26/02/2026
Mailtje
Soms begint een bijzonder moment met een eenvoudig mailtje. Of ik langs wilde komen. Haar man was in zijn laatste levensfase gekomen. We kenden elkaar al, dus toen ik aanbelde was het een warm welkom maar tegelijk een verdrietig weerzien. Want ik weet: ik schuif niet zomaar aan bij de keukentafel.
Met een kop koffie spraken we over wat komen ging. Ze wilde voorbereid zijn. Weten welke keuzes er waren, welke mogelijkheden. Haar man was gelovig, maar op zijn eigen manier. “Eigenlijk, zei ze zacht, zou ik het mooi vinden als we al afscheid nemen terwijl hij er nog bij is. Met de kinderen en kleinkinderen. Een soort zalving… maar dan op onze manier.” Of ik daarbij ideeën had. Soms ontstaan de mooiste dingen niet meteen aan tafel, maar onderweg naar huis. Ik liep nog even bij meneer langs, gaf hem een hand. Hij keek me aan met een blik van herkenning. Dat soort blikken vergeet je niet.
In de auto begonnen de gedachten te stromen. Thuis belde ik een spreekster met wie ik vaker samenwerk. Als haar agenda het toeliet, zou zij ook bij het uiteindelijke afscheid spreken. We gingen brainstormen. Wat past bij deze man? Bij dit gezin? We overlegden met mevrouw en een plan werd opgesteld. Nog geen dag later ging de telefoon. Het ging snel achteruit. Of we die avond al konden komen.
Samen stapten we in de auto. Ik nam voor ieder een klein hartvormig kaarsje mee. De spreekster een gedicht over water, over loslaten en gedragen worden. Het paste wonderlijk goed bij deze familie. Toen we binnenkwamen zat het grote gezin al in een kring om het bed. Man, vader, opa, omringd door liefde. Ik gaf hem opnieuw een hand. “Ik bin d’r weer.” Hij keek me aan… en begon te lachen. Zo’n lach die alles zegt. We schoven een grote eiken tafel naast zijn bed. Daarop legden we de kaarsjes in de vorm van een hart. In het midden één kaars voor zijn vrouw. Eén voor haar plek, haar liefde. Om de b***t staken ze hun kaarsje aan.
De spreekster las het gedicht. Zacht. Zonder haast. Meneer sloot zijn ogen en werd zichtbaar rustiger. Alsof alles gezegd was. Alsof het goed was zo. Daarna zijn wij heel stil vertrokken. Het gezin lieten we samen achter, in een kring van licht.
De volgende ochtend stak mevrouw haar kaars opnieuw aan bij haar man. Even later liep ze kort de kamer uit. Toen ze terugkwam, had hij het leven losgelaten. En het kaarsje… begon langzaam te doven. Soms vallen dingen samen op een manier die je niet kunt uitleggen. En hoef je dat ook niet.
Gewoon... Omdat iedere uitvaart zorg verdient!
