28/01/2026
Tijd
De klok in de ontvangstruimte van het crematorium tikt door. Zestig minuten blijven zestig minuten, maar voor de nabestaanden voelt tijd totaal anders. Buiten draait het leven gewoon door. Post komt, telefoons trillen, iedereen gaat naar hun werk, boodschappen worden gedaan. Voor wie net iemand verloren heeft, kan dit vreemd en zelfs een beetje onbeleefd aanvoelen Waarom wacht niemand? Waarom stopt de wereld niet even mee?
Een jonge moeder vertelde mij hoe raar ze het had gevonden dat ze onderweg naar de koffielocatie na de crematie ineens een bakfiets zag. Haar eigen tweejarige zoontje zat erin, die die dag ‘gewoon’ naar de opvang was. Terwijl zij net afscheid had genomen van haar vader, reed het gewone leven voorbij. Alles gaat door, terwijl voor jou even alles stil staat.
Mijn werk is precies dat: ruimte geven aan beide tijden. Ik regel wat praktisch moet: vervoer, documenten, de volgorde van de dag. Maar minstens zo belangrijk is dat ik aandacht heb voor de binnenste tijd van mensen. Wanneer iemand meer ademruimte nodig heeft, wanneer een stilte verlengd moet worden, of juist wanneer er zacht doorgepakt moet worden. Soms blijven we een minuut langer bij een foto. Soms versnellen we omdat iemand het nodig heeft. Vaak merken nabestaanden tijdens die uren dat ze in kleine, losse momenten samen hun verhaal kunnen delen: een lach om iets kleins, een tranen om iets groots. Eigenlijk best een gezellige tijd. Tijd waarin je samen herinneringen ophaalt. Deze tijd is niet meetbaar, maar van grote waarde.
Rouw kent geen klok. Wat helpt is dat er iemand is die zowel naar de klok kijkt als naar het hart. Iemand die de praktische zaken regelt en tegelijk ruimte houdt voor de tijd die binnen nodig is. Ik heb de tijd voor u.
Gewoon... Omdat iedere uitvaart zorg verdient!
