http://www.uitvaartzorgmiranda.nl/

Miranda Uitvaartzorg, Keizerskroon 10, Losser (2026)

01/04/2026

• Voor papa •

''Kijk, daar komen papa en mama!'' Hun moeder zit, dapper als ze is, op de bijrijdersstoel van de rouwauto. Ze begeleid haar man tijdens hun laatste ritje samen. Waardig lopen de kinderen, samen met de uitvaartleiders, een stukje voor.

Foto geplaatst met toestemming van de familie.

• U wilt uw familielid, vriend(in) of collega steunen tijdens een moeilijke tijd? Door de kosten te dragen van een afscheidsfotograaf schenkt u een blijvende herinnering. •

26/03/2026

Rouwauto? Of samen onderweg...

Aan het einde van vorig jaar zat ik aan tafel bij een familie die afscheid moest nemen van haar man, hun vader en opa. We bespraken alles rustig, stap voor stap. Tot we bij het vervoer kwamen. Daar stokte het. Hun moeder was afhankelijk van een rolstoel. Er moest dus een rolstoeltaxi komen. Maar dat voelde voor haar niet goed. Alleen, met een onbekende chauffeur, los van haar gezin… terwijl juist samen zijn op zo’n dag zo belangrijk is. Daarbij kwam dat de tijden steeds niet definitief gemaakt konden worden, wat onrust gaf. En juist dat wil je niet, in een
periode die al zo kwetsbaar is.

Toen ik merkte hoeveel spanning dit gaf, stelde ik voorzichtig een andere mogelijkheid voor: een uitvaartbus. Ze hadden er nog niet eerder van gehoord. Ik vertelde hoe het werkt. De bus heeft ruimte voor 26 personen en dat meneer, in zijn kist, mee kan in de bus. Dat mevrouw met haar rolstoel er gewoon bij kan. En dat er daarnaast nog plek is voor kinderen en kleinkinderen, samen, als één geheel. Langzaam zag ik iets veranderen. Rust. En ook een beetje verwondering.

Op de dag van het afscheid stond de bus keurig op tijd klaar. Eerst werd meneer naar binnen gebracht en kreeg hij een mooie plek in het midden van de bus. Daarna kwam mevrouw met haar rolstoel, dicht bij hem. En vervolgens stapte de rest van het gezin in, met bloemen, herinneringen… en zelfs een tas met glaasjes en zijn lievelingsborrel. Ik nam plaats voorin, om de route te begeleiden. En terwijl we vertrokken, gebeurde er iets bijzonders. De spanning maakte plaats voor iets lichters. Het leek wel bijna een schoolreisje. We reden nog één keer de rotonde extra rond. Een laatste groet. Een stil eerbetoon. Onderweg maakten we een korte stop. De glaasjes werden gevuld. Er werd geproost: op vader, op opa, op het leven dat hij had geleefd. Het was klein, eenvoudig… maar zo waardevol.

Bij het crematorium stapten we samen uit. Zonder haast, zonder onrust. Er was ruimte. Om adem te halen. Om er te zijn. Na het afscheid bracht de bus ons weer terug naar de plek waar we opgestapt waren, zo waren we weer allemaal veilig thuis. Samen. Zoals we gekomen waren.

Soms zit troost in samen onderweg zijn..

Gewoon... Omdat iedere uitvaart zorg verdient!

24/03/2026

💙 Marco, wat heb je onverwachts het leven moeten loslaten. 💙

Voor iedereen die zich betrokken voelt bij
✨️ Marco ✨️ en Judith, Wouter, Liz en Noor is welkom tijdens zijn condoleance. Daar is woensdag 25 maart gelegenheid voor.

Zie de informatie op onderstaande kaart.
Met toestemming van de familie geplaatst.

26/02/2026

Mailtje
Soms begint een bijzonder moment met een eenvoudig mailtje. Of ik langs wilde komen. Haar man was in zijn laatste levensfase gekomen. We kenden elkaar al, dus toen ik aanbelde was het een warm welkom maar tegelijk een verdrietig weerzien. Want ik weet: ik schuif niet zomaar aan bij de keukentafel.

Met een kop koffie spraken we over wat komen ging. Ze wilde voorbereid zijn. Weten welke keuzes er waren, welke mogelijkheden. Haar man was gelovig, maar op zijn eigen manier. “Eigenlijk, zei ze zacht, zou ik het mooi vinden als we al afscheid nemen terwijl hij er nog bij is. Met de kinderen en kleinkinderen. Een soort zalving… maar dan op onze manier.” Of ik daarbij ideeën had. Soms ontstaan de mooiste dingen niet meteen aan tafel, maar onderweg naar huis. Ik liep nog even bij meneer langs, gaf hem een hand. Hij keek me aan met een blik van herkenning. Dat soort blikken vergeet je niet.

