Amenti & Uitvaartzorg op Maat

21/01/2026

Na een week van sneeuw, kou en ijs leek het vorige week ineens lente. Met broodjes en pakjes drinken stapten kinderen en kleinkinderen in de bus van Peter van Nek. Hun moeder en oma mocht mee. Het leek op een schoolreisje, maar dan net anders.

Bij de aula van Begraafplaats en Crematorium Noorderveld wachtte ik hen op. Toen de busdeur openging, zag ik alleen maar stralende gezichten. De familie had genoten van hun laatste reisje met oma.

Na een mooie dienst in de aula brachten we mevrouw naar haar laatste rustplaats op de begraafplaats. Natuurlijk sloten we af met een borrel. Dat paste bij haar. Net als de knallende fles sparkling rosé, die bij het graf plopte toen hij werd geopend.

’s Avonds appte ik nog even met de dochters: “Wat je verdient, krijg je, zeggen ze wel eens… en mam verdiende geen regen.”

Zoveel liefde en aandacht voor dit leven. Het ontroerde me en maakte me opnieuw ontzettend dankbaar dat ik dit werk mag doen.

📸 Rob Klaassen Fotografie

10/01/2026

Omdat Toon altijd kan en dit verhaal zo mooi is in deze tijd van het jaar.

Toon Hermans

Het sneeuwde.
Twee vlokken vielen langzaam naast elkaar naar de aarde. Ze vielen eigenlijk al een heel poosje naast elkaar toen ze elkaar opmerkten . . .
'Ook naar de aarde?' zei de andere vlok.
Het klonk een beetje kort, maar zo was het niet bedoeld, want ook de tweede vlok was blij te worden aangesproken tijdens die lange, lange tuimeldans naar omlaag.
Hoe dichter de zwerm sneeuwvlokken is hoe eenzamer de vlokken kunnen zijn.
'Mag ik een beetje bij je in de buurt blijven? vroeg de eerste vlok.
"oh ja, dat mag,' zei de tweede vlok gretig. En ze begonnen een goed gesprek en dat laatste maakte de reis heel wat behaaglijker. Mijlen en mijlen dansten ze naast elkaar naar de verre lage aarde toe. Eindelijk was het zover. Ze hadden elkaar van alles en nog wat verteld.
'Nog een meter of dertig,' zei de eerste vlok.
Ja, we zijn er zo,' zei de tweede. 'Jammer eigenlijk, het was niet ongezellig.'
'Nog tien meter . . .' zei de eerste weer . . . 'nog zes' . . . 'nog vier' . . .
'Hou je!'
'Het allerbeste.'
'Het was een fijne reis' . . .
floep . . .
daar lagen ze en ze werden onmiddellijk deel van het dikke witte sneeuwtapijt dat er al lag.
Nu konden ze niets meer zeggen . . .
Ze waren geen afzonderlijke vlok meer en bleven liggen op de aarde.
Dat duurde zo een poosje. Toen dooide het. De sneeuw verwaterde . . . en stroomde in lange stomen naar de zee . . . daar verdampte het water en de damp steeg weer op naar de hemel . . . en werd weer water en het water werd weer sneeuw.
Ik weet het, het klinkt een beetje onwaarschijnlijk, maar bij de eerste sneeuwbui kwamen ze elkaar weer tegen, wederom tuimelend in diezelfde witte cadans.
'Hee, heb ik jou niet eerder gezien?' vroeg de ene vlok.
'Ja,' zei de andere.
'Wat goed je weer te zien!'
Val je mee?'
En ze sneeuwden nog lang en gelukkig.

24/12/2025

Het is een goed gebruik om aan het einde van het jaar terug te kijken en elkaar het beste voor het nieuwe jaar te wensen. De slager, de dominee, de krantenbezorger en zelfs de rioolontstopper doen het. Ook wij kijken terug op een jaar vol lieve mensen, stuk voor stuk mooie uitvaarten en fijne samenwerkingen.

Wij willen iedereen bedanken voor het vertrouwen. Het is niet vanzelfsprekend wat we doen, maar wat was het mooi, samen met jou! We wensen jou, met de mensen om je heen, licht voor de komende dagen en alle goeds voor het nieuwe jaar.

