Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 12:00 Dinsdag 09:00 - 18:00 Donderdag 09:00 - 18:00

ADJa/Nee, Kwikstaartplein 1, Leiderdorp (2026)

04/04/2026

Ik gebruik het woord het liefst gewoon helemaal niet. Want ik vind het gewoon een køtwoord. Het woord 'stoornis'.

Het woord zit helaas wel in de compleet uitgeschreven versie van de classificatie die ik in de praktijk geregeld gebruik om uit te leggen wat er aan de hand is.

ADHD.

Aandachtstekort (daar heb ik laatst al over geschreven, woord klopt écht niet, evenals 'onoplettend') stoornis.

Als je het woord letterlijk zou nemen dan zou het betekenen dat de persoon die zélf de diagnose krijgt een stoornis/verstoring in de aandacht zou ervaren. Deels klopt het, maar niet omdat er een tekort is aan aandacht.

Er is juist heel veel (téveel misschien zelfs) aandacht... alleen níet voor hetgeen waarvoor het op dat moment meestal het handigst is.
Selectieve aandacht, focus.. daar ontbreekt het meestal aan (even los van hyperfocus).

Degene bij wie dit zélf aan de hand is ervaart het meestal niet eens zozeer als een probleem. Het is vaak de ander die er last van heeft, die er dus door 'gestoord' wordt.

Dus... wie heeft er nou eigenlijk een stoornis dan? Als jij last hebt van iemands gedrag... is het dan een probleem van die ander, of van jouzelf?

Ik hoor van mensen met ADHD zelf zélden dat ze te weinig aandacht hebben.
Ze hebben juist superveel aandacht! Maar dan ook voor alles!

Ze horen en zien overal alles tegelijk en... ze voelen vaak zoveel dat ze er door overspoeld kunnen raken.

Ze voelen vooral de afwijzing van degene die blijkbaar last van hen heeft. De last van de ander (misschien dus wel degene die er eigenlijk het meest door 'gestoord' wordt) wordt een veel grotere probleem (dan het 'aandachtstekort'), vooral na het jarenlange incasseren ervan. Bewust, maar vooral ook onbewust.

Eén scheve blik, één zucht, één opmerking kan al genoeg zijn om direct dat gevoel te triggeren.
"Zie je nou wel? Ik ben niet goed genoeg".

Het woord stoornis betekent letterlijk:
' een disfunctie in gedrag, cognitie of emotie' en 'een patroon van symptomen dat leidt tot persoonlijk lijden of beperkingen in het dagelijks leven'.

En ja... dan nog maar een keer de vraag. Wie heeft er nou eigenlijk de stoornis?

Heb jij er wel eens zo naar gekeken?
🤔🙏

01/04/2026

Ik en kleding, kleding en ik… het is nog wel een dingetje.
En… ADHD helpt niet.

Van de week, op de loopband. Lekker lekker lekker. Mijn (half) uurtje, zoals iedere ochtend. Dat half of heel hangt een beetje af van mijn knie (want die had ik overbelast door op een bep**ld moment gewoon lekker 2 uur te gaan lopen een paar keer per week, en de andere dagen dan toch maar anderhalf, anders was het verschil wel heeeul groot 😉 ) met als resultaat: wat bezoekjes aan mijn lieve fysio-collega. Ze zit in hetzelfde pand, superhandig op dat soort momenten.

Maar. Daar ging het niet om.

Ik ontdekte namelijk, toen ik van de band af stapte en mijn waterfles alvast voor de volgende ochtend bijvulde, in de spiegel iets interessants. Ik had mijn kleding binnenstebuiten aan.
En dat zát me toch een potje lekker(der)!

Context: behalve mijn waterfles alvast klaar maken voor de volgende wandeling, liggen ook mijn kleren op een vaste plek. In de badkamer, naast de w.c. Als de wekker gaat sta ik op, ga ik plassen, en trek ik, nog zittend op de pot, mijn loopkleding aan. De drempel moet namelijk écht zo laag mogelijk zijn! (Heb ik ontdekt, in al die jaren). Dus: niet goed gekeken, kleding lag er binnenstebuiten.

En ik doe dat dus vaker, heb ik ontdekt. Pyjama, sokken, hempie, soms zelfs twee verschillende schoenen (waar ik pas als ik thuis komt achter ben) en eerlijk? Het zit gewoon lekkerder! Al die naadjes (niet met th), labeltjes, bolletjes en frutseltjes móeten gewoon niet aan de binnenkant van kleding zitten! Waarom doen ze dat??

