02/03/2026
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
Ik heb altijd een gevoel van onrust in mijn lijf gekend,
alsof mijn zenuwstelsel voortdurend aanstond en mijn draagkracht lager was dan bij anderen.
Ik was snel overprikkeld, voelde me snel vol en ik liep eigenlijk altijd een beetje โaanโ.
Lang heb ik gedacht dat dit gewoon mijn karakter was en dat ik gevoeliger was en beter moest leren ontspannen.
Totdat mijn verhaal een plek kreeg,
niet alleen als een inzicht,
maar als een echte erkenning.
Ik ben een alleengeboren tweeling en in mijn allervroegste imprint heb ik al te maken gehad met verlies.
Nog vรณรณr woorden en bewuste herinneringen,
maar niet vรณรณr mijn lichaam.
Een zenuwstelsel dat zo vroeg verlies ervaart,
leert alert te zijn.
Het leert scannen, spanning vast te houden en voorbereid te zijn op wat zou kunnen gebeuren.
Niet omdat je zwak bent,
maar omdat je lichaam wil overleven.
Wat voor mij altijd voelde als โik ben zwakker dan anderenโ, bleek geen zwakte te zijn,
maar een oud programma,
een oude imprint.
Mijn zenuwstelsel reageerde niet op het moment zelf,
het reageerde op iets van toen.
Toen ik dat begon te begrijpen,
en niet alleen met mijn hoofd maar in mijn lijf,
kwam er zachtheid.
Mijn onrust was geen bewijs dat ik niet sterk genoeg was, het was een herinnering.
En herinneringen die erkend worden,
hoeven niet meer zo hard te schreeuwen.
Als jij ook voelt dat je lichaam soms heftiger reageert dan je hoofd kan verklaren,
weet dan: misschien draag je een verhaal dat ouder is dan je denkt. ๐ค
Angela ๐ฆ
