30/03/2026
Er is een zin die ik vaak hoor in mijn praktijk. En oh, wat heb ik er zelf ook vaak mee gestoeid...
Niet als klacht overigens, maar meer als 'zoekend naar bekentenis'.
En dat is de zin:
'Ik weet niet meer zo goed wat ik wil.'
Zo ook afgelopen week. Bij mij aan tafel in de praktijk zat een vrouw en zoekend naar woorden zei ze uiteindelijk dat ze 'in deze fase van haar leven gewoon even niet meer wist wie zíj nou was. En wat ze zelf wilde... '
In haar leven had ze lang gezorgd. Voor haar kinderen, haar werk en voor allerlei dingen, groot en klein, die nu eenmaal gedaan moeten worden in het leven.
Jaar na jaar en stap voor stap was dat gewoon zo ongemerkt gegroeid. Maar geleidelijk was ze zichzelf onderweg toch een beetje kwijtgeraakt.
En nu, in deze fase van haar leven, duikt de vraag steeds vaker op: 'maar wat wil ík eigenlijk?'
Ik merk dat het vrouwen onzeker maakt.
Maar in mijn ogen is deze zoektocht naar betekenis niet een teken dat er iets mis is gegaan maar juist een opening: een uitnodiging om weer even bij jezelf te beginnen.
Niet met een uitgestippeld plan, met helderheid of grote beslissingen maar juist met kleine en eerlijke vragen als:
Wat voel ik nu eigenlijk?
Waar word ik rustiger van?
Wat is goed voor mijn lijf?
Wat geeft of kost me energie?
Kleine vragen, kleine stapjes die, als je ze blijft nemen, je wel de weg wijzen.
Gewoon geleidelijk en zonder haast.
Alsof je een afbakbroodje bent en nog even een tijdje in de oven moet garen ;) .
Ken jij dat gevoel ook?
Warme groet,
Anita