Liefs van Marise en Mariëtte

https://www.amentiuitvaartverzorging.nl/kerstlicht-in-tijden-van-afscheid/

14/12/2025

Vandaag is het wereldlichtjesdag.

Op de tweede zondag van december staan we stil bij alle kinderen die overleden zijn. Groot en klein.

Om 19:00 uur worden er wereldwijd kaarsen aangestoken, tijdzone na tijdzone. Zo worden alle kinderen 24 uur lang herdacht. Een mooi moment van verbondenheid en zo nodig voor alle mensen die achterbleven. Mijn kaars is vast voorgebrand, zodat straks om 19.00 uur alleen het vlammetje van de herinnering nodig is om dit ritueel in gang te zetten. Doe jij ook mee?

03/12/2025

Dit is het verhaal van Truus en Arie, het is een liefdesverhaal. Niet zo'n verhaal wat in het AD komt bij de levensverhalen van opzienbarende mensen, wél een verhaal dat gaat over het leven zelf. Truus en Arie, ruim 60 jaar geleden trouwden ze en dat was niet zo vanzelfsprekend. Truus, afkomstig uit een gegoede boerenfamilie zou trouwen met een boerenzoon van goede afkomst. Althans... dat wilden haar ouders. Truus zelf was verliefd op Arie, een daggeldwerker zonder eigen boerderij maar met, en dat daar ging het natuurlijk om, een hart van goud. Ze werden verliefd en tegen alle regels in bleven ze bij elkaar tot de zomer van 2022. Toen overleed Truus. De uitvaart was klein, veel mensen waren ze al kwijt geraakt door ouderdom maar ook door dat rare gedachtengoed van lang geleden. Het maakte Arie niet uit, zijn Truus was gekomen als prinses en zou gaan als koningin. Badend in de rode rozen ging Truus en Arie bleef alleen achter. Als hij zichzelf thuis buitensloot, klom hij op de container om zo naar de buren te kunnen. Zijn driewielfiets, die kwam omdat hij zijn geliefde auto weg moest doen, liet hij nog zó maken dat hij er genoeg fruit en groenten in kon vervoeren en tot het allerlaatst hield hij de regie. Arie overleed in het huisje waar hij zo gelukkig was geweest met Truus, hij werd 91 jaar. Zijn lief verdiende een koninklijk afscheid, voor hem hoefde dat allemaal niet. Hij kreeg het afscheid wat bij hem paste: planten op de kist, gevulde koeken bij de koffie en stille tranen van zijn kinderen en kleinkinderen. Zijn kleindochter vertelde me later dat ze opa en oma zag dansen op de muziek van James Last, daar in die kleine ruimte waar we afscheid namen. Dat maakte dit liefdesverhaal rond en wat ben ik dankbaar dat wij hier samen een rol in hebben mogen spelen. Over dit leven worden geen films gemaakt of boeken geschreven maar mooi was het!

Dank Crematorium Zeister Bosrust, IFY en Dragers & Verzorging Utrecht e.o. voor jullie bijdrage aan dit verhaal.

14/11/2025

Zijn jullie echt altijd bereikbaar? Wanneer je ook belt, je krijgt altijd één van ons aan de telefoon. Overdag, 's avonds en óók 's nachts omdat wij het belangrijk vinden om vanaf het eerste moment samen met jou deze week van afscheid in te gaan. Hoe dat 's nachts kan gaan lees in je de nieuwe blog ⬇️

Terwijl de wereld slaapt, gaat de telefoon… Soms lijkt het alsof de telefoon al in mijn droom begint over te gaan. Een zacht trillen, ergens ver weg, dat zich langzaam een weg baant naar het hier en nu. Mijn hand vindt de telefoon nog voor mijn ogen open zijn. Het blauwe licht vult de kamer, […]

04/11/2025

✨ Licht op Noorderveld 2025 ✨

Op vrijdag 7 november staan we stil bij de mensen die we missen.
Een avond vol licht, muziek en herinneringen — een moment van troost en verbondenheid.

