijn. Op mijn manier. En dat? Dat gun ik ie-de-reen!
🙏

13/03/2026

Aanmeldingen tijdelijk gesloten

De afgelopen periode zijn er extreem veel aanmeldingen geweest voor ADHD-diagnostiek bij AD Ja/Nee.
Om mijn werk zorgvuldig en met aandacht te kunnen blijven doen, heb ik de agenda voor nu even moeten sluiten.

Nieuwe aanmeldingen zijn daarom tijdelijk niet mogelijk.
Ik open de agenda weer in september.

Heb je hulp nodig en wil je niet zo lang wachten, dan raad ik aan om te kijken of je ergens anders eerder terecht kunt.

Wil je graag bij AD Ja/Nee terecht, dan kun je in september opnieuw mailen voor een mogelijke intake.

Ik werk niet met een wachtlijst en bewaar ook geen verwijzingen of aanmeldingen voor later.

Soms valt er onverwacht iemand uit.
Als er vóór de zomervakantie toch een plek vrijkomt, deel ik dat via deze Instagram- en Facebookpagina's van AD Ja/Nee.

HARTegroet,
Naath

10/02/2026

Mijn innerlijke App-groep ging meteen los, vanmorgen op de wc.

Bij dit plaatje.
Op de scheurkalender.
Omdenken.
Leuk man.

En vaak ook zo super herkenbaar.
In mijn hoofd is het vaak
zo'n halve muppetshow.

De een staat te koken
de ander te zingen
Dansen...
Er is ruzie
Gelach
Oorverdovende stilte

Allemaal tegelijk.

Ze vinden allemaal iets.
Mijn ik-jes.
Dwars door mekaar heen.

Er is 1 moment op de dag
waarop ze even stil zijn.

En dat is op de loopband.
Dan wandel ik
Bij een fijne serie.
Koptelefoon op.
Lopen.
Ademen.
Kijken
Luisteren.

Soms meezingen
Lachen
Schrikken
Huilen. Zelfs.

Het is, heel eerlijk,
het fijnste moment van de dag.

En het maakt dat ik ze de
rest van de dag volhou.

Al die muppets.
Die ik-jes
De Appjes.
Zélfs in de groep.

Heb jij ook zo'n interne appgroep? 😅

04/02/2026

"Ik wíl gewoon NIET meer denken. Ik word er gek van! Het gaat de hele godganse dag door. En ja, ook 's nachts! Ik slaap niet meer, ben kapot...Ik wíl niet meer zo moe zijn!"

Het komt er allemaal, in één keer, uitgerateld. Ze is bekaf. Wordt moe van zichzelf. En ze wil het anders. Ze vertelt hierbij vooral wat ze NIET meer wil.

Ze vraagt me wat ik ervan denk. Van het altijd maar denken. Ik vertel dat ik het zo enorm herken.

Mijn hoofd is soms ook een soort continu babbelend juicekanaal. Dan wil ik alles volgen, alles weten en me vooral overal druk om maken en mee bemoeien. Ja, óók met alles wat er in de VS aan de hand is (I know, als er íets onbegonnen werk is... 🫣 )

Of ik lig om 3 uur 's nachts nog te zoeken naar de naam van dat ene personage in Hijack, de ingrediënten van wat ik morgen ook alweer ging koken, of ik vul nog even mijn boodschapjes aan in de PicNic-app (online blijft makkelijk!).

Mijn oplossing? Naar mijn buik. Met al mijn aandacht. En stoppen met NIET-en en over op WEL-en.

En wat ik wèl wil... dat is voelen. Voelen en denken lukken niet tegelijk. Probeer maar.

Als ik mijn gevoel (h)erken, het toelaat, er even gewoon laat zijn zonder het te hoeven begrijpen, analyseren of veranderen dan schakelt mijn hoofd vanzelf uit.

Even dan hè.. want daarna moet ik vanzelf weer gaan filosoferen over hoe het in de zorg nou toch ècht eens anders kan, hoeveel uur het nog duurt voor we naar kleindochterlief in Italië gaan, of over de mistlampen die in mijn Mustang ontbreken en hoe die auto dan toch door die Apk heen komt (true story).

Maar die paar seconden... soms die hele minuut... die is héérlijk! Het lukt steeds vaker en steeds langer.

Stop dus met wat je niét wil en ga doen wat je wèl wil. Goud, echt!