Dus.
Nu twijfel ik.

Of het raar is als ik gewoon altijd alles binnenstebuiten en soms gek gecombineerd (zoals de schoenen) aan zal doen, omdat het fijner zit.
Het valt natuurlijk niet zo op als het om een pyjama (Jeroen slaapt altijd binnen 1 minuut, ziet toch niks) of ondergoed gaat (hoewel een beha best lastig is!) maar zoiets, als een colbertje? Zal het een hype worden? Wat denk jij?

Benieuwd of meer mensen dit herkennen en of het nou echt iets typisch ADHD is (waarschijnlijk niet; ik gok dat überhaupt meer gevoelige, eerder geprikkelde, mensen dit zullen herkennen) en of jij nog tips heeft. En ja: de labels en frutseltje knip/torn ik er al zoveel mogelijk uit!
EN dus: fashion-technisch… kán dit?

Mijn dank is groot.

~ & ~

Sinds ik (officieel) weet dat ik ADHD heb (én een praktijk heb waar ik heel veel mensen zie met vermoedelijk datzelfde) vallen er meer en meer dingen op.
Bij meZelf, maar ik hoor natuurlijk ook heeeul veel verhalen.

Ik heb besloten deze maar eens te gaan delen de komende tijd. Enerzijds omdat ik me van LinkedIn bij 1 onderwerp moet houden (niet te doen!!), anderszijds: zodat we van mekaar kunnen leren en er misschien af en toe samen even om kunnen lachen.

En geloof me: er zijn heeel veel leuke, handige, gekke dingen aan ADHD. Nou, dat ga ik dus delen. Wordt vervolgd!

(Over kleding is er nog veel meer te delen, trust me! 😉)

30/03/2026

Ik zit met vijf Muppets in mijn hoofd op de wc.
En ze hebben allevijf een mening.

De één is boos.
De ander bang.
Weer een ander wil het goed maken...
En érgens is er ook nog dat stemmetje dat zegt:
als ik nu niks doe… maak ik het alleen maar erger.
Yep. Nóg erger.

Welkom bij ons nieuwe Tussend’oortje. Oftewel: 'Welkom' bij... RSD.

Of nou ja... éigenlijk:
Welkom in een hoofd dat zó snel reageert,
dat ik soms zélf niet eens meer weet wat er precies gebeurt.

Van buiten lijkt het simpel.
“Zoooow... dat ging ff snel van 0 naar 100.”
Maar van binnen…
was het spel op de wagen.
De Muppetstune allang aan.

Eén blik.
Eén zin.
Eén gedachte.
Eén herinnering.

En voor ik het weet zit ik middenin een verhaal dat zó echt voelt…
dat alles wat ik zeg, denk, voel of doe bijna vanzelf gaat.
Ik kan meZelf dan soms niet meer remmen.
En dat voelt eng.

Boos worden.
Terugtrekken.
Pleasen.
Of juist vechten.
Alsmaar door.

En daarna?
Daarna komt de ergste stem van allemaal.
Zie je wel. Ik doe het weer fout.
Ik ben gek, dom, raar...
en vooral: niet goed genoeg.

In dit Tussend’oortje nemen Jeroen en ik je mee in wat RSD nou eigenlijk is.
In waarom het zo intens kan voelen.
En in hoe snel dit mis kan gaan in relaties
(want tja.. hoe kan je hier nou mee omgaan? Vanuit beide kanten?)

We bespreken open en eerlijk hoe dit bij ons werkt en wat er wél helpend kan zijn (zonder het ingewikkeld te maken)
Geen trucjes.
Geen perfecte oplossingen.
Wel (h)erkenning.
En misschien een klein beetje lucht.

Het Tussend’oortje: RSD (of: wat er gebeurt als je hoofd er met je vandoor gaat) staat nu online. Luister het alleen, of... samen!

En ik ben benieuwd:
Herken jij dit?
Denk jij dat dit nou alléén typisch is bij ADHD... of zal het nog véél vaker voorkomen zelfs?
(Ik neig naar dat laatste).
❤️

28/03/2026

Sommige werkplekken passen perfect als je ADHD hebt.
Andere maken dat je het liefst meteen weer naar huis rent voor je de drempel over bent.
En tóch…? Tóch blijven we vaak juist op die laatste plek!