In de auto begonnen de gedachten te stromen. Thuis belde ik een spreekster met wie ik vaker samenwerk. Als haar agenda het toeliet, zou zij ook bij het uiteindelijke afscheid spreken. We gingen brainstormen. Wat past bij deze man? Bij dit gezin? We overlegden met mevrouw en een plan werd opgesteld. Nog geen dag later ging de telefoon. Het ging snel achteruit. Of we die avond al konden komen.

Samen stapten we in de auto. Ik nam voor ieder een klein hartvormig kaarsje mee. De spreekster een gedicht over water, over loslaten en gedragen worden. Het paste wonderlijk goed bij deze familie. Toen we binnenkwamen zat het grote gezin al in een kring om het bed. Man, vader, opa, omringd door liefde. Ik gaf hem opnieuw een hand. “Ik bin d’r weer.” Hij keek me aan… en begon te lachen. Zo’n lach die alles zegt. We schoven een grote eiken tafel naast zijn bed. Daarop legden we de kaarsjes in de vorm van een hart. In het midden één kaars voor zijn vrouw. Eén voor haar plek, haar liefde. Om de b***t staken ze hun kaarsje aan.

De spreekster las het gedicht. Zacht. Zonder haast. Meneer sloot zijn ogen en werd zichtbaar rustiger. Alsof alles gezegd was. Alsof het goed was zo. Daarna zijn wij heel stil vertrokken. Het gezin lieten we samen achter, in een kring van licht.
De volgende ochtend stak mevrouw haar kaars opnieuw aan bij haar man. Even later liep ze kort de kamer uit. Toen ze terugkwam, had hij het leven losgelaten. En het kaarsje… begon langzaam te doven. Soms vallen dingen samen op een manier die je niet kunt uitleggen. En hoef je dat ook niet.

Gewoon... Omdat iedere uitvaart zorg verdient!

28/01/2026

Tijd
De klok in de ontvangstruimte van het crematorium tikt door. Zestig minuten blijven zestig minuten, maar voor de nabestaanden voelt tijd totaal anders. Buiten draait het leven gewoon door. Post komt, telefoons trillen, iedereen gaat naar hun werk, boodschappen worden gedaan. Voor wie net iemand verloren heeft, kan dit vreemd en zelfs een beetje onbeleefd aanvoelen Waarom wacht niemand? Waarom stopt de wereld niet even mee?

Een jonge moeder vertelde mij hoe raar ze het had gevonden dat ze onderweg naar de koffielocatie na de crematie ineens een bakfiets zag. Haar eigen tweejarige zoontje zat erin, die die dag ‘gewoon’ naar de opvang was. Terwijl zij net afscheid had genomen van haar vader, reed het gewone leven voorbij. Alles gaat door, terwijl voor jou even alles stil staat.

Mijn werk is precies dat: ruimte geven aan beide tijden. Ik regel wat praktisch moet: vervoer, documenten, de volgorde van de dag. Maar minstens zo belangrijk is dat ik aandacht heb voor de binnenste tijd van mensen. Wanneer iemand meer ademruimte nodig heeft, wanneer een stilte verlengd moet worden, of juist wanneer er zacht doorgepakt moet worden. Soms blijven we een minuut langer bij een foto. Soms versnellen we omdat iemand het nodig heeft. Vaak merken nabestaanden tijdens die uren dat ze in kleine, losse momenten samen hun verhaal kunnen delen: een lach om iets kleins, een tranen om iets groots. Eigenlijk best een gezellige tijd. Tijd waarin je samen herinneringen ophaalt. Deze tijd is niet meetbaar, maar van grote waarde.

Rouw kent geen klok. Wat helpt is dat er iemand is die zowel naar de klok kijkt als naar het hart. Iemand die de praktische zaken regelt en tegelijk ruimte houdt voor de tijd die binnen nodig is. Ik heb de tijd voor u.

Gewoon... Omdat iedere uitvaart zorg verdient!

09/01/2026

Alle goeds

Allereerst wil ik u alle goeds wensen voor 2026. Ik hoop dat het een jaar mag worden met een goede gezondheid, liefdevolle momenten en veel kleine en grote lichtpuntjes. Ook dit jaar hoop ik opnieuw het vertrouwen te mogen krijgen van families, om samen het afscheid van hun dierbare vorm te geven,op een manier die past en klopt.