Zij gaat ermee oefenen elke dag. En ze heeft er vertrouwen in. Ik ook. Als ìk dit kan... dan zij (en jij!) zeker!

24/01/2026

Deze... zoooo eng herkenbaar 🫣🫣
Dus lieve mensen, cut us some slack als je zoiets ontvangt van iemand die niet altijd alles even goed terug leest 😊

En... sorry Wietske, dat mijn autocorrect jouw naam veranderde in Worstje.
Vanaf dat moment ben ik echt nóg beter terug gaan lezen!

Autocorrect en Swipen... óók niet helpend!

Jij wel eens een blunder gemaakt?
In een sollicitatie of zo? 🤣
(Ik heb de baan bij Wietske/Worstje in ieder geval niet gekregen 🤔)

13/01/2026

Nou... álles??
Dat nog nèt niet.
Red ik ook niet in die 8 uurtjes hoor 😅😊
Herkenbaar?

04/01/2026

Onze wens voor 2026 is niet alleen dat iedereen gelukkiger wordt.
Of rustiger. Of beter in balans.
Dat staat allemaal als een p**l boven water.

Ons díepere verlangen is dit:
Dat het weer normaal wordt om het niet te weten.
Dat vertragen geen falen is.
Dat hulp vragen geen zwakte meer voelt.
Dat we minder uitleggen en meer aanwezig zijn.
Dat zorg weer menselijk mag zijn.
Dat ontwikkeling niet altijd vooruit hoeft.
Dat stilte ook iets mag opleveren, zelfs als je niet kunt aanwijzen wat.
De eenvoud weer terug in het leven.

Dat is waar wij voor staan.
In wat we maken.
In wat we organiseren.
In hoe we werken.

Daar mogen mensen natuurlijk bij aanhaken.
Of gewoon even in meelopen.

Dat kan op onze Theaterdag op 12 april.

We hebben ervoor gekozen om deze dag zelf te betalen.
Niet als stunt. Niet als ‘actie’.
Maar als logisch gevolg van wat we om ons heen zien.

Nederland is moe.
Niet spectaculair moe, maar sluipend.
Wachttijden, uitval, overprikkeling, steeds meer mensen die vastlopen terwijl ze “het eigenlijk best goed doen”.

In een tijd waarin bijna alles een product is geworden, wilden wij iets doen wat geen traject hoeft te zijn.
Geen grote uitgave om veel kwartjes terug te krijgen.
Gewoon doen, simpel, menselijk.

Geen intake. Geen label. Geen oplossing.
Gewoon samen zijn, luisteren, herkennen en weer even ademhalen.

Daarom huren wij het theater. Wij maken de ruimte.
Voor jou en iedereen die hier ook behoefte aan heeft.

We vragen alleen een bijdrage voor de lunch en het drinken, want ruimte innemen kost je vaak al genoeg... maar als je durft te kiezen voor jezelf, levert het ook het meeste op.

Wel zo eerlijk om aan te geven: er zijn max 75 plekken en er op dit moment nog 45 van over.
Alle info en kaartjes vind je op de kwartjes-website.

Neem diegene mee die rust en ruimte ook zo kan gebruiken

Misschien is deze dag niet alleen voor jou.
Misschien ken je iemand die het ook kan gebruiken.

Iemand die altijd doorgaat.
Die weinig vraagt.
Die zegt dat het wel gaat, terwijl je ziet dat het eigenlijk al een tijdje te veel is.

Neem diegene mee.
Of geef het door.

Niet omdat je iets moet fixen, maar omdat samen zijn vaak al genoeg is.

We zijn het een beetje kwijt
geraakt, dat idee dat we er niet alleen voor onszelf zijn.
Dat je iemand naast je mag zetten zonder plan, zonder oplossing, zonder woorden die het beter maken.

Samen werkt fijner.
Zachter. Menselijker.

Dus als je dit leest en denkt: dit is niet alleen voor mij...
dan klopt dat waarschijnlijk.

Geef het door.
Wees er voor elkaar.
Zo maken we het weer een beetje mooier.
Niet groots. Wel simpel samen.

31/12/2025

2025 was best een jaartje. Ze voelde zich ánders. Snel moe... én fokking emotioneel. En... soms beet ze wel redelijk snel iemands hoofd eraf.

Ze lag geregeld al om 3:47 wakker met hartkloppingen. Dan sliep ze ook niet meer.
Ja, soms dommelde ze weer in, 3 minuten voor de wekker ging.

