07/11/2025
𝙄𝙠 𝙢𝙤𝙚𝙩 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙚𝙭𝙘𝙪𝙪𝙨 𝙖𝙖𝙣𝙗𝙞𝙚𝙙𝙚𝙣. 𝙈𝙖𝙖𝙧 𝙞𝙠 𝙬𝙚𝙚𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙗𝙞𝙟 𝙬𝙞𝙚 𝙚𝙣 𝙤𝙤𝙠 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙢𝙚𝙚𝙧 𝙬𝙖𝙖𝙧. 𝙃𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙨 𝙚𝙧𝙜𝙚𝙣𝙨 𝙞𝙣 𝙙𝙚 𝙗𝙪𝙪𝙧𝙩 𝙫𝙖𝙣 𝙚𝙚𝙣 𝙗𝙚𝙜𝙧𝙖𝙖𝙛𝙥𝙡𝙖𝙖𝙩𝙨. 𝙀𝙚𝙣 𝙠𝙡𝙚𝙞𝙣, 𝙤𝙥𝙚𝙣 𝙫𝙚𝙡𝙙𝙟𝙚, 𝙤𝙥 𝙙𝙚 𝙩𝙚𝙧𝙪𝙜𝙬𝙚𝙜 𝙣𝙖 𝙚𝙚𝙣 𝙪𝙞𝙩𝙫𝙖𝙖𝙧𝙩. 𝙄𝙣 𝙣𝙖𝙜𝙚𝙙𝙖𝙘𝙝𝙩𝙚𝙣 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙖𝙪𝙩𝙤 𝙖𝙖𝙣 𝙙𝙚 𝙠𝙖𝙣𝙩 𝙜𝙚𝙯𝙚𝙩.
Hij was een fijne man; opa, vader en echtgenoot. Man van daden en weinig woorden. Man van het kleine, meer dan van het grote. Gevoelens werden niet besproken.
Hij bracht graag kadootjes, bloemen en saucijzenbroodjes. Zomaar, zonder reden, de mensen die hem lief waren verblijden. Voor een glimlach, een verwonderde blik of een onuitgesproken ‘Ik hou van jou’, desnoods een stukje omrijden.
En, dat vond ik wel het mooiste, voor zichzelf ook bloemen kopen. Een paradijsbloem om precies te zijn. Bijzondere kleuren, ongewone vorm, behoorlijk uitgesproken. Maar zó dol op die bloem, dat hij ze tot het einde voor zichzelf liet kopen. Nadat hij het zelf niet meer kon.
Houden van jezelf kun je voorleven, zonder daar woorden aan te geven.
Ik glimlach in de auto. Zie het paradijselijke bloemstuk weer voor me. Zie zijn kleindochter die haar opa nu zélf een bloem geeft. Voor alle bloemen die ze van hem kreeg. Voor alle woordloze gebaren van liefs en liefde, zou zij nu één bloem bij hem neerleggen. Definitief ‘Dag’ en vooral ‘Dank je wel’ zeggen.
Ik zie hun liefde naast de tranen. Ik zie armen die om elkaar heen worden geslagen. Het knijpen in een hand, de blikken van begrip, de ruimte om jezelf te mogen zijn. Ik zie dapper, moedig en eenheid, in alle kleine gebaren.
Langs de kant van de weg ben ik gestopt. Bij een klein veldje, met gele bloemen aan de rand. Uitgestapt en er ééntje geplukt. Zachtjes neergelegd op de achterbank en voor mijn lief mee naar huis genomen.
Nu moet ik iemand mijn excuus aanbieden. Ik heb een bloem bij je geplukt en aan mijn lief gegeven. Omdat ik net geleerd had, dat ‘Ik hou van jou’, ook gehoord wordt zónder woorden.
Over gevoel hoef je niet altijd te praten, dat kun je gewoon tonen.
❤️
Met liefs, Wenz Uitvaart
