10/01/2026
De vraag is:
Leef je of ben je aan het overleven?
Ik heb lang gedacht
dat werken betekende:
doorgaan, ook als het schuurt.
Dat vermoeidheid erbij hoorde.
Dat spanning normaal was.
Dat je pas mocht stoppen
als het écht niet meer ging.
Niet omdat ik mijn werk niet liefhad.
Niet omdat ik geen verantwoordelijkheidsgevoel had.
Als alleenstaande moeder
met een eigen bedrijf
droeg ik veel.
En ik kon dat ook.
En sociaal
deed ik hetzelfde.
Meegaan.
Aanwezig zijn.
Niet moeilijk doen.
Wat ik toen nog niet zag, is dat ik leefde over mijn lichaam heen.
En wat ik nu merk,
is dat ik dat steeds minder kan.
Niet omdat ik zwakker ben geworden.
Maar omdat ik niet meer weg kan luisteren.
Wat vroeger nog lukte,
voelt nu te duur.
En toch kiezen veel mensen er nog voorom de hoofdpijn te dragen
in plaats van het afzeggen.
De kater
in plaats van de grens.
De overprikkeling
in plaats van het eerlijke dit gaat nu niet.
Omdat dat sociaal gezien
vaak makkelijker voelt
dan afwijken.
Ik werk niet minder.
Ik ben anders gaan leven.
Meer afgestemd.
Meer in contact
met mijn zenuwstelsel.
Met mijn energie.
Met wat duurzaam klopt
ook als daar iets van gevonden wordt.
Niet omdat ik mijn ambities loslaat.
Maar omdat ik mezelf
niet langer wil opofferen
om alles draaiende te houden.
Soms voelt dat zoeken.
Soms ook alleen.
Maar het is eerlijker.
Rustiger.
En uiteindelijk ook krachtiger.
Misschien herken je dit.
Dat je lichaam al langer iets anders vraagt dan wat sociaal of praktisch
van je verwacht wordt.
Wat als leven niet betekent
alles blijven dragen
maar iets meer naar jezelf naar je lijf luisteren.
Herken je dit?
Doorgaan terwijl alles al in je zegt dat het te veel is.
Overprikkeld
Kort londje
Hoofdpijn
Waar merk jij het eerst
dat je over je grenzen gaat?
🔘 In mijn werk
🔘 In mijn sociale leven
In liefde Mandy 🌹