En oké… ze had ook ineens zin in chips, chocolade én drie kaascroissantjes.
Tegelijk. Mét cola.
Zero dan hè.
Want: calorieën.

Dus ja. Misschien was ze toch íets meer dan “een beetje moe”.

Maar zodra ze begon te Googelen, kwam er van alles voorbij:
hormonen, stress, ADHD, overgang, trauma, cortisol, oestrogeen, insuline, serotonine... en als ze die termen dan weer moest opzoeken kwam er nóg meer bij.

Niet te doen.

En niemand die erbij zet: wat hoort nou bij wat?

WTF?

Ze begon zich af te vragen of ze altijd al zo in mekander gezeten had.
Of ze jarenlang gewoon een rete-slimme overlever was geweest.
En of haar lijf nu gewoon ineens de rekening kwam brengen.
Met rente.
(En dan heb ik het over Rente toen het nog Rente mocht heten, vorige eeuw of zo)

Wat was ze opgelucht toen ze hoorde:
“Misschien hoef je niet nog harder je best te doen om alles te begrijpen, maar mag je gewoon even ZIJN. Gewoon eens voelen. Dat hoofd even lekker laten miepen en gaan doen wat goed VOELT.”

En dit is nou precíes waar AD Ja/Nee voor bedoeld is.
Komt dát even mooi uit!

Geen vage vragenlijstjes of labels, maar ruimte en helderheid.
Over je lijf, je gevoel en ja, uiteraard ook over je brein en hoe je jezelf wat beter kunt begrijpen.

Zodat je verder kunt. Op jouw manier.
Op eigen gevoel.
Niet meer op wilskracht (of.. mindset. Nóg erger!) alleen.

Hoe hard ben jij nog aan het Googelen? (Of goochelen?). Hoeft nie hoor.

Want morgen, 1 januari, rond 12.00 uur, komen de nieuwe plekken online voor een intake in februari.

Meteen in 2026 jouw intake inplannen? Kan gewoon.
🙏

Begin je het jaar meteen goed, in plaats van met een vaag voornemen.

Fijne jaarwisseling, pas op de vingertjes en tot volgend jaar!

27/12/2025

Uitstelgedrag bij ADHD? Valt toch best wel mee? 😉🤣

Je kent ’t vast.
Het is eigenlijk niet eens zo moeilijk.
Niet zo groot.
Niet echt spannend.

En toch voelt het alsof iemand nèt zo'n confettikanon heeft afgeschoten, er nog 16 oude tabbladen open staan op je MS-Dos computertje én er ergens een oude to-do-lijst uit 2019 door je 2026 agenda is gemixt.

Dus je hoofd zegt:
“Even koffie.”
“En eerst iets nuttigs tussendoor.”
“Dit moet ik eigenlijk goed doen, dus liever later.”
“Hé, waarom heb ik eigenlijk ooit planten genomen?”

En voor je het weet…
is de dag voorbij
en is het enige wat je écht hebt afgerond
het uitstellen zelf.

Belangrijk om te weten:
Uitstelgedrag bij ADHD is géén luiheid.

Het is vooral wél:
- moeite met starten
- een brein dat pas aangaat bij hoge 'urgentie'
- overweldigd worden door ‘alles tegelijk’
- of... angst... want: het moet natuurlijk wél perfect... en het is toch ook steeds wel weer spannend of dat gaat lukken of niet. Dus; dán maar even wachten nog.

Wat helpt?
Niet: harder je best doen.
Wel: kleiner maken. Belachelijk klein.
2 minuten
1 alinea
1 bestand openen
niet afmaken, alleen beginnen.

En soms helpt dit zinnetje ook verrassend goed:
“Ik hoef het niet goed te doen, ik hoef het alleen te dóen.”

Dus als jij vandaag iets uitstelt en jezelf daar weer eens streng over toespreekt:
Stop even.
Hoeft niet.
Doe's lief.

Je brein werkt anders.
Niet slechter.
Anders.

En ja: dat vraagt om andere strategieën.
En iets meer mildheid.
(En soms een timer. Of drie.)

Herkenbaar?
Dan ben je niet alleen.
Je brein is gewoon supercreatief in het vinden van omwegen. 😉

En: goed nieuws!
Sommige dingen kán je niet eens uitstellen.
Het wordt bijvoorbeeld binnenkort gewoon 2026.
Hoef je niet eens je best voor te doen.
Gaat helemaal vanzelf.