De afgelopen tijd kreeg ik regelmatig de vraag: “Waarom duurt het tegenwoordig zo lang voordat iemand gecremeerd of begraven wordt?” En soms ook: “Kan dat eigenlijk wel?” Volgens de Wet op de lijkbezorging mag een overledene niet eerder dan 36 uur na overlijden en uiterlijk op de zesde werkdag worden begraven of gecremeerd. De dag van overlijden telt daarbij niet mee, net als weekenden en feestdagen. Rond de feestdagen zijn er nu eenmaal minder werkdagen, wat invloed kan hebben op de planning. Daarnaast is er tijd nodig om het afscheid zorgvuldig voor te bereiden en om écht afscheid te kunnen nemen. Soms spelen er belangrijke data mee, zoals een verjaardag of trouwdag. Ook de beschikbaarheid van een locatie, en of het aantal aanwezigen daar past, vraagt aandacht. Het zijn allemaal puzzelstukjes die samen moeten vallen voordat een afscheid gepland kan worden. Daarom kan het voorkomen dat er meer dan een week zit tussen het overlijden en het definitieve afscheid. Voor de één voelt die tijd als waardevol en helpend, voor de ander juist als lang en zwaar. Juist daarom is het zo belangrijk om te kijken naar wat past bij de nabestaanden en, waar mogelijk, bij de wensen van de overledene. Het allerbelangrijkste blijft dat het afscheid klopt. Dat het recht doet aan wie iemand was en aan de mensen die achterblijven. Het is hún afscheid en dat kun je maar één keer doen.

Een nieuw jaar is weer gestart,
Een nieuw jaar, het blijft apart.
Je denkt te weten hoe het zal verlopen,
of het ook zo gaat, is alleen maar te hopen.
Nieuwe ervaringen komen weer voorbij,
koester de mooiste, want dat maakt je blij.
Vergaande dromen en nieuwe dromen,
we zullen ze allemaal weer tegenkomen.
Leef het leven, zolang het mag duren,
jouw levenspad kun je niet sturen.
Hoe je dit komende jaar ook hebt bedacht,
Geniet juist van wat je niet verwacht.

Denkt u nog aan de opgave voor de herinneringsavond van 31 januari?

08/01/2026

Wie gaat er met ons mee? De 1ste keer van dit nieuwe jaar gezellig ontbijten! Wees welkom!

16/12/2025

• •

'Kijk, hieraan herkennen we papa.' De uitvaartleider hielp hem met het vastbinden van een label met papa's naam erop.

Foto geplaatst met toestemming van de familie.

• U wilt uw familielid, vriend(in) of collega steunen tijdens een moeilijke tijd? Door de kosten te dragen van een afscheidsfotograaf schenkt u een blijvende herinnering. •

10/12/2025

Een warm december

We zijn alweer in december aangekomen. De
eerste advent is voorbij, en opnieuw besef ik
hoe snel de tijd vliegt. December voelt voor mij
altijd als een maand van terugkijken, even stil
staan bij alles wat het jaar heeft gebracht.
Ik ben dankbaar dat zoveel families mij ook dit
jaar weer wisten te vinden. Dat ik een stukje met hen mee mocht lopen in een periode die vaak zwaar, kwetsbaar en liefdevol tegelijk is. Dat ik mocht helpen een afscheid vorm te geven dat past bij de overledene én bij de nabestaanden, ieder op hun eigen manier, met hun eigen ritme. Soms vaker dan gehoopt of verwacht, maar altijd vanuit vertrouwen en verbondenheid.

Ook de voorgesprekken bij leven hebben een
diepe indruk achtergelaten. Het blijft bijzonder
hoe dichtbij ik mag komen, hoe mensen hun
verhalen, gedachten en zorgen met me delen.
Dat vertrouwen raakt me iedere keer weer. Dit
jaar kwamen opnieuw veel mooie mensen en
families op mijn pad. En ik ben dankbaar voor
de fijne samenwerking met iedereen die zo’n
afscheid mede mogelijk maakt: collega’s uit het zorgteam, het vervoer, de bloemist, de sprekers, noem maar op. Dankzij de goede afstemming voelt het steeds weer alsof alles klopt en samenkomt.En dan zijn er nog de afspraken die ik privé soms moet verzetten: mijn gezin, vrienden, de kapper, altijd begripvol wanneer het werk onverwacht voorrang vraagt. Ook dat koester ik. Als ik terugkijk, voel ik vooral dankbaarheid. Dankbaar dat ik er mocht zijn. En ik kijk met warmte vooruit naar wat er nog komen mag.

