20/07/2025
Vanmorgen sinds lange tijd zelf weer eens yin yoga gedaan. Tijdens mijn zwangerschap lukte het op een gegeven moment niet meer, de houdingen werden te zwaar, te pijnlijk, vooral in m'n heupen. Nu ging mijn bevalling ook niet geheel vlekkeloos en was deze behoorlijk pittig en na een bevalling van 28 uur en geëindigd in een keizersnede was daar dan onze mooie dochter Annalie. Het herstel van de keizersnede vond ik ook vrij pittig en pijnlijk, van tevoren had ik niet kunnen bedenken dat het zo intens zou zijn. Op een gegeven moment dacht ik, ik krijg mijn eigen lijf nooit meer terug. Maar week na week was er elke week een hele kleine verschuiving voelbaar, van een paar stapjes lopen alleen in huis naar een klein rondje om het huis heen, wat zich na weken uitbreidde naar steeds grotere rondjes. Ook steeds weer voelend wat heeft mijn lichaam nu nodig, ga ik over mijn grenzen of niet. Ik baalde dan wel dat ik geen yoga kon doen, maar misschien was dit juist wat ik nodig had, door de pijn heen zonder enige houvast. Het heeft me ook weer nieuwe dingen geleerd, dat alles niet te fixen is of direct opgelost is, maar dat het tijd nodig heeft.Het heeft me geleerd nog meer de controle los te laten, want dat is nog wel een thema die vaak bij mij terug keert .
De tijd was dan nu ook aangebroken om weer yoga te gaan doen, op de mat, met een muziekje en kaartjes op gevoel. Alleen ik en mijn gevoel En het gaf me precies dat wat ik nodig had, zoals het op dat moment was, niet meer en niet minder. Oja en ruimte in mijn hoofd 😁 dat vind ik misschien nog wel het fijnste!