26/11/2025
𝐆𝐞𝐭𝐮𝐢𝐠𝐞𝐧𝐢𝐬: 𝐇𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐡𝐞𝐢𝐦 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐭𝐚𝐥 𝐯𝐢𝐣𝐟
Zoals de meesten van u wel weten, ben ik ook uitvaartondernemer en verzorg ik samen met mijn team onder de naam “Leen Koster Uitvaarten” uitvaarten door heel Nederland. Vandaag wil ik een getuigenis delen die ik nooit meer zal vergeten.
Er was een lieve oudere vrouw, een zuster in de Heer, met wie ik een bijzondere band had. Ik bezocht haar regelmatig in het verzorgingshuis. Door een beroerte was zij helaas eenzijdig verlamd geraakt en lag zij al twee jaar aan bed gekluisterd. Ze kon niet meer lopen of spreken; slechts een paar woordjes kon zij nog uitbrengen. Het was verdrietig, want je zag aan haar gezicht dat ze precies wist wat ze wilde zeggen, maar het kwam niet meer uit haar mond.
Op een zekere dag hief zij ineens haar hand omhoog: vijf vingers. We wisten niet wat ze bedoelde. Ook toen ik later weer bij haar kwam, stak ze weer haar hand op: vijf vingers. We vroegen ons af: bedoelt ze dat ze over vijf dagen zal sterven? Maar vijf dagen gingen voorbij… en ze leefde nog steeds. Uiteindelijk liet ik het los, omdat ik niet wist wat ik ermee moest.
De tijd verstreek. Op een gegeven moment kwam ze in de laatste fase van haar leven. Ze was stervende en toch gingen de dagen voorbij.
In diezelfde week ging ik een gebedswandeling maken. Terwijl ik langs de weilanden liep, hoorde ik plotseling lawaai boven mij. Ik keek op en zag een groep ganzen overvliegen… in een perfecte V-vorm. En op dat moment schoot er iets in mijn hart, ik wist het zeker: ze is gestorven. Direct pakte ik mijn telefoon en belde haar zoon en zei: “Hoe gaat het met je moeder?”
“Naar omstandigheden gaat het nog wel goed. Ik sta nu voor haar kamerdeur. Ik ben er net even uitgelopen”. Ik wenste hem sterkte en we hingen op. Echter, nog geen minuut later belde hij terug, aangedaan en verbaasd: “Leen… mijn moeder is overleden. Hoe wist jij dat? Je stelde die vraag op dat moment niet zomaar.”
Ik vertelde hem over de ganzen en wat ik ervoer. Nadat wij weer hadden opgehangen kreeg ik het op mijn hart om eens naar het tijdstip van mijn eerste telefoontje te kijken: 17:00 uur. Precies het moment waarop de ganzen overvlogen, in een V-vorm. Toen begreep ik het. Mijn zuster in de Heer had het geweten. De Here had het haar laten zien. Ze kon het alleen niet meer zeggen… dus liet ze het zien op de enige manier, wat nog kon, met haar vijf vingers.
Lieve mensen, God regisseert alle dingen. Soms spreekt Hij zacht. Soms door een gebaar. Soms door een vlucht vogels. Soms door een stilte die je hart raakt. Maar één ding staat vast: de Heer is nabij, in leven én in sterven. Geen kind van God sterft alleen. Geen laatste adem wordt genomen zonder dat de hemel het weet. De Here draagt Zijn kinderen tot de allerlaatste seconde en daarna neemt Hij ze thuis. Deze vrouw heeft het gezien. Ze wist het. Vijf!
En wij mogen weten:
“Kostbaar is in de ogen des HEREN de dood van Zijn gunstgenoten.” Psalm 116:15
Wat een troost. Wat een zekerheid. Wat een God hebben wij!
Leen Koster.