Ik zie ADHD niet als een ‘aandachts TEKORT stoornis’.
Dat laatste deel van 't woord spreek ik niet eens meer hardop uit. Want: klopt niet.

Maar ook dat TEKORT (Of: ‘onoplettend’, ook zoiets fraais… het is precies andersom!) is natuurlijk te leip om het überhaupt over te hebben.
Dus doe ik ook maar niet.

Er is juist heel veel aandacht. Voor ongeveer alles. Of het helemaal efficiënt verdeeld is? Neuh. Meestal niet. Maar het IS er wel. Heeul veeul zelfs. En precies daarin zit ‘m nou de winst!

Als je aandacht namelijk over alles verdeeld wordt wat je ziet, ervaart, meemaakt… dan is dat op sommige werkplekken echt gewoon Goud.
Met hoofdletter ja.

Denk maar eens aan het runnen van een leuke eettent.
Jouw stijl, jouw muziek, jouw plek (das al top natuurlijk).
En: je zíet wat mensen nodig hebben. Je kunt snel schakelen, je bent een spin in het web.
Er zullen niet snel mensen zonder drankje zitten of een half uur nodig hebben om je aandacht te trekken zodat ze eindelijk eens die rekening kunnen aftikken.
Je kent mensen, je bent aanwezig en mensen vinden het waarschijnlijk ook nog eens leuk bij je.
Goeie plek dus!

En zo zijn er natuurlijk nog tál van andere plekken waar je waarschijnlijk hetgeen waar jij goed in bent, kunt gebruiken.

Belangrijkste is dat het je (onder de streep) weinig/minder energie kost en je aan het eind van de dag voelt dat het klopt wat je doet. Het geeft je een kwispelstaartgevoel.
Én het maakt dat je niet naar de getver bent (hooguit op een fijne manier).

Ik merk het in de praktijk. Het past.
Het snelle schakelen, creatief denken, mensen laten voelen wat hen verder kan helpen. Wat in me opkomt deel ik. En het is (bijna) altijd raak.
Ik zit zingend op de fiets als ik erheen ga. En dan klopt het!

Risicootje hier is wél dat ik ook teveel meteen, nu, diréct wil doen.
Nieuwe aanmelding?
Hup. ’s Avonds om 22.15 uur wordt het onderzoek meteen even ingepland.

En dát doe ik dus niet meer. Nu dan hè. Lesje weer geleerd.
Mensen kunnen ook heel even wachten. Misschien zelfs een dag.
(Ja echt, ik weet dat het onmogelijk lijkt, maar zelfs mij lukt het!)

Ik heb zelfs de intakes even stop gezet tot na de zomervakantie. Omdat ik langer dan 4, 5 maanden écht niet over zie. Dus: even on hold.

En weet je?

Als ze op je werk iets van je vinden, van het feit dat jouw brein anders (lees: in veel situaties écht slimmer, vlotter en ja, ik durf zelfs te zeggen: in de juiste situatie zelfs béter) werkt dan dat van anderen?
Dan is er toch een betere plek?
Eentje die wél past.
Die jou ziet voor wie je bent.

Hoe zit het met jouw kwispelstaartgevoel?
Klopt het nog?
Durf je er écht naar te kijken?
En vooral: te voelen wát er klopt voor je?

Ik hoop het echt.
🙏

21/03/2026

Met wie deel je nou wel en met wie nou juist níet… dat je ADHD hebt?

Kijk. Zelf ben ik natuurlijk een soort open boek.
Ik denk dat er nog maar weinig mensen zijn (die me volgen) die het van mij níet weten.
En áls dat al zo zou zijn… lees 1 post, kijk 1 filmpje, scroll naar de website… en je weet het.

Ik ben er open over en het is zélfs een van de dingen waardoor ik doe wat ik doe en wat ook maakt dat ik mijn werk op míjn manier kan doen.
Ik snap wat de ander vertelt die komt met een ADHD-vraag en kan uit eigen ervaring veel delen. En dat vinden de meeste mensen ook fijn. Veilig.

Maar.

Er zijn dus ook mensen die juist zeggen: niet delen. Niet ‘aan de grote klok hangen’, lekker voor jezelf houden. Je wil toch dat mensen je kwaliteiten zien en niet vooral je ‘beperkingen’?

En tja. Dan ga ik los hè.

