23/02/2026
“Jouw kinderen zullen jou nooit genoeg zien als moeder én als fysiotherapeut met een eigen praktijk.”
Die zin hoor je vaak.
En ja, soms voel ik dat stemmetje ook.
Ben ik er wel genoeg? Werk ik niet te veel?
Maar dit is mijn waarheid:
mijn kinderen zien mij wél genoeg.
Ik werk 20 uur in mijn praktijk.
Ik heb het zĂł ingericht dat mijn oudste nooit naar de BSO hoeft.
In vakanties is er maar één extra ochtend oppas nodig — verder ben ik er, of mijn vriend.
En we hebben het geluk van mijn fantastische ouders die altijd voor ons klaarstaan als vaste oppas op de vrijdag🤍
Mijn kinderen zien niet alleen hoeveel uur ik thuis ben.
Ze zien wie ik bén.
Ze zien een moeder.
En ze zien een vrouw die haar eigen pad kiest.
Een fysiotherapeut die mensen helpt met rug-, nek-, hoofd- en kaakklachten.
Iemand die bouwt. Groeit. Verantwoordelijkheid neemt.
Ze zien dat je als vrouw een carrière mag hebben.
Dat je mag laten zien waar je goed in bent.
Dat je daar je geld mee mag verdienen.
Ja, ze zullen mij misschien nooit “genoeg” zien.
Maar wat ze wél zien, is een moeder die niet alleen zorgt
maar ook durft.
Ik zie mijn kinderen groeien.
En zij zien mij groeien.
En ik geloof dat dát misschien wel de belangrijkste les is die ik ze kan meegeven 🤍
