31/12/2025
๐๐ฒ ๐น๐ฎ๐ฎ๐๐๐๐ฒ ๐ฑ๐ฎ๐ด ๐๐ฎ๐ป ๐ฎ๐ฌ๐ฎ๐ฑ ๐ถ๐ ๐ฎ๐ฎ๐ป๐ด๐ฒ๐ฏ๐ฟ๐ผ๐ธ๐ฒ๐ป โจ
Vanochtend was ik al vroeg op pad. De wereld nog stil, de weg bijna leeg. Terwijl de zon langzaam boven de horizon begon te glijden en het landschap kleur kreeg, reed ik richting een lieve familie in het zuiden van het land. En ergens onderweg ging het jaar aan mij voorbij.
2025 was een jaar van veel momenten van afscheid, van jong en oud, na ziekte en ook heel plotseling. Van families met grote gezinnen, of juist heel klein. Maar ook binnen onze eigen familie werden we dit jaar geraakt.
Heel vaak zei ik het afgelopen jaar: leeftijd maakt niets uit. Je neemt afscheid van je partner, vader, moeder, opa, oma, broer, zus, kind of familielid. Dan maakt het niet uit of iemand 40, 60, 80 of 100 jaar is. Het gemis is even groot.
Zoveel herinneringen aan uitvaarten, groot of juist intens klein. Afscheid met kleur en een toost op het leven, of juist bescheiden en stil. Kinderen die tekenen op de schatkist van hun geliefde familielid. Een motor met zijspan die vooropging in een rouwstoet. Een vrachtwagen met oplegger waarop de uitvaartkist stond. Een boottocht over de Midden-Limburgse wateren met een afscheidsdienst. Een afscheid in een klein kerkje in Roermond, of thuis, intiem in hun eigen vertrouwde omgeving. Een moment waarop de wensambulance families weer samenbracht. Livestreams voor familie aan de andere kant van de wereld. En een afscheid waarbij een trouwe viervoeter rustig naast de uitvaartkist lag.
Terwijl ik daar zo reed, dacht ik aan al die lieve families die we dit jaar hebben mogen begeleiden. Aan het vertrouwen, de openheid, de kwetsbaarheid. En heel even moest ik slikken. Een traan viel op mijn schoot. De zon was inmiddels echt zichtbaar boven de horizon. De kilometerteller stond nog steeds op 80.
Herinneringen die altijd blijven. Aan mensen die we, ongeacht hun leeftijd, veel en veel te vroeg moesten loslaten. En hoe zwaar het soms ook was, hoe lang de dagen ook waren, of hoe kort de nachten soms waren, hoe thuis alles ook gewoon doorging, met veel liefde en dankbaarheid hebben we het samen gedaan. Samen, alles voor de geliefde van al die lieve families.
Ik wens iedereen een jaar met hoop, zachtheid en ruimte voor herinnering, maar vooral een jaar met veel kracht. En als straks die vele vuurpijlen in de lucht gaan, weet ik zeker dat ze zullen stralen voor iedereen die we zo missen.