Want: het zien als een beperking… dat mág je doen. Ik snap het ergens ook wel een klein beetje. Iets met maatschappij en vooroordelen.
Maar ik zie het dus juíst als iets dat ook helpend kan zijn. Positief.

Iets dat maakt dat je jezelf beter snapt, om hulp kan leren vragen en vooral ook: iets gaat zoeken en doen dat bij de kwaliteiten (die er écht zijn!) past.

Dus.

Als je nou wéét hoe je aandacht werkt.
En waarom je uitstelt en dat dat misschien ook gewoon jouw manier van efficiënt zijn is (krijg je het af? Zonder grote fouten? Positieve reacties? Is uitstellen dan een probleem? Hoeft niet hè?).
En dat je hoofd niet het grootste probleem is maar vooral bij je gevoel komen de uitdaging is…

Waarom zou je dat dan niet delen met de mensen die belangrijk voor je zijn? Familie, vrienden, buren?
En op je werk? Of in je eigen bedrijf? Op je website?

Zodat mensen weten dat jij zo werkt. Omdat jij dat zelf ook heel goed weet. En dat je daardoor alles, op jouw manier, handig (en meestal ook gewoon netjes en snel) voor mekaar krijgt.
Dat deel je dan toch?

Door het voor je te houden en op een plek te blijven waar mensen vooral van alles vinden van hoe jij de dingen doet (zonder dat ze weten waarom)… vraag je dan niet om gedoe? Is openheid niet veel makkelijker?

Benieuwd of jij dit soort dingen deelt en wat het je, misschien al wel, oplevert.

Mijn ervaring is tot nu toe alleen maar positief. En het helpt om te delen wat er in mij gebeurt. Voor de ander (h)erkenning en veiligheid. En voor mezelf: Ruimte.

Ik mág er gewoon zijn. Op mijn manier. En dat? Dat gun ik ie-de-reen!
🙏

13/03/2026

Aanmeldingen tijdelijk gesloten

De afgelopen periode zijn er extreem veel aanmeldingen geweest voor ADHD-diagnostiek bij AD Ja/Nee.
Om mijn werk zorgvuldig en met aandacht te kunnen blijven doen, heb ik de agenda voor nu even moeten sluiten.

Nieuwe aanmeldingen zijn daarom tijdelijk niet mogelijk.
Ik open de agenda weer in september.

Heb je hulp nodig en wil je niet zo lang wachten, dan raad ik aan om te kijken of je ergens anders eerder terecht kunt.

Wil je graag bij AD Ja/Nee terecht, dan kun je in september opnieuw mailen voor een mogelijke intake.

Ik werk niet met een wachtlijst en bewaar ook geen verwijzingen of aanmeldingen voor later.

Soms valt er onverwacht iemand uit.
Als er vóór de zomervakantie toch een plek vrijkomt, deel ik dat via deze Instagram- en Facebookpagina's van AD Ja/Nee.

HARTegroet,
Naath

10/02/2026

Mijn innerlijke App-groep ging meteen los, vanmorgen op de wc.

Bij dit plaatje.
Op de scheurkalender.
Omdenken.
Leuk man.

En vaak ook zo super herkenbaar.
In mijn hoofd is het vaak
zo'n halve muppetshow.

De een staat te koken
de ander te zingen
Dansen...
Er is ruzie
Gelach
Oorverdovende stilte

Allemaal tegelijk.

Ze vinden allemaal iets.
Mijn ik-jes.
Dwars door mekaar heen.

Er is 1 moment op de dag
waarop ze even stil zijn.

En dat is op de loopband.
Dan wandel ik
Bij een fijne serie.
Koptelefoon op.
Lopen.
Ademen.
Kijken
Luisteren.

Soms meezingen
Lachen
Schrikken
Huilen. Zelfs.

Het is, heel eerlijk,
het fijnste moment van de dag.

En het maakt dat ik ze de
rest van de dag volhou.

Al die muppets.
Die ik-jes
De Appjes.
Zélfs in de groep.

Heb jij ook zo'n interne appgroep? 😅

04/02/2026

"Ik wíl gewoon NIET meer denken. Ik word er gek van! Het gaat de hele godganse dag door. En ja, ook 's nachts! Ik slaap niet meer, ben kapot...Ik wíl niet meer zo moe zijn!"