Wij, Marise en Mariëtte, dragen graag bij aan
deze bijzondere lichtjesavond.
Het is een mooi initiatief dat ruimte biedt om te herdenken, een kaars aan te steken of gewoon even stil te staan bij de mensen die niet meer bij ons zijn en die we zo missen.

🕯️ Begraafplaats Noorderveld, Nieuwegein
🕖 Aanvang 19.00 uur

Een warme avond om te luisteren, te voelen en te herinneren. 💛

Zien we je daar?

07/10/2025

Het was 27 maart 2020. Om 10 uur was de uitvaart van Herman. De eerste week van de lockdown ivm corona, dus nam de familie op afstand afscheid met maar 30 mensen in de aula. Vlak voor de uitvaart van Herman hoorde ik dat onze collega Willem de avond ervoor in een ziekenhuis in Tilburg volkomen onverwacht was overleden. De wereld stond op z'n kop....
Maar de uitvaart van Herman was een feit en ging uiteraard door. Hoewel ik altijd probeer om privé niet te laten beïnvloeden door zakelijk en andersom kon ik niet anders dan mijn familie vertellen wat er gebeurd was. Ik wist echt niet hoe ik me zou houden tijdens de uitvaart. Het verdriet en de schok waren zo vers. Met elkaar maakten we het afscheid van Herman van ons allemaal en dachten natuurlijk ook aan Willem.

Op 29 september 2025, de dag dat onze Willlem jarig was en 71 jaar geworden zou zijn, belde de zoon van Herman. Zijn moeder was overleden, die ochtend. En weer kruisten onze paden elkaar en weer was Willem betrokken. Toeval bestaat niet.

Vandaag in de toespraak van één van de zoons werd ook Willem herdacht, het deed me zo goed en weer namen we samen afscheid, de familie en ik. Wat een bijzondere band hebben deze mensen en ik gekregen. Voorlopig zullen we elkaar even niet tegen komen maar vergeten? Nooit!

-Mariëtte-

16/09/2025

Wat een liefdevolle, spontane en daardoor zo gemeende bloemenpracht op de blauwe kist van Hans. Vanmiddag máákten we met elkaar het afscheid van hem. Het was chaos, liefde en verdriet door elkaar heen.
Op 20 maart jl. (de verjaardag van mijn vader) ontmoette ik Hans voor het eerst. Hij had enorme brownies gekocht (lekkerrrrr) en we praatten. Over zijn wens tot euthanasie, muziek en ons beider levens. Dit herhaalde zich nog een keer en in dat gesprek legde we zijn wensen vast. En ja, die blauwe kist stond erin.
Euthanasie lukte maar niet, dus nam hij, weloverwogen, zorgvuldig en uitermate goed voorbereid het heft in eigen hand en overleed op 8 september (de verjaardag van mijn moeder)
Vandaag namen we met alle vrienden afscheid van een bijzonder mens. Dat deden we met elkaar én dat deden we met een glimlach. Hans heeft geen pijn meer en hij heeft zoveel toegevoegd aan het leven van velen dat we uit de aula spatten van liefde en saamhorigheid. Dank je wel Hans, dat ik een klein stukje met je mee mocht lopen. Het ga je zo vreselijk goed!

-Mariëtte-

05/08/2025

Vorige week werkte ik 12 jaar in de uitvaartbranche. Dankzij LinkedIn ging deze dag niet zomaar voorbij. Ik kreeg lieve berichten van allerlei mensen en hoewel ik er tot op die dag helemaal niet mee bezig was, gebeurde er wat in mijn hoofd en in mijn hart. Twaalf jaar, wat een tijd...

In ontelbaar veel families werd ik de afgelopen twaalf jaar met open armen ontvangen, een aspect van mijn werk wat nooit vanzelfsprekend wordt maar wat zo belangrijk is. Vertrouwen biedt basis om een liefdevol en passend afscheid vorm te geven, met elkaar.
Twaalf jaar contact met leveranciers en collega's, mensen die net als ik, alleen maar het beste willen voor onze families en met wie ik zo fijn samenwerk.