Wil je in dat 2026 nou eens wat meer lezen, leren, weten of delen over jouw uitdagingen mét, en zonder ADHD?

Ik ben 'r hoor.
Maar eerst nog even kijken hoe ik dat oliebollenbakken nou toch maar eens voor mekaar ga krijgen.

Boodschappenlijstje.
Stap 1.
Dat kán ik!

Jij nog een lekker recept?

25/12/2025

ADHD met kerst.
Of: hoe jij per ongeluk kerst redt.

Kerst met ADHD is geen scene uit Love Actually. Hoewel...? De chaos zit er wel een beetje in, meestal.

In de praktijk zijn er vaak ook wel overeenkomsten met... Stranger Things.
Upsidedown en zo (Nog 1 nachtje niet slapen Mensen!! Vinden jullie het óókzo spannend?)

Het verloopt alemaal met onderbrekingen. En zijpaadjes. En iemand die ineens zegt:
“Wacht. Wat waren we ook alweer aan het doen?” (Oké... Meestal ben ik dat zelf).

Maar laat ik het gewoon hardop zeggen:
Kerst met ADHD.
Voorspelbaar onvoorspelbaar.
En vaak verrassend gezellig.

Want:

1. Jij bent het kerst-algoritme dat niemand begrijpt (maar wel werkt). 'T is nét Feestboek.
Er is een planning.
Die ligt ergens.
Onder een stapel ideeën, ingevingen en ‘oh-ja-dit-ook-nog’.
En tóch:
er is eten
er zijn cadeaus
er is leven
Niet ondanks jou.
Juíst dóór jou.

2. Hyperfocus: nu met kerstlichtjes.
Als jij eenmaal aan staat, sta je AAN.
Dan is die tafel niet “even snel” gefixt.
Dan is het:
kleuren die kloppen
kaarsen op precies de juiste plek
cadeaus waarvan iemand zegt: “Hoe wist je dit?”
Antwoord: geen idee.
Je voelde het gewoon.

3. Jij bent de sociale EHBO.
Gesprek zakt in?
Oma zegt iets ongemakkelijks?
Spanning stijgt richting ‘dit-gaat-zo-es-ca-le-ren’?
Tadaa!
Daar kom jij.
Met humor.
Een zijstap.
Een onverwachte vraag.
Of een observatie die iedereen denkt maar niemand zegt.
En poef: ontlading.

4. Kerst zonder ‘zo hoort het’ (en dat is héérlijk!).
ADHD heeft weinig geduld met moeten.
Ook niet met:
vaste tijden
perfecte volgordes
“maar zo doen we dit altijd”
Dus wordt kerst soms:
toetje vóór het hoofdgerecht
wandelen tussen de gangen
een gesprek om 23.30 dat ineens écht ergens over gaat
Níet strak.
Wél echt.

5. Jij bent gewoon JIJ.
En: Je leeft zoals het komt.
Misschien vergeet je iets.
Misschien is het rommelig.
Misschien is niet alles af.
Maar:
mensen lachen
er wordt gevoeld
er gebeurt iets échts.
En laten we eerlijk zijn:
Dat is toch waarom we überhaupt bij elkaar komen?

Dus aan iedereen met ADHD deze kerst:
Je bent niet te druk.
Niet te veel.
Niet te chaotisch.
Je bent degene die beweging brengt waar het vast dreigt te lopen.
Warmte waar het nep wordt.
Leven waar het stilvalt.

En ja… soms ook scherven of kruimels.
Maar die horen erbij.
En... voor die laatste hebben we Pip hoor.
Die eerste brengen geluk.

Dus: gelukkige Kerst allemaal.
Ook voor de Vrienden, partners, familie en kinderen van.
Veel plezier.
Dát vooral!

PS.. foto van gister-(kerst)avond.
Filmpje, hondje, pijnstiller, kaarsje.
Als het simpel is, klopt het.
Ook... nee... voorál met Kerst!

19/12/2025

“Ik liet gewoon… stiltes vallen.”
Hij zei het bijna terloops.
En tegelijk voelde hij het
tot in zijn tenen.

De stiltes waren er niet bewust.
Niet als techniek.
Maar omdat het ineens kón.
En... omdat het goed voelde.

Voelen.
Dát was nieuw!

Normaal vulde zijn hoofd zich elke milliseconde.
Meteen.