Het komt er allemaal, in één keer, uitgerateld. Ze is bekaf. Wordt moe van zichzelf. En ze wil het anders. Ze vertelt hierbij vooral wat ze NIET meer wil.

Ze vraagt me wat ik ervan denk. Van het altijd maar denken. Ik vertel dat ik het zo enorm herken.

Mijn hoofd is soms ook een soort continu babbelend juicekanaal. Dan wil ik alles volgen, alles weten en me vooral overal druk om maken en mee bemoeien. Ja, óók met alles wat er in de VS aan de hand is (I know, als er íets onbegonnen werk is... 🫣 )

Of ik lig om 3 uur 's nachts nog te zoeken naar de naam van dat ene personage in Hijack, de ingrediënten van wat ik morgen ook alweer ging koken, of ik vul nog even mijn boodschapjes aan in de PicNic-app (online blijft makkelijk!).

Mijn oplossing? Naar mijn buik. Met al mijn aandacht. En stoppen met NIET-en en over op WEL-en.

En wat ik wèl wil... dat is voelen. Voelen en denken lukken niet tegelijk. Probeer maar.

Als ik mijn gevoel (h)erken, het toelaat, er even gewoon laat zijn zonder het te hoeven begrijpen, analyseren of veranderen dan schakelt mijn hoofd vanzelf uit.

Even dan hè.. want daarna moet ik vanzelf weer gaan filosoferen over hoe het in de zorg nou toch ècht eens anders kan, hoeveel uur het nog duurt voor we naar kleindochterlief in Italië gaan, of over de mistlampen die in mijn Mustang ontbreken en hoe die auto dan toch door die Apk heen komt (true story).

Maar die paar seconden... soms die hele minuut... die is héérlijk! Het lukt steeds vaker en steeds langer.

Stop dus met wat je niét wil en ga doen wat je wèl wil. Goud, echt!

Zij gaat ermee oefenen elke dag. En ze heeft er vertrouwen in. Ik ook. Als ìk dit kan... dan zij (en jij!) zeker!

24/01/2026

Deze... zoooo eng herkenbaar 🫣🫣
Dus lieve mensen, cut us some slack als je zoiets ontvangt van iemand die niet altijd alles even goed terug leest 😊

En... sorry Wietske, dat mijn autocorrect jouw naam veranderde in Worstje.
Vanaf dat moment ben ik echt nóg beter terug gaan lezen!

Autocorrect en Swipen... óók niet helpend!

Jij wel eens een blunder gemaakt?
In een sollicitatie of zo? 🤣
(Ik heb de baan bij Wietske/Worstje in ieder geval niet gekregen 🤔)

13/01/2026

Nou... álles??
Dat nog nèt niet.
Red ik ook niet in die 8 uurtjes hoor 😅😊
Herkenbaar?

04/01/2026

Onze wens voor 2026 is niet alleen dat iedereen gelukkiger wordt.
Of rustiger. Of beter in balans.
Dat staat allemaal als een p**l boven water.

Ons díepere verlangen is dit:
Dat het weer normaal wordt om het niet te weten.
Dat vertragen geen falen is.
Dat hulp vragen geen zwakte meer voelt.
Dat we minder uitleggen en meer aanwezig zijn.
Dat zorg weer menselijk mag zijn.
Dat ontwikkeling niet altijd vooruit hoeft.
Dat stilte ook iets mag opleveren, zelfs als je niet kunt aanwijzen wat.
De eenvoud weer terug in het leven.

Dat is waar wij voor staan.
In wat we maken.
In wat we organiseren.
In hoe we werken.

Daar mogen mensen natuurlijk bij aanhaken.
Of gewoon even in meelopen.

Dat kan op onze Theaterdag op 12 april.

We hebben ervoor gekozen om deze dag zelf te betalen.
Niet als stunt. Niet als ‘actie’.
Maar als logisch gevolg van wat we om ons heen zien.

Nederland is moe.
Niet spectaculair moe, maar sluipend.
Wachttijden, uitval, overprikkeling, steeds meer mensen die vastlopen terwijl ze “het eigenlijk best goed doen”.

In een tijd waarin bijna alles een product is geworden, wilden wij iets doen wat geen traject hoeft te zijn.
Geen grote uitgave om veel kwartjes terug te krijgen.
Gewoon doen, simpel, menselijk.

Geen intake. Geen label. Geen oplossing.
Gewoon samen zijn, luisteren, herkennen en weer even ademhalen.