Wat het allermooiste was van de afgelopen twaalf jaar? Grote uitvaarten, kleine uitvaarten, veel mensen, vertrouwen in mij en ik in mezelf. Maar ik denk dat het mooiste dat ene telefoontje was op de dag van 'het jubileum': "Hoi Mariëtte, ik heb niemand om voor mij mijn uitvaart te regelen, wil je alvast bij me langskomen?" Dit is toch waarom dit vak zo mooi is? Omdat we dichtbij mensen mogen komen om samen met hen het laatste stuk te lopen.

Dank iedereen voor de afgelopen twaalf jaar!

-Mariëtte-

22/06/2025

"Daggevouw!" De verbastering van: "Dag mevrouw" door een meisje van twee jaar. Samen met haar moeder en oma begonnen we vandaag met het afscheid nemen van haar opa. Ik kreeg zwembanden op mijn hoofd, om mijn armen en het filmpje wat haar werd aangeboden door haar vader was nauwelijks interessant genoeg om haar aandacht bij ons weg te krijgen. Daggevouw...

Daarna keek ik samen met een lieve familie naar de schitterende bloemen, gemaakt door de bloemistendochter voor haar vader. Iets maken voor 'eigen' is toch echt wel anders...

Toen op naar oude bekenden, vorig jaar overleed Hiet, nu zijn vrouw en toen ik het huis aan de dijk binnenkwam leek het alsof de afgelopen tien maanden niet waren gebeurd. We gingen door alsof we elkaar gisteren nog zagen. Alleen zijn zij nu ook de laatste ouder kwijt...

En dan het laatste telefoontje: Mariëtte, het is mijn mama. Vier maanden na haar schoonmoeder overleed heel plotseling nu ook haar eigen moeder. We hebben een klik, hadden we meteen, toen al en samen met alle familie gaan we dit weer goed doen. Weer...

"Daggevouw", ik hoorde het stemmetje weer bij het tandenpoetsen. Het was een lange, hectische dag met mooie ontmoetingen, gesprekken en mensen.
Morgen gaan we verder met bouwen naar een mooi afscheid maar voor nu: Daggevouw...

11/05/2025

Moederdag...
Voor mij persoonlijk is deze dag een aantal jaren lastig geweest. Overspoeld op social media door berichten van blije mama's die allerlei geknutsel kregen, probeerde ik dat die jaren te relativeren maar een beetje pijn deed het wel. Later werd ik uitvaartleider en ging het gemis een stap verder dan alleen het geknutsel. Ik zag in mijn werk hoe moeders en vaders natuurlijk ook, een liefdevol afscheid kregen van de kinderen die hun basis hadden in hen. Een basis die ik aan niemand kon geven. Inmiddels heb ik gelukkig geleerd dat ik ook een heel zinvol bestaan heb zonder kinderen en kan ik intens genieten van de kinderen van anderen. Ik weet ook dat ik op een andere manier kan bijdragen aan levens van mensen.

Moederdag...
Een dag waarbij ik altijd denk aan de kinderen met wie ik afscheid heb genomen van hun moeder. Kort geleden of alweer jaren terug en in bijna alle gevallen weet ik dat ook deze moeders vandaag een plek hadden. In harten, hoofden, aan tafel, op het strand of gewoon heel even kort in een tekstje op facebook.

Moederdag...
De dag waarbij ik ook denk aan de moeders die afscheid hebben moeten nemen van hun kind, jong of wat ouder. Zijn ze daardoor geen moeder meer? Natuurlijk wel, moeder zijn blijf je namelijk voor altijd, hoe groot de afstand ook is. Maar dit jaar dat ene appje niet krijgen, niet die mooie bos rozen waar je zoon elk jaar mee kwam, of dat mooie knutseltje van school, dat is heel verdrietig.

Moederdag...
Het is weer bijna voorbij. Mijn moeder kreeg een kus, een kaart en een taartje en ik heb gezien dat er aan heel veel moeders gedacht is en dat is mooi, dat is liefde! Op naar volgend jaar.

Moederdag...

-Mariëtte-