Zo ook naar de herinneringsavond op 31 januari en de eerste aanmeldingen zijn al binnen, en dat vind ik bijzonder en waardevol. Ik hoop dat u een fijne decembermaand tegemoet mag gaan, ieder op uw eigen manier. Ik wens u alvast liefdevolle kerstdagen, omringd door de mensen die u dierbaar zijn, een mooi uiteinde en een gezond, warm en licht 2026.

Lichtpuntjes
Lichtpuntjes, soms zijn ze groot
Soms zijn ze klein
Je hoeft ze niet te zoeken
Je kunt ze ook zijn.

06/11/2025

Herinneringsavond

Ook volgend jaar organiseren Susette, Judith en ik weer een herinneringsavond. De voorgaande avonden waren bijzonder mooi en ontroerend. We kregen zoveel warme, positieve reacties en regelmatig de vraag: “Wanneer is er weer een herinneringsavond?” Daarom nodigen we je graag uit op zaterdag 31 januari 2026 om 19.00 uur in de Maria Geboortekerk. We zijn dankbaar dat we daar opnieuw welkom zijn om samen stil te staan bij wie we missen, te luisteren naar troostende woorden en naar de klanken van prachtige muziek.

Dit jaar wordt de avond muzikaal begeleid door het koor ‘Dynamiek,’ dat met hun mooie liederen. Tijdens de bijeenkomst lezen we gedichten voor die zorgen voor een warme sfeer vol herkenning. We noemen de namen van degenen die zo gemist worden en steken we voor ieder van hen een kaars aan. Een klein, maar betekenisvol gebaar van herinnering en liefde.

Na afloop is er gelegenheid om nog even samen te zijn, met een kop koffie of thee van Missie Koffie in de kerk. Een moment om gedachten en herinneringen te delen, of gewoon even in stilte samen te zijn. Wees van harte welkom, ongeacht hoe lang geleden je iemand verloren bent, of wie de uitvaart heeft begeleid. Iedereen die behoefte voelt om te herdenken, is welkom.

Noteer de datum alvast:
Zaterdag 31 januari 2026 – 19.00 uur
Maria Geboortekerk

Een kaarsje aansteken, een eenvoudig
gebaar, maar het kan een warm gevoel
geven aan iedereen die in verdriet en rouw is achtergebleven. Het leven valt soms zwaar…

02/11/2025

🕯 Allerzielen 2025 🕯
❤️ Voor wie steek jij een kaarsje aan? ❤️

15/10/2025

Denk op tijd na over het afscheid

Wat me de laatste tijd steeds vaker opvalt, is dat veel mensen in hun laatste levensfase het moeilijk vinden om over hun afscheid te praten. Soms uit angst, soms om hun dierbaren te beschermen tegen verdriet. Het gesprek wordt uitgesteld, of helemaal niet gevoerd. En dan haalt de tijd hen in.

Wanneer het moment van overlijden daar is en ik door nabestaanden gebeld word, merk ik vaak dat er nog zoveel onduidelijk is. Er moeten keuzes gemaakt worden zonder dat iemand weet wat de overledene zelf gewild zou hebben. Nabestaanden hopen dan dat ze het juiste doen. Regelmatig hoor ik: “Doe maar zo goedkoop mogelijk.” Maar wat is goedkoop? Een afscheid is geen standaardpakket, het is een persoonlijke geb***tenis, afgestemd op wie iemand was en op wat bij de familie past. En bijna iedere keuze brengt kosten met zich mee.

Juist daarom is het waardevol om, zolang het kan, samen over het afscheid te praten. Zeker in de laatste levensfase kan dat veel rust brengen. Als wensen al duidelijk zijn, weet de familie waar ze aan toe is en kan ik op het moment van overlijden sneller schakelen. Soms kunnen er zelfs al voorbereidingen worden getroffen, juist in de momenten dat je nog samen bent.

Een goede voorbereiding geeft ruimte. Ruimte om echt afscheid te nemen, terwijl je dierbare er nog is.

Mijn advies is daarom: probeer bij leven het afscheid zo veel mogelijk te bespreken en, waar mogelijk, te regelen. Het geeft niet alleen jezelf, maar ook je nabestaanden rust en ruimte.

Gewoon….
omdat iedere uitvaart zorg verdient.

Miranda Uitvaartzorg

01/04/2026

26/03/2026

24/03/2026

26/02/2026

28/01/2026

09/01/2026

08/01/2026

16/12/2025

10/12/2025

06/11/2025

02/11/2025

15/10/2025

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type