Daarom huren wij het theater. Wij maken de ruimte.
Voor jou en iedereen die hier ook behoefte aan heeft.

We vragen alleen een bijdrage voor de lunch en het drinken, want ruimte innemen kost je vaak al genoeg... maar als je durft te kiezen voor jezelf, levert het ook het meeste op.

Wel zo eerlijk om aan te geven: er zijn max 75 plekken en er op dit moment nog 45 van over.
Alle info en kaartjes vind je op de kwartjes-website.

Neem diegene mee die rust en ruimte ook zo kan gebruiken

Misschien is deze dag niet alleen voor jou.
Misschien ken je iemand die het ook kan gebruiken.

Iemand die altijd doorgaat.
Die weinig vraagt.
Die zegt dat het wel gaat, terwijl je ziet dat het eigenlijk al een tijdje te veel is.

Neem diegene mee.
Of geef het door.

Niet omdat je iets moet fixen, maar omdat samen zijn vaak al genoeg is.

We zijn het een beetje kwijt
geraakt, dat idee dat we er niet alleen voor onszelf zijn.
Dat je iemand naast je mag zetten zonder plan, zonder oplossing, zonder woorden die het beter maken.

Samen werkt fijner.
Zachter. Menselijker.

Dus als je dit leest en denkt: dit is niet alleen voor mij...
dan klopt dat waarschijnlijk.

Geef het door.
Wees er voor elkaar.
Zo maken we het weer een beetje mooier.
Niet groots. Wel simpel samen.

31/12/2025

2025 was best een jaartje. Ze voelde zich ánders. Snel moe... én fokking emotioneel. En... soms beet ze wel redelijk snel iemands hoofd eraf.

Ze lag geregeld al om 3:47 wakker met hartkloppingen. Dan sliep ze ook niet meer.
Ja, soms dommelde ze weer in, 3 minuten voor de wekker ging.

En oké… ze had ook ineens zin in chips, chocolade én drie kaascroissantjes.
Tegelijk. Mét cola.
Zero dan hè.
Want: calorieën.

Dus ja. Misschien was ze toch íets meer dan “een beetje moe”.

Maar zodra ze begon te Googelen, kwam er van alles voorbij:
hormonen, stress, ADHD, overgang, trauma, cortisol, oestrogeen, insuline, serotonine... en als ze die termen dan weer moest opzoeken kwam er nóg meer bij.

Niet te doen.

En niemand die erbij zet: wat hoort nou bij wat?

WTF?

Ze begon zich af te vragen of ze altijd al zo in mekander gezeten had.
Of ze jarenlang gewoon een rete-slimme overlever was geweest.
En of haar lijf nu gewoon ineens de rekening kwam brengen.
Met rente.
(En dan heb ik het over Rente toen het nog Rente mocht heten, vorige eeuw of zo)

Wat was ze opgelucht toen ze hoorde:
“Misschien hoef je niet nog harder je best te doen om alles te begrijpen, maar mag je gewoon even ZIJN. Gewoon eens voelen. Dat hoofd even lekker laten miepen en gaan doen wat goed VOELT.”

En dit is nou precíes waar AD Ja/Nee voor bedoeld is.
Komt dát even mooi uit!

Geen vage vragenlijstjes of labels, maar ruimte en helderheid.
Over je lijf, je gevoel en ja, uiteraard ook over je brein en hoe je jezelf wat beter kunt begrijpen.

Zodat je verder kunt. Op jouw manier.
Op eigen gevoel.
Niet meer op wilskracht (of.. mindset. Nóg erger!) alleen.

Hoe hard ben jij nog aan het Googelen? (Of goochelen?). Hoeft nie hoor.

Want morgen, 1 januari, rond 12.00 uur, komen de nieuwe plekken online voor een intake in februari.

Meteen in 2026 jouw intake inplannen? Kan gewoon.
🙏

Begin je het jaar meteen goed, in plaats van met een vaag voornemen.

Fijne jaarwisseling, pas op de vingertjes en tot volgend jaar!

ADJa/Nee

04/04/2026

01/04/2026

30/03/2026

28/03/2026

21/03/2026

13/03/2026

10/02/2026

04/02/2026

24/01/2026

13/01/2026

04/01/2026

31/12/2025

Adres

Openingstijden

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type

Maandag	09:00 - 12:00
Dinsdag	09:00 - 18:00
Donderdag	09:00 - 18:00