Vooruitdenken. Meedenken. Afmaken.
Al bij de eerste zin van de ander waa hij drie stappen verder,
vol ideeën, oplossingen, grapjes, scenario’s.

En nu niet.

Nu luisterde hij.
Echt.

Er vielen stiltes.
Geen ongemakkelijke.
Maar van die stiltes die ruimte maken.

Hij keek zijn vrouw aan.
Zij keek terug.
En zij voelde het ook.

Dit was nieuw.

Niet omdat hij ineens een ander mens was.
Maar omdat hij éindelijk begreep
wat er al die tijd al aan de hand was.

Er vielen Kwartjes.
Niet één.
Een handvol.
Dat zei ze, hardop.
Zonder te weten wat de naam van de praktijk was.

Hij lachte.
Ik knipoogte.
Magisch.

Het raakte hem.
En haar.
Omdat dit niet ging over “beter je best doen”.
Maar over eindelijk merken hoe het voelt
als je hoofd even niet alles hoeft te dragen.

En ergens tussen die stiltes door
zat ook iets grappigs.

Dat hij dacht:
Oh… dus zó is het voor andere mensen.
Je hóeft helemaal niet altijd iets te zeggen.
De ruimte te vullen.

Soms is inzicht niet luid.
Niet groot.
Niet ingewikkeld.

Soms is het een stilte
die je voor het eerst durft te laten vallen.

Omdat je weet:
dit klópt.

Eindelijk.

15/12/2025

Ben je onhandig?
Ik vraag het standaard bij iedere intake, wanneer iemand zich aanmeldt voor adhd-onderzoek.

Ik krijg dan vaak de meest 'clumsy' verhalen te horen en ik moet dan van binnen altijd een beetje zachtjes grinniken (en soms gewoon samen met degene die het vertelt hardop).

Ik herkende het namelijk, op een paar flinke aanrijdingen/ ongelukken na, zelf niet echt. Dat onhandig zijn.

Tot nu.

Gewoon, voor de deur, al op mijn fiets stappend mijn evenwicht verliezen en omvallen. Bovenop een zware, grote plantenbak.

Resultaat: 2 gebroken ribben en de rest van de ribben links zwaar gekneusd. En twee geschrokken pubers en man, die erbij stonden en ernaar keken toen het gebeurde.

Geen gegrinnik, en al helemaal geen gelach. (Ja, iets met hard... als je het spreekwoord mag geloven). Eigenlijk gewoon alleen maar t*ringveel pijn. Zeer. Au.

Het bijzondere was dat ik, toen ik viel, me éérst zorgen maakte over het onderzoek dat ingepland stond, waarvoor iemand ook al 2,5 uur onderweg was. En daarna over mijn laptop en de onderzoeks-Ipads in mijn rugzak.

Alles was nog heel, fiets ook. Alleen die ribben niet.

Ik heb veel geluk gehad. Er was namelijk ook nog een hele leuke buitenkraan waar ik mijn hoofd nog tegenaan had kunnen parkeren. Gebeurde gelukkig nèt niet.

Dus.. ben ik dan onhandig? Of juist niet 😊?

Antwoord op de hamvraag:
Ja.
Ik heb het onderzoek nog gedaan ook.
Op mijn tanden bijtend.

En daarna heb ik de collega in hetzelfde pand, die fysiotherapeut is, gevraagd er tóch even naar te kijken. Ik voelde het namelijk ook 'knoepen' als ik ademde en bewoog.

Dat was niet goed. Haar advies was: meteen foto's laten maken.

En tja. Nu dus zware pijnstilling en voorlopig rustig an. Vanuit huis wat kleine dingen doen.

Word ik door mijn lijf toch zomaar zelf ook even met mijn neus op de feiten gedrukt. Vertragen. Aandacht. Ik-op-1

En hoe vaak en makkelijk ik dat ook aan anderen leer of tegen ze zeg... het zelf doen is echt zó freakin' moeilijk.

Iets met Kwartjes.

Ben jij (soms) ook zo onhandig? 🥹❤️

ADJa/Nee

21/03/2026

13/03/2026

10/02/2026

04/02/2026

24/01/2026

13/01/2026

04/01/2026

31/12/2025

27/12/2025

25/12/2025

19/12/2025

15/12/2025

Adres

Openingstijden

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type

Maandag	09:00 - 12:00
Dinsdag	09:00 - 18:00
Donderdag	09:00 - 